Bergmál - 01.12.1955, Qupperneq 57

Uppreisnin í fátækrahælinu
Byggingar fátækrahælisins
voru gamlar og mosavaxnar,
þær stóðu í skjóli skógarins, að-
skildar frá umhverfinu, og bar
svin þeirrar ró og friðar. sem
maður rekst ennþá stöku sinn-
um á úti í sveitinni. Átta gaml-
ar konur úr byggðarlaginu höfðu
fundið friðsælan verustað þarna,
en þó hafði nefnd undir forustu
prestsins áður rannsakað hagi
þeirra gaumgæfilega og mælt
með að þær fengju inngöngu á
hælið. í mörg ár höfðu litlu,
gráu húsin staðið kyrrlát og
friðsamleg, þangað til frú TTope-
Cary fann upn á því að þau
þyrftu endurbóta við.
Dag nokkurn við kvöldmatar-
borðið sýslaði Sara gamla
Crump mjög íbyggin við hinn
volduga teketil og mælti á
þessa leið:
„Og hver er hún svo þessi
manneskja? Hún hefur búið í
10 ár hér í þorpinu, í 10 ár svei!
10 mínútur. Má ég vera laus við
þennan hlægilega hlut. Hvað
segið þið um þetta?“
Ida, sem var áttræð og skalf
án afláts eins og visið lauf í
vindblæ, vætti varirnar með
tungunni. „Hún kom inn í her-
bergið mitt og sagði: „Hér er
víst aldrei onnaður gluggi,“ og
þegar ég sagðist alltaf fá hósta
þegar glugginn væri opinn
sagði hún: „Vitleysa, góða mín,
það er einmitt af því að glugg-
inn er lokaður sem þú færð
hósta.“ Ida fussaði. „Ég þori að
veðia að hún lifir ekki til átt-
ræðisaldurs, ef hún heldur
þeirri venju að hafa opna
glugga og þeysast áfram þangað
til maður sér gufustrókinn út úr
henni. Hún hefur ekki hugmvnd
um hvað mikla þýðingu það
hefur að setjast niður og hafa
það rólegt.“
„Hún hafði hárkollu,“ full-
yrti Susie.
Ena Tulk bað um að fá að
vita eitthvað meira um þennan
hlut sem átti að fara að koma
fvrir á hælinu. Hendur hennar
fálmuðu um augun meðan hún
fussaði. „Við þurfum ekki á
þessu að halda hér,“ sagði hún
og andvarpaði þungt. „Við höf-
55