Morgunblaðið - 01.08.1976, Blaðsíða 40

Morgunblaðið - 01.08.1976, Blaðsíða 40
40 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 1. AGUST 1976 Halldór Snorrason ur fór og segir konungi, hvers HaKdórs beiddist: „()g ef hásetar þess skips," seg- ir hann, „eru jafntraustir sem stýrimað- urinn, þá er yður það mikill styrkur." Konungur mælti: „Þótt þetta þyki stór- lega mælt, þá skal eigi neita liði Hall- dórs." Sveinn úr Lyrgju hét lendur mað- ur. Konungur lét kalla Svein til sín og mælti til hans: „Þú ert maður stórættað- ur, Sveinn, og vitur. Vil ég, að þú sért á skipi með mér, og hafa þig við ráð mín." Hann svarar: „Meir hefur þú aðra menn haft hér til við þínar ráðagerðir, er ég og til þess lítt fær. Eða hverjum er þá skipið ætlað?" „Halldór Snorrason skal það hafa," segir konungur. Sveinn svarar: „Eigi kom mér það í hug, aö þú myndir íslenskan mann láta taka af mér skips- stjórn." Konungur mælti: „Hans ætt er ekki verri á íslandi en þín í Noregi. Eru þeir og margir, sem enn byggja landið, er mjög skammt eiga að telja ætt sína til ríkra manna og ágætra í Noregi." Varð nú svo að yera, sem konungur vildi, og tók Halldór við skipinu. Hélt konungur austur til Ósló og tók þar veislur. Þaó var einn dag, er konungur sat og drakk, og margt , manna með honum. Halldór var þar inni í stofunni. Þar komu þá inn sveinar hans og voru allir votir. Þeir sögðu, að Sveinn og hans sveitungar hefðu tekið skip Halldórs er þeir skyldu geymt hafa, en keyrt þá á kaf. Halldór stóð þegar upp, gekk fyrir konung og spurði hvort hann skyldi eiga skip það, er hann hefði gefió honum, eða skyldi sú gjöf eigi haldast. Konungur segir, að víst skuli hún haldast. Kvaddi hann þegar til hirðsveitir sínar að fylgja Halldóri. Bað þá skipa sem best sex skip eftir þeim Sveini. Þeir gerðu svo; fóru að leita þeirra Sveins og fundu þá. Lét Sveinn eitast aó landi, og hlupu þeir upp í skóg. En Halldór tók aftur skipið og fór til konungs með það. Þeir fóru norður til Þrándheims, er á leið sumarió, og sat konungur í Kaupangi um veturinn. Sveinn LLyrgju sat þann vetur aó búum sírium og sendi orð Haraldi konungi, að hann vildi allt sitt mál um skipið leggja á hans vald, vildi þó helzt kaupa skipið.af Halldóri, ef konungi líkaði það. En þegar konungur sá, að Sveinn skaut öllu máli undir hans dóm , þá vildi hann svo til haga, að hvorum tveggja mætti líka. Fal- COSPER Fyrstu ein- kennin voru þau að hann hljóp bros- andi niður á gjaldheimt- una til að borga skatt- inn! H$9 KAFHNU Lögreglan bannar að nokkuð sé hreyft, fyrr en rannsóknar- löggurnar koma. Svona er hann lfka heima. Ég kem honum ekki upp úr rúm- inu fyrr en eftir 10. Asta: Ef ég neita þér, Albert, ætlarðu þá að fyrirfara þér? Albert: Já, það hefi ég alltaf gert f svipuðum tilfellum. Httn: Mér þykir mjög leitt að þurfa að hafna þessu boði þfnu, en ég trúlofaðist Kalla ( gær. Hann (sem þekkti hana vel): Jæja, en hvað segirðu um það f næstu viku? Hann: Litli bróðir þinn sá þegar ég kyssti þig. Hvað á ég að gefa honum mikið, til þess að hann segi ekki frá þvf? Hún: Hann er vanur að fá 5 krónur. Eiginmaðurinn: Svo ég var að tala upp úr svefninum f Kysstu mig. nðtt. Já, það var einkennilegt þvf að mig dreymdi mðður þfna. Konan: Að hvaða leyti var það einkennilegt? Eiginmaðurinn: Eg skil ekki hvenær mér hefir gefizt tæki- færi til þess að segja orð. Alice: Ertu gift? Virgina: Er'eg? Já, þrfr dðm- arar hafa neitað mér um skiln- að. Kennarinn: Hugsið ekkert um dagsetninguna. Svör spurninganna eru hið þýðinga- mesta. Nemandinn: Já, en ég vildi helzt hafa eitthvað rétt á blað- inu. J Háskadraumar Framhaldssaga eftir Mariu Lang Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi 41 að hún kæmi sfðatt á eftir mér Ui Uppsala. Eg á þar litla Og skemmtiiega fbúð og við vorum faria að taia ttm gif tingu ... Og þá ákvað þessi harðstjfiri að ég ætti bara að gjöra svo vel að vera n«J k.vrrt hér á Hall u'nz í-g hefði lokið prófi mfnu. Stundum þegar ég hef ekki getaft sofnað hef ég iegfð Og yerið að hugsa um hváð ég gæti gert f málinu ... mér hefar dottið margt heldur geð- veíkislegt í hug. Mér datt í hug að brjðta upp peningaskápinn hans og stinga af ffl Frakklands og brenna allar brýr að baki mér — .og ýmislogt annað hefur hvarflað aðmér. sUal égsegja yður. — En þér gerðuð ekki alvöru tirþessum áformum? — Nei. Ég hef sjálfsagt verið of huglaus. Og kannski hef ég verið tiMinningalega háður hon- um I aðra röndina. Þrátt fyrir allt. Hann hallaði sér fram og horfði nánast spyrjandi á Christer. — ög nú hefur einhver orðið til að ryðja harðstjóranum úr vegi og ég ætti f raun réttri að fagna frelsi mfnu og þvf rfkidæmi sem ég veit að bfður mfn. En þá hef ég uppgöt vað að ég er langl frá glaður. Hann deplaði augunum vandræðalega og hélt áfram hrað- mæltur en lágróma: — Ég skal veita yður alla að- Stoð sem ég má .. ¦ til að þér getið klófest þann sem hefur myrt föður minn. Það varð þbgn I herberginu. Christer Wijk skildi að hann þurftí ekki að benda á hversu alvarlegt tilboð Kára var og hvllfkar afleiðingar það gæti haft. Ungí maðurinn sem sat þarna andspænis honum hafðí gerf upp hug sinn — trunaðurini* við f jolskyídu hans hlaut að vfkja fyrir trúnaðinum við látinn föður hans. — Þér eruð afar Hkur fbður yðar, sagði Christer og meinti það sem gullhamra þrátt fyrir ýmis- iegt sem sagt hafði verið Andreas Hallmann til hnjððs. Kári deplaði aftur augunum og fautaði: — f)ð hann af stryknin-eitrun. cins og Gregor hélt? ~ Já. — Hverttig var hnnum gefið eitrið? — Það varf salatinu? — Í rauðu krystalsskálinni. Hann fölnaði. — Það var ég sem setti fyrir hann skálfna. En auðvitað heíði hver sem var getað launiað eitrinu f það... — Já. Mér skilst að skálarnar hafi staðið drjúga stuttd frammí f eldhustnu. En morðinginn hefur samt haft SVO gððan tfma að við- komandi hefar einnig gefið sér tfma til að ná eitrinu úr tösku Gregors Isanders, blanda eitrintt f salafið og skila flðskunni aftur f tóskuna. Kári var hugsi á svip. — Eg hafði nögan tfma til þess, sagði hann að lokum hrcinskilnis- lega. — Mamma tfka. — Hið sama gildir um Ylvu og Cecílfu sem bjuggu til matiun. — Gregor vár lengi frammi á salerninu ... eins og venjulega. — Gregor Isander, }á. Christer hafði að vcnju beint augnaráðinu til lofts. — Hvernig er sá maður? Abyggilegur? — Hattn hefur Ifklega verið eini vinurinn sem pabbi átti. Þeir rifust stundum svo heiftarlega að maður hélt að þakið myndi fara af húsinu, en ég held að þeim haf i þðtt regluiega vænt hvorum um annan. Og hann getur varla hagnast á dauða hans, eða ...? — Er hann reglumaður f peningamálum? — Ja, eftir því sem ég bezt veit. Hvers vegna spyrjið þér? — O, ég var bara að hugsa um ef faðfr yðar hefðl gert erf ðaskrá. — Ég vett að það er til erfða- skrá. En þar er bara kveðið svo á um að það sem Jón erfi skuli vera ¦ séreign hans sem kona hans fái e»ga hlutdeild f. Það var megfn- regla pabba að meðan Jðn lifði æfti hann að efga sfna penfnga öskerta. Ef Jón <læi á undan hon- um ætlaði hann að semja nýja érfiðaskrá þar sem Cecflfa erfði til jafns við okkur hfn. En ég býst ekki við að honum hafi ttnnisi tfmi til þess. — Hvað ttaldið þér að þarna sé um háa upphæð að ræða? — Eg hýst við það séu á annað hundrað milljðitir f hlulabréfum og svo innstæður á bönkum sem ég þekki ekki. — Og enda þétt skattar séu frádregnir verður það vænn skilriiiigur handa hverju ykkar. — Já. sagðt Kárí og leit fast á Christer. — Margir hafa gérzt morðingjar fyrfr minni uþjpltæð. Og samt skil ég þetta ekki, Vlva hegðar sér stundum eins og hún sé hrefnlega rugtuð og ef það hefði verið um það að ræða að verja pabba held ég að henni sé trúandi til alls. En ekki þetta. Ekki að drepö hann nieð stryknin. Hann strauk fingrunt þreytu- lega um svart hárið. — Cecilla er nátttSrlega ekki ein af okkur. Það er Ijðst ad hún er hæði barnaleg og dáiftið frum- stæð tilfínningalega og hún •'"" ráðrfk og ágjbrn. En henni var

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.