Morgunblaðið - 27.06.1978, Síða 32

40
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 27. JÚNÍ 1978
Vtrt 1 í\ /V^
MOBÖdlv-ÍY W' (ð Jn h—

katpino u r J O'rs£l S ÍL/ W J /[*—-///
GRANI göslari
'993
MOVL £-
Ék or lika barnasálfrædinKur!
Má ck biöja yöur um að útvega
mér olíumæli, éu kem þessum
ekki ofaní vélina!
Fleirum verð-
ur flökurt
„í lesendabréfi Vísis, 2. júní,
rakst ég á bréf frá Gylfa Krist-
jánssyni, með yfirskriftinni:
„Manni verður flökurt".
Veslings maðurinn, varð mér að
orði. En við nánari umhugsun
fannst mér einhvernveginn að'
Gylfi ætti að geta varist þessum
listahátíðarflökurleika, sem hann
kvartar yfir, einungis með því að
sniðganga staðina sem bjóða upp
á list, þar undanskil ég þó
matarlyst. Svo gæti hann þá notað
gamla, góða ráðið að skrúfa fyrir
útvarp og sjónvarp þegar maginn
fer að taka kippi. Það er þó allténd
betra en að vera með langvarandi
flökurleika eins og barnshafandi
konur verða iðulega að þola með
meðgöngutímann. Hinsvegar get
ég á vissan hátt tekið undir með
manninum. Mér verður nefnilega
(
alltaf hálf flökurt þegar ég lít yfir
Austurvöll en hann blasir við
augum frá vinnustað mínum.
Astæðan, sem veldur minni ógleði,
er þó ekki hin sama og hjá Gylfa
heldur sú að horfa á grasið á
vellinum vera troðið niður á
stórum svæðum þótt hellulagðir
göngustígar liggi þar til allra átta.
Það má jafnvel sjá fólk vaða yfir
blómabeðin um hásumarið þegar
allt er í fullum skrúða. Um árabil
var Austurvöllur girtur en það
þótti ekki viðeigandi og borgarar
kröfðust þess, að sú hindrun væri
fjariægð. Það var gert. Árangur-
inn hefir heldur ekki látið á sér
standa. Yngri sem eldri hjálpast
nú dyggilega að við að traðka
niður grasblettina og gera þá að
mórauðu moldarflagi.
Eg hélt þó að unga kynslóðin.
BRIDGE
Umsjón: Páll Bergsson
Slælega unnin úrspilsáætlun er
betri en engin og nægir stundum.
En í dag reynum við að finna
bestu og iiruggustu leiðina til að
vinna lokasögnina.
Suður gefur en austur og vestur
eru á hættu.
Norður
S. 109
H. D4
T. KG102
L. D10653
Suður
S. ÁKD6432
H. 9852
T. ÁD
L. -
Austur og vestur hafa alltaf
sagt pass en við ætlum að vinna
fjóra spaða í suður og fáum út
laufás. En fyrst skalt þú lesandi
góður mynda þér skoðun um
úrspilið.
Ef trompliturinn liggur ekki illa
er auðvelt að fá ellefu slagi. En ef
trompi er spilað og í Ijós kemur að
annarhvor andstæðinganna á öll
trompin sem okkur vantar verður
spilið erfiðara. Þá verða tíglarnir
að skiptast 4—3 á höndum austurs
og vesturs og við getum látið tvö
hjörtu í tígla blinds sama hvort sá
síðasti er trompaður eða ekki.
En hvernig á að vinna spilið séu
hendur austurs og vesturs þannig?
Vestur
S. -
H. 1073
T. 87654
L. ÁKG98
Austur
S. G875
H. ÁKG6
t. 93
L. 742
Fyrsta slaginn trompum við
auðvitað. En ef við spilum tíglun-
um áður en öllum trompunum
hefur verið náð af austri getur
hann trompað áður en við höfum
losnað við tvö hjörtu af hendinni.
Og við töpum þá spilinu.
Lausnin er ákaflega einföld —
bara að koma auga á hana. Við
spilum lágum spaða frá hendinni
í 2. slag. Vörnin getur þá tekið tvo
slagi á hjarta auk spaðagosans en
það eru eínmitt slagirnir þrir sem
við máttum gefa. Við fáum hina
tíu.

MAÐURINN Á BEKKNUM Jóhanna Kristjónsdóttir islenzkaði
76
hvað þér gerið yður til
lífsframfæris...
— Er ætlun yðar að láta
hann vita af því?
— Svo kynni að fara.
í þetta sinn tókst henni ekki
að ieyna geðshræringu sinni.
— Svo að þér hafið verið í
Clermont Ferrand? Hafið þér
heimsótt foreidra mina?
- Ekki enn.
Hún þaut fram að dyrunum
og reif þær upp svo að minnstu
munaði að Mariette Gibon
steyptist á höfuðið inn í her-
bergið svo vendilega hafði hún
þrýst sér upp að dyrunum til að
hlusta.
— Góða hafðu þína henti-
semi!
— Má ég koma inn?
— Nei. Láttu mig í friði. Og
ef þú lætur mig einu sinni í
viðbót standa þig að því að
njósna um mig...
Maigret hafði ekki hreyft
sig.
— Jæja, sagði hann.
— Hvað er það sem þér
viijið?
— hér vitið það vel.
— Nei. Ég kann hetur við að
menn tali hreinskilnislega.
— Þér hafið búið í þessu
húsi i hálft ár.
— Og hvað með það?
— hér eruð hrima lungann
úr dcginum og vitið hvað fer
fram hér.
— Haldið áfram.
— hað var maður sem kom
reglulega hingað og hefur ckki
stigið sínum fæti inn í húsið frá
því hr. Louis dó.
hað var engu Ifkara en
augun á henni stækkuðu fyrir
framan augun á honum. Enn
einu sinni gekk hún að dyrun-
um en í þetta skipti var þar
engin.
— Það var að minnsta kosti ,
enginn sem kom min vegna.
— Hvern var þá verið að
heimsa-kja?
— Ætli þér vitið það ekki.
Kannski væri betra ég klæddi
mig.
— Hvers vegna?
— Vegna þess að ég geri
ekki ráð fyrir að ég geti legið
lengi í leti að loknu þcssu
samtali.
Hún lét sloppinn falla á
gólfið en í þetta skipti ekki með
neinni tvíra'ðH merkingu.
greip huxur og hrjóstahaldara
og opnaði skáp.
— Ég hefði átt að gera mér
grcin fyrir því að það hlyti að
enda á þennan veg.
Ilún talaði bersýnilega við
sjálfa sig.
— Yður er náttúrlega
skemmt, ekki satt?
— Ég hef það að atvinnu að
taka giæpamcnn höndum.
— Eruð þér búnir að hand-
taka hann?
Hún kla ddi sig i svartan kjól
og var í óðaönn að snyrta sig.
— Ekki enn.
— Vitið þér hver maðurinn
er?
— hér eigið að segja mér
það.
— hér virðist viss í yðar siik.
Ilann tók veskið fram og
sýndi henni mynd af manni um
þrítugt með stórt ör við vinstra
gagnauga. Hún leit snöggt á
myndina og sagði ekkert.
— Er þetta hann?
— Þér virðist halda það.
— Skjáltlast mér?
— Hvert get ég farið þangað
til þér hafið handsamað hann?
— Fulltrúar mínir munu
koma yður fyrir á stað þar sem
eítirlit verður haft með yður.
— Hver þeirra?
— Hvcrn viljið þér?
— hennan dökkhærða?
— Lapointe.
Maigret sneri sér aftur að
myndinni og spurði>
— Hvað vitið þér um Marco?
— Að húsfreyjan hér er
ástkona hans. burfum við að
tala um það hér.
— Hvar er hann?
An þess að svara tróð hún