Morgunblaðið - 10.04.1979, Blaðsíða 39

Morgunblaðið - 10.04.1979, Blaðsíða 39
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIDJUDAGUR 10. APRÍL 1979 39 hennar stóð ætíð við hlið hennar í blíðu og stríðu. Síðasta brosið til mín var eins og það fyrsta. Hafðu þakkir fyrir vináttu þína til mín og míns fólks. Blessuð sé minning hennar. Ót tumst því ei, grannar góðir, grafarveldið blint og dumbt, born sín kar vor kyrrlát móðir kallar heim — er allt og sumt. Jakob Thorarensen. Jón Elberg Baldvinsson. Minning: Andrés Ingólfsson hljómlistarmaður Hin langa þraut er liðin, mi loksins hlaustu friðinn, og allt er orðið rótt, nú sall er sigur unninn og BÓIin björt upp runnin á bak við dimma dauðans nðtt. Fyrst sigur sá er fenginn, fyrst sorgar þraut er gengin, hvað getur grœtt oss þá? 088 þykir þungt að skilja, en það er Guðs að vilja. og gott er allt, sem Guði' er frá. V. Briem. í hvert skipti sem við stöndum andspænis aðskilnaði við okkar nánustu fyllumst við trega, því okkur er svo gjarnt að hugsa mest um okkur sjálf. Þannig er okkur farið nú þegar við kveðjum Helgu Kristjánsdóttur, sem lagt hefur upp í ferðina, sem framundan er hjá okkur öllum. Margar og strangar voru sjúkra- legurnar orðnar. Með aðdáunar- verðu æðruleysi og kjarki gekkst hún undir hverja stóraðgerðina af annarri og öll höfðum við vonað að hún hlyti þann bata, að hún gæti verið meira með okkur en verið hafði síðustu árin. Ung að árum giftist Helga eftirlifandi eigin- manni sínum, Magnúsi Ingi- mundarsyni, sem í blíðu og stríðu stóð við hlið hennar og reyndi að létta henni byrðarnar til hinstu stundar. Er leiðir skilja nú að sinni vil ég þakka Helgu fyrir samfylgdina og ánægjulegar samverustundir, þeg- ar hún fór á kostum með gaman- semi sinni og hnyttnum tilsvörum. Ég þakka henni fyrir allar heim- sóknirnar í sveitina okkar. í eyr- um mér hljóma síðustu orðin sem hún gat talað til mín: „Ég bið að heilsa öllum, ungum og gömlum." Tengdadóttir. í dag 10. apríl, verður til grafar borin frá Fríkirkjunni mágkona mín, Helga Kristjánsdóttir. Hún andaðist á Landspítalanum þann 4. apríl. Helga átti við vanheilsu að stríða í mörg ár, og var þess vegna oft á sjúkrahúsum og gekk undir erfiðar aðgerðir, en þrátt fyrir það hélt hún glaðværð sinni fram á síðustu stundu, og það hef ég frétt að þeim, sem dvöldu með henni sjúkir á stofu, var mikill léttir að meinlausri kímni hennar, Helga gat komið öllumí létt skap, þótt á móti blési. Síðast þegar ég heim- sótti Helgu, þá var liðinn stuttur tími frá því að hún gekkst undir aðgerð, og enn átti að gera aðra. Þrátt fyrir það gat hún gert að gamni sínu eins og ekkert væri að. Helga var fædd þann 19. september 1912. Hún giftist eftir- lifandi eiginmanni sínum, Magnúsi Ingimundarsyni bygging- armeistara, þann 19. september 1931. Þau eignuðust 4 mannvænleg börn, tvo syni og tvær dætur. Helga var lánsöm þrátt fyrir allt. Hún átti góðan eiginmann og góð börn sem allt vildu gera fyrir hana sem hægt var. Við hjónin stöndum ætíð í þakkarskuld við Helgu og mann hennar síðan þau réttu okkur hjálparhönd í erfið- leikum okkar 1945 þegar við vorum húsnæðislaus og reyndum að fá íbúð, en ekkert gekk. Þá buðu Helga og Magnús okkur að dvelja á heimili sínu í litla húsinu á Sólvallagötunni. Þau urðu að þrengja talsvert að sér og gerðu það með glöðu geði. Þetta átti bara að vera til bráðabirgða en lítið gekk okkur að fá húsnæði, svo að þar dvöldumst við í eitt og hálft ár þó þröngt væri. Okkur leið vel þar því að gott var að búa með Helgu, hún var svo góð og samvinnuþýð, enda höfðum við nokkurs konar samyrkjubú og allt gekk vel. Þetta þökkum við, og sendum eigin- manni, börnum og öðrum nánustu okkar innilegustu samúðarkveðjur við fráfall hennar. I.I. Hérna á árum áður, þegar ákveðinn hópur ungra manna var meðvitað eða svo að segja alveg óvart að velja sér það lífsstarf að stunda músik og leika á hljóðfæri, höfðum við það alveg skýrt í huga félagarnir hverja eiginleika sá þyrfti að hafa til að bera, sem kallast gæti góður „bandmaður" á okkar máli — orðið band í merk- ingunni hljómsveit. Þeim hinum sama þurfti að vera fleira til lista lagt en það, að geta leikið á hljóðfæri sitt af prýði, þannig að lýsingin „góður hljóðfæraleikari" náði engan veginn fyrirbærinu. Góður „bandmaður" þurfti að bjóða af sér góðan þokka, vera snyrtimenni í hvívetna, stundvís og háttprúður, hafa eyra fyrir samleik og samhljómi og næmi fyrir samvinnu, tilfinningu fyrir heildarútkomu, en auk þess kraft- inn, sjálfsöryggið og aðra góða eiginleika einleikarans, þegar svo bar undir. Á þessum dögum þótti nefnilega ekki nóg að hljómsveitir flyttu góða músik síns tíma, held- ur tilheyrði að vera þokkalega til fara og temja sér sæmilega sviðs- framkomu. Samkvæmt þeirri „ný-siðfræði" bylgju hljómsveitar- fólks, sem þá barst líklega hingað frá Ameríku með íslenzkum náms- mönnum við músikskóla í New York, þeim K.K. og Svavari Gests, voru t.d. reykingar stranglega bannaðar á sviðinu, ekki þótti siðlegt að snúa baki við áheyrend- um nema nauðsyn bæri til, fráleitt að vera órakaður eða með illa greitt hárið, dónaskapur að hósta í hljóðnemann og margt fleira, sem ég man ekki í svip. Þessar bollaleggingar um hinn góða „bandmann" komu mér í hug við sviplegt fráfall eins félaganna, Andrésar Ingólfssonar. Fréttin um látið kom'eins og ískaldur gustur fyrir tveim eða þrem dögum. Fyrst verður maður orðlaus, síðan koma hugrenningar um lífið og dauðann, og þá er kannski litið yfir farinn veg og til þeirra tíma, þegar leiðirnar lágu saman. Og þegar ég hugsa til áranna, er leiðir okkar Sigurlaug Auðuns- dóttir - Minningarorð Fædd, 9. nóvember 1912. Dáin, 4. aprfl 1979. Lauga, en svo var hún ávallt nefnd meðal okkar, var dóttir þeirra sæmdarhjóna Auðuns Níelssonar og Guðrúnar Hinriks- dóttur velþekktir og merkir Hafn- firðingar. Auðunn rakti ættir sínar langt fram í Hafnarfirði, en Guðrún var ættuð af Álftanesi. Meira veit ég ekki um ættir þeirra, en er viss um, að þar hafa að staðið góðir og sterkir stofnar. Guðrún og Auðunn áttu 10 börn, sem fyrr og nú hafa sett svip á Hafnarfjarðarbæ. Allt dugmikið athafnafólk. 6 þessara systkina eru nú dáin. Eftir lifa Þorsteinn, Halldór, Karl og Pétur. Lauga andaðist á St. Jóseps- spítala 4. apríl. Engum kom það á óvart, hún hafði legið þar síðast- liðna 4 mánuði, að lokum við litla og enga meðvitund. Okkur kom það aftur á móti á óvart hve veik hún var orðin áður en til sjúkra- húsvistar kom. Er ég heyrði andlátsfregn Laugu, var sem ég sæi hvítan engil svífa upp af jörðinni. Ósjálfrátt kom mér í hug sú barnslega ímynd fegurðar og hreinleika. Þannig voru þær björtu minningar er ég á í huga mínum um fagurt líf þess- arar góðu konu. Fyrstu kynni mín af Laugu voru, er hún ásamt 2 vinkonum tóku sér far með skipi, er ég var skipverji á. Þær voru að koma úr síldarvinnu á Siglufirði. Tekjur sumarsins höfðu verið lélegar og lítið sem ekkert var eftir. Skipið var yfirfullt af farþegum, þeim sem ekki komust fyrir í farþegarými var komið fyrir í lest. Þessar stúlkur vöktu athygli okkar skipsfélaga. Þær virtust svo ósnortnar og saklausar að okkur fannst við finna til ábyrgðar á að skila þeim heilum í höfn í Reykja- vík. Gátum við leyft þeim að hvílast í borðsalnum hjá okkur. Mér var það því óblandið gleðiefni er ég síðan kom heim eftir þriggja ára útivist, að skólafélagi minn úr Stýrimannaskólanum, Bjarni Árnason skipstjóri frá Eyrar- bakka, hafði gifst þessari fallegu stúlku 14. okt. 1939. Nánari kynni urðu svo þau að ég giftist systur Bjarna 2 árum síðar. Lauga og Bjarni voru yndislega samhent hjón sem unnust hugástum í 30 ár. Hann dó fyrir 10 árum, 56 ára gamall. Bjarni var öðlingsmaður og var missir Laugu sár og mikill er hann féll frá. Vinátta og trygg ást nær út fyrir gröf og dauða og mun Lauga hafa þráð samvistir við hann í nýjum heimi alla tíð síðan. Við skulum vona að henni hafi orðið að ósk sinni og trú. Þeim hjónum varð ekki barna auðið, en tóku snemma á árum stúlkubarn í fóstur, sem þau síðar gerðu að kjörbarni sínu. Agla kjördóttir þeirra, sem naut elsku og ástúðar þeirra í uppvexti, hefur ríkulega launað þeim. Agla er gift Erni Agnarssyni vélvirkja. Eiga þau 2 drengi sem voru augasteinar afa og ömmu, sem og Agla var þeim. Lauga var trúuð og trúrækin kona sem ávallt leitaði þess jákvæða í fari manna. Það nei- kvæða var ekki af hennar heimi enda var orðfar hennar um náung- ann allt í þá veru. Allir urðu vinir hennar sem henni kynntust og hún var vinur allra. ¦ Fallsgt heimili þeirra Laugu og Bjarna að Austurgötu 7 var búið því andrúmslofti að maður þráði að njó'ta þess. Heiðríkjan og góðvildin sú, að maður fann sig ætíð betri mann eftir samvistir við þau. Við söknum sáran þessarar góðu vinkonu okkar en vitum að söknuður dóttur, dóttursona og bræðra er meiri. Vottum við tengdafólkið þeim innilegustu samúð og deilum með þeim björtum minningum og trú á, að þrátt fyrir óhjákvæmileg enda- lok jarðvistar er eilíft líf. Þór G. Sigurjónsson. Andrésar lágu hlið við hlið, sé ég svo skýrt, að hann er einmitt eitt gleggsta og bezta dæmið um hinn góða „bandamann", sem ég á í minningunni, hafandi þó verið svo heppinn að starfa með mörgum úrvalsmanninum. Ég hef ekki talið árin nákvæm- lega, en líklega eru þau ekki færri en níu, sem við Andrés stóðum saman á pöllum. Fyrst ég í hljóm- sveit hans stuttan tíma, en síðar hann í hljómsveit minni um árabil. I Reykjavík mestan hlutann, en auk þess vítt og breitt um landið, og svo utanlands líka, . erfitt tveggja mánaða skeið í Þýzka- landi. Ég minnist heilmargra sjón- varpsþátta, þar sem Andrés stóð sem klettur úr hafinu við upptökur og sýndi ótvíræða leikhæfileika. Langt og stundum þreytandi starf við gerð útvarpsþátta og hljóm- plata skýtur upp kollinum í minn- jngaflóðinu og tengist myndinni af traustum félaga, hlekk, sem ekki brást þegar keðjan var strengd. Og aðrar stundir, þegar allt gekk sinn vanagang og ekkert bjátaði á, man ég hinn dagfarsprúða og hægláta mann. Ég minnist líka glettninnar í svipnum, þegar eitthvað spaugi- legt bar við. En tilfinningum var að öðru leyti lítt flíkað, og innstu hugrenningar félögunum lokuð bók. Andrés Ingólfsson var í raun- inni maður dulur. Ég hef litla tilhneigingu til að tíunda hér ævi Andrésar í smá- atriðum, heldur stikla aðeins á stóru, styðst við eigin minni, sem er engan veginn óskeikult. En sem ungur drengur, er bjó hjá móður sinni, Vilborgu Guðmundsdóttur, einhversstaðar inni í Vogum, að mig minnir, fékk Andrés þennan óstöðvandi áhuga á músik, eignað- ist saxófón og fór að blása með félögum sínum og stilla saman til hljómsveitar. Hann varð brátt einn hinna ungu, efnilegu, og lagði leið sína á tónskóla í Bandaríkjun- um. Eftir að heim kom starfaði hann með þekktari danshljóm- sveitum landsins að því er heita má sleitulaust til siðasta dags. Um tíma stóð hann sjálfur fyrir hljómsveit, sem skipuð var kunn- um mönnum og naut vinsælda. Siðasta skeið ævi sinnar lék hann svo með hljómsveit Ragnars Bjarnasonar á Hótel Sögu. Hann var góður saxófónleikari og hafði gaman af fagmannlegum vinnu- brögðum í hljómsveitum, enda þótt hugur hans stæði alltaf frem- ur til jazz-tónlistar en þeirra popp- og dægurlaga, sem hann lengst af starfaði við í danssölum. Andrés Ingólfsson var hinn mesti þjarkur til vinnu, og árum saman vann hann tveggja manna starf, við verzlunarstörf að degin- um fullan vinnudag, en sem hljóm- listarmaður um kvöld og nætur, oft í þeim hljómsveitum, sem hvað mest höfðu að gera. Honum létu verzlunarstörfin einkar vel og naut sín þar sem annars staðar prúðmannleg framkoma hans. Flest samstarfsár okkar starfaði hann jöfnum höndum að verzlun- arstörfum og virtist fara létt með. Undanfarin nokkur ár hafa leiðir okkar legið í sitthvora áttina, en slíkt er ekki óvenjulegt í músik- barnsanum. Það var svo ekki alls fyrir löngu að við áttum langt samtal í síma um heima og geima og ýmis vandamál liðandi stundar. Áreiðanlega opinskárra samtal en við höfðum áður átt og líklegast lengsta samtal okkar í síma fyrr og síðar. Því báðir virtust hafa sitthvað að segja, og hafa tíma til að segja það, aldrei slíku vant. Ekki grunaði mig að þetta yrði síðasta samtal okkar Drésa, eins og við félagarnir nefndum hann. Sú er þó orðin raunin á. Það er komið að kveðjustund, langt fyrir tímann, að því er mér finnst. Saxófónninn er þagnaður. Andrés Ingólfsson er horfinn sjón- um. Fallinn frá á bezta aldri. Hann varð ekki nema 43 ára gamall. En minningin um góðan „bandmann" lifir. Svo og tónar saxófónsins á nokkrum hljómplöt- um og upptökum. Við félagarnir í hljómsveitunum og F.Í.H. gleym- um Andrési ekki. Tónarnir síðustu þagna og við kveðjum. Börnum Andrésar og öðrum nákomnum votta ég samúð okkar allra og bið Guð að sefa sorg þeirra. ólafur Gaukur. I^- ungiingaaeiia mKARNABÆR ^™^ Austurstræti 22. Simi frá skiptiboröi 28155

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.