Morgunblaðið - 27.08.1983, Page 28

28
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 27. ÁGÚST 1983
t
Fósturfaöir minn og frændi,
GEORG PÁLSSON,
lést í Hafnarbúðum 25. ágúst.
Jóhanna Magnúsdóttir.
Þórunn Elísabet
Sveinsdóttir leik-
kona — Minning
t
Eiginkona mín og móöir okkar,
ÁGÚSTA GRÓA SKÚLADÓTTIR,
Víóimel 23,
andaöist í Landakotsspítala 25. ágúst sl.
Jóhannes Sigurbjörnsson
og börn.
t
Faöir okkar,
ÁSGRÍMUR ÞORGRÍMSSON,
bóndi,
Borg, Miklahálshreppi,
andaöist í Sjúkrahúsi Akraness 25. ágúst.
Börnin.
t
Bróðir okkar,
GUÐBRANDUR ÞORKELL SÆMUNDSSON,
veitingaþjónn,
er andaöist 23. ágúst, veröur jarösunginn þriöjudaginn 30. ágúst
kl. 13.30 frá Fossvogskirkju.
Eva Sæmundsdóttir,
Lára Sæmundsdóttir,
Guörún Sæmundsdóttir.
t
Eiginmaöur minn, faöir okkar, tengdafaöir og afi,
ANDRÉS ANDRÉSSON,
framk væmdastjóri,
Glaðheimum 16,
veröur jarösunginn frá Fossvogskirkju mánudaginn 29. ágúst kl.
13.30.
Þeim sem vildu minnast hans er vinsamlegast bent á Krabba-
meinsfélag islands.
Pálína Björnsdóttir,
Rósa Björg Andrésdóttir, Hallgrímur Æ. Hallgrímsson,
András Þór Andrésson,
Andrés Páll, Hallgrímur Valur.
........ ■»
t
Þökkum innilega auösýnda samúö og hlýhug vlö andlát og útför
eiginmanns míns, fööur okkar, tengdaföður og afa,
SKÚLA PÁLSSONAR,
Norðurtúni 6, Keflavík.
Hallveig Þorsteinsdóttir,
Guóni Þ. Skúlason, Magnea Valdimarsdóttir,
Snorri Skúlason, Sigrún Einarsdóttir,
Guörún Skúladóttir, Björn Bjarnason,
og barnabörn.
t
Þakka auðsýnda samúö og vináttu viö andlát og útför móöur
minnar,
TERESÍU GUDMUNDSSON.
Hildur Baröadóttir.
t
Þökkum veitta aöstoö og hlýhug viö andlát og útför,
GUÐRÍÐAR SVEINSDÓTTUR
frá Löndum, Miönesi.
Sigurjón Ingvason
og systkini hinnar látnu.
Fædd 22. september 1901.
Dáin 10. ágúst 1983.
Hún amma mín elskuleg er dá-
in. Hún lést á heimili sínu, Hátúni
8, Reykjavík þann 10. ágúst sl.
Það er erfitt að skilja að ekki sé
ennþá hægt að hitta ömmu glaða
og hressa að vanda. En hún fékk
að halda heilsu og lífsgleði sinni,
að því er virtist óskertri öll sín 82
ár. Alltaf jafn jákvæð og þakklát
fyrir allt sem lífið bauð uppá. Á
skilnaðarstundu líða fyrir hug-
skotssjónum minningarbrot frá
samverustundum með ömmu, er
ég lék mér hjá henni barn í garð-
inum hennar á Siglufirði. Garðin-
um sem mig minnir að alltaf hafi
verið fullur af blómum og sólskini.
Og á vetrarkvöldum, þegar hún
sat með mig fyrir framan arininn
í stofunni og spilaði á gítar og
söng. Kenndi mér fyrstu gripin á
gítarinn, ljóð og lög sem ég nú hef
kennt mínum börnum. Seinna á
heimili hennar og afa í Reykjavík
átti ég alltaf athvarf, er ég var
unglingur við nám þar. Alltaf var
hægt að fara með áhyggjur og
vandamál æskunnar til ömmu og
einhvern veginn urðu það auðleyst
mál, eftir að hún hafði farið um
þau „næmum höndum".
En ég fór ekki til ömmu og afa
eingöngu með vandamál. Það var
alltaf gaman að koma þangað, svo
ég fór ekki síst mér til skemmtun-
ar. Ég var svo heppin að fá að
dvelja hjá ömmu í nokkurn tima
fyrir þremur árum, þá var afi dá-
inn og hún bjó ein. Hún saknaði
afa mikið, en hún var ákveðin í að
láta engan bilbug á sér finna, þó
hún byggi ein, fyrst hún fékk að
halda heilsunni. Hún tók þátt í fé-
lagsstörfum og öllum sínum
mörgu áhugamálum fram á sið-
asta dag.
Síðasta fund okkar ömmu vil ég
alltaf muna. Hún stóð í garðinum
hjá Löngumýri í Skagafirði, þar
sem hún var í orlofsdvöl með eldri
borgunum og sagði mér með geisl-
andi áhuga og sinu skemmtilega
skopskyni frá dvölinni þar. Hún
var svo ungleg og lífsglöð og naut
sín svo vel, í þessu fallega um-
hverfi. Þannig mun ég alltaf
minnast hennar.
í dag veit ég að hún er með afa
og öðrum ástvinum sem farnir
voru á undan yfir móðuna miklu.
Hljóð og tóm er hjartans borg.
Heimsins svipur breyttur er.
Andi minn hann á ei sorg.
Alltaf lifir þú hjá mér. (E.Ben.)
Brynja Einarsdóttir
Hún lifði lífinu — lifandi.
Þessi orð hljómuðu oftar en
einu sinni, þegar stór hópur vina
og ástvina kvaddi Þórunni
Sveinsdóttur leikkonu, sem var
jarðsungin frá Dómkirkjunni f
Reykjavík, fimmtudaginn 18. ág-
úst sl.
Þórunn Elísabet Sveinsdóttir
var fædd 22. september 1901 á
Þingeyri við Dýrafjörð. Árið 1922
giftist hún Jakobi Einarssyni frá
Finnastöðum í Axarfirði, en Jakob
andaðist í Borgarsjúkrahúsinu í
Reykjavík árið 1979. Þau hjónin
áttu þrjú börn og eina fósturdótt-
ur. Þau eru Hólmfríður Sigurrós,
sem er gift Þorsteini Jónssyni
framkvæmdastjóra, þau eru bú-
sett í Reykjavík; Yngvi Brynjar,
rannsóknarlögreglumaður á
Keflavíkurflugvelli, sem er kvænt-
ur Ragnheiði Elínu Jónsdóttur,
þau eru búsett í Keflavík; Sveinn
Hermann, húsasmíðameistari,
kvæntur Grétu Jónsdóttur, þau
eru búsett f Ytri-Njarðvík og fóst-
urdóttirin Þórdís Baldvinsdóttir,
er gift Einari Kjartanssyni, fyrr-
verandi skipstjóra, þau eru búsett
á Akranesi.
Þórunn ólst upp í foreldrahús-
um, Pálshúsi á Þingeyri, ásamt tíu
systkinum. f þá daga var bilið
breitt milli ríkra og snauðra og
engar barnabætur eða almanna-
tryggingar, þrátt fyrir sístækk-
andi barnahóp. f þá daga var al-
gengt að heimili flosnuðu upp, eða
börn væru send í fóstur, til þess að
t
Þökkum innllega auösýnda samúö og vinarhug viö fráfall fööur
okkar, tengdafööur og afa,
EIRÍKS ORMSSONAR,
rafvirkjameistara.
Sigrún Eiríksdóttir,
Sigurveig Eiríksdóttir, Kristinn Guöjónsson,
Eyrún Eiriksdóttir,
Karl Eiríksson, Ingibjörg Skúladóttir,
Kristin Þorsteinsdóttir,
og barnabörn.
t
Innilegar þakkir til allra þeirra sem auösýndu okkur samúö viö
andlát og útför móöur okkar, tengdamóöur og ömmu,
EYRÍÐAR ÁRNADÓTTUR.
Oddbjörg Siguröardóttir,
Katrín Siguröardóttir, Magnús Helgason,
Hermann Sigurösson, Elinborg Óladóttir,
Siguróur G. Sigurösson,
og barnabörn.
t
Innilegar þakkir fyrir auösýnda samúö og vinarhug viö fráfall og
útför móöur minnar og tengdamóöur,
ÖNNU JÓNSDÓTTUR,
Brimhólabraut 1, Vestmannaeyjum.
Sérstakar þakkir til lækna og starfsfólks Vífilsstaðaspitala.
Trausti Marinósson, Sjöfn Ólafsdóttir,
og aðrir vandamenn.
létta á örbirgðinni. Börnin voru
ekki á framfæri foreldranna, eins
og tíðkast í dag, þar til þau höfðu
lokið háskólaprófi. Nei, á þessum
tímum fátæktar og örbirgðar varð
að senda börnin úr föðurhúsum,
jafnvel áður en þau höfðu aldur til
að ljúka barnaskólanámi — senda
þau í vist, oft til vandalausra, svo
þau gætu létt undir með heimil-
inu.
Þegar Þórunn var barn þótti
mjólk víða munaðarvara og að
borða hrossakjöt gekk guðlasti
næst. Getum við, sem búum í vel-
ferðarþjóðfélaginu í dag, sett
okkur í spor lítillar svangrar
telpu, sem þarf að horfa á eftir
örlitlum mjólkursopa ofan I
yngsta barnið? Freistingin hlýtur
að hafa verið mikil, að bragða ögn
á þessum torfengna, en ljúffenga
lífsvökva. Getum við séð fyrir
okkur byrgða glugga, áhyggjufulla
móður og starandi barnsaugu
fylgjast með því sem sýður í
kraumandi potti á kolaeldavél-
inni? Sauðaþjófnaður, dettur
kannski einhverjum í hug. Nei,
góðhjörtuð manneskja hafði gefið
húsmóðurinni bita af hrossakjöti
og til þess að hlífa börnunum og
heimilinu við miskunnarleysi for-
dómafullrar samtíðar varð að fara
með þessa lífsbjörg sem myrkra-
verk.
Tóta litla, eins og Þórunn var
gjafnan nefnd þá, var aðeins 13
ára þegar hún varð að yfirgefa ör-
yggi föðurhúsanna. Óvænt hafði
boðist vinna fyrir hana sem hús-
hjálp og barnagæsla hjá vanda-
lausum í Reykjavík. Það hefur
verið erfið ákvörðun móðurinnar
að sækja um undanþágu, svo telp-
an mætti ljúka fullnaðarprófi og
fermast árinu fyrr en lög sögðu til
um, svo hún gæti tekið þátt i lífs-
baráttu heimilisins. Undanþágan
fékkst, en var telpan undir það bú-
in að sleppa úr heilu ári f skólan-
um? Þar var eitt vandamál — óyf-
irstiganlegt að virtist; það voru
ekki til peningar til þess að kaupa
atlas — landabréfabók, sem
hverju barni í dag er færð ókeypis
á kostnað hins opinbera. Hvernig
var hægt að sleppa úr heilu ári og
standast erfitt landafræðipróf án
þess að hafa aðgang að landabréf-
um yfir þau lönd, sem hún var að
læra um? í þá daga var það aðeins
á færi þeirra efnameiri að eiga
atlas og slíkan dýrgrip átti ein-
mitt skæðasti keppinautur telp-
unnar um efsta sætið, en að þeirri
bók hafði hún ekki aðgang.
Þá kom til skilningur og mann-
gæska kennarans, sem fann til
með þessu dugmikla og eðlis-
greinda barni. Hann bað telpunni
að hún mætti sitja eftir í landa-
fræðitímum og nota landakort
skólans. Að loknu fullnaðarprófi,
sem telpan stóðst með prýði, kom
fyrirkona úr þorpinu til kennar-
ans og taldi það misskilning að
hún Tóta hefði orðið efst i landa-
fræði, þann sess hlyti sonur sinn
að hafa eins og ávallt áður. „Nei,
frú mín, hér hefur enginn mis-
skilningur átt sér stað,“ átti sá
ágæti kennari að hafa sagt, „sonur
yðar hefur ekki sýnt sömu elju-
semi og einbeitni og hún Tóta
litla, því fór sem fór.“
Alla tíð síðan ég kynntist henni
„Tótu litlu“ hafa mér fundist þess-
ir eiginleikar vera hennar aðals-
merki, að sigrast á öllum erfið-
leikum með þrotlausri eljusemi,