Morgunblaðið - 18.09.1985, Side 42

42
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR18. SEPTEMBER1985
+
Maöurinn minn, faöir, tengdafaöir og afi,
VALBERG SIGURMUNDSSON,
Hraunbæ 44,
veröur jarðsunginn frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 19. sept. kl.
10.30.
Jóhanna Gísladóttir,
Jóna S. Valbergsdóttir, Sigfús H. Karlsson,
Valberg Sigfússon,
Karl Sigfússon,
Hjalti Sigfússon.
t
Fööurbróöir minn,
SIGURBJÖRN GUÐMUNDSSON
frá Vopnafirói,
veröur jarösunginn frá Fossvogskapellu, fimmtudaginn 19. sept-
emberkl. 15.00.
Fyrir hönd aöstandenda,
Þóra Kristinsdóttir.
+
Innilegar þakkir sendum viö öllum þeim sem sýndu okkur samúö
og hlýhug viö andlát og útför
ÞÓRÐAR HERMANNSSONAR,
skipstjóra,
Vigdís Birgisdóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
+
Þökkum öllum þeim er sýndu okkur samúö og vinarhug viö andlát
og útför eiginmanns míns, fööur, tengdafööur og afa,
ÓSKARSPETERSEN,
Sörlaskjóli 72,
Ingibjörg F. Petersen, Kristín Petersen,
Sigrún Petersen, Björn Gunnlaugsson,
Gísli Petersen, Erla Pétursdóttir
og barnabörn.
+
Hjartans þakkir til Kirkjukórs Staöarhrepps og öllum er sýndu okkur
vinahug viö andlát og útför
JÓNS H JART ARSONAR,
frá Sæbergi,
Lilja Eiríksdóttir,
Hjörtur, Ragnar Jón,
Aslaug, Sveinn Tumi,
Lilja Rún.
+
Innilegar þakkir fyrir auösýnda samúö viö andlát og útför móöur
okkar, tengdamóöur og ömmu,
STEFANÍU EOVARDSDÓTTUR,
Miklubraut 5.
Sérstakar þakkir til starfsfólks deildar 21A Landspítalanum.
Gunnar Guómundsson,
Signý Guómundsdóttir,
Kristín Guómundsdóttir,
Auður Sveinsdóttir,
William Þór Dison
og barnabörn.
->
+
Þökkum auösýnda samúö og hluttekningu viö andlát og útför móö-
ur minnar, tengdamóöur, ömmu og langömmu,
KRISTÍNAR SIGURÐARDÓTTUR,
Freyjugötu 30.
Bragi Þorsteinsson,
Gráta Steinþórsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Innilegar þakkir sendum viö öllum þeim er sýndu okkur samúö og
vinarhug viö andlát og útför mannsins míns, fööur okkar,
tengdafööur og afa,
SIGURDAR KR. MAGNÚSSONAR.
Ásta Jónsdóttir,
Erla Siguróardóttir, Loftur Magnússon,
Hjálmar Sigurósson, Rita Kværne,
Kristín Siguróardóttir, Ómar Agnarsson
og barnabörn.
Minning:
Ingólfur Sigfús-
sonfrá Þórshöfn
Fsddur 1. desember 1900
Dáinn 4. september 1985
Faðir: Sigfús f. 16. júní 1865 að
Hermundarfelli í Þistilfirði Jóns-
sonar bónda þar, f. um 1836 Ein-
arssonar bónda þar Gíslasonar er
bjó á Hermundarfelli 1855 með
konu sinni Lilju Pétursdóttur og
syni þeirra Sigfúsi Einarssyni.
Móðir Sigfúsar og kona Jóns var
Ingunn f. 1829 Guðmundsdóttir f.
um 1805, Þorsteinssonar bónda í
Svalbarðsseli í Þistilfirði 1845 og
konu hans Rósu Pétursdóttur f.
1793.
Móðir: Guðrún f. 25. apríl 1864 í
Sandfellshaga í Axarfirði Guð-
mundsdóttir bónda þar f. 1834,
Þorgrímssonar og konu hans Sig-
ríðar Jónsdóttur f. 1829. Þegar
Sigfús var á öðru ári andaðist fað-
ir hans á sóttarsæng. Foreldrar
hans höfðu gengið í hjónaband
1854 og eignast fjögur börn er
hann lést og var Sigfús yngstur.
Eftir því sem sögur herma var
Ingunn vel gefin og dugleg kona.
Hún lét því hvergi deigan síga,
heldur hélt áfram búskap með
vinnumánni sínum ólafi Gísla-
syni, sem reyndist heimilinu sann-
ur heimilisfaðir og börnum henn-
ar Einari, Guðmundi, Kristveigu
og Sigfúsi góður fóstri.
Ingunn og ólafur gengu síðar í
hjónaband og eignuðust synina
Jón og Tryggva. Börn Ingunnar
voru öll mannvænleg. Tveir synir
hennar fóru til Ameríku og vegn-
aði vel þar í landi. Sigfús var fríð-
ur sýnum og mikill vexti, var hann
því oft kallaður langi Fúsi. Hann
hafði þó margt annað til að bera,
sem hélt nafni hans ekki síður á
lofti. Hann var gleðimaður og
hrókur alls fagnaðar hvar sem
menn komu saman, rammur að
afli og fylgin sér við hvað eina,
nærgætinn og hjálpsamur. í
vinnumennsku á Hámundarstöð-
um í Vopnafirði kynntist hann
lífsförunaut sínum Guðrúnu Guð-
mundsdóttur frá Sandfellshaga.
Tæplega tvítug að aldri gengu þau
í hjónaband 5. júlí 1884 og fluttu
heim í Brimnes til Ingunnar, móð-
ur Sigfúsar.
Guðrún var einstök kona, ákveð-
in og einörð, traust og trúverðug.
Hún stóð við hlið bónda síns æðru-
laus í blíðu og stríðu, heimakær og
vinnusöm.
Fljótlega yfirgáfu þau Brimnes
og eftir 7 ára baráttu og flutninga
úr einum stað í annan réðu þau sig
í húsmennsku að Völlum í Þistil-
firði.
Ég hygg, að þeim hafi liðið vel
þar með barnahópinn, og Sigfús
hefur að nokkru verið í sjálfs-
mennsku og getað drýgt tekjur
sínar með veiðiskap.
Árið 1906 tók Sigfús að sér
póstflutninga í héraðinu og settist
að á Þórshöfn í Sigfúsarhúsi. Hon-
um var margt til lista lagt, svo
sem afbragðs skytta og sjósóknari.
Fljótlega blómgvaðist allt í hönd-
um hans, útgerðin óx og hann varð
að manna báta sína með Færey-
ingum til þess að geta haldið þeim
til veiða. Heimilið var gestkvæmt
og lengi vel eini staðurinn með
gistirúm. Ingólfur, sem hér er
kvaddur, lifði öll systkini sín.
Hann fæddist á Völlum í Þistil-
firði og var sjötta barn foreldra
sinna. Hin voru, Ingunn Kristveig
Sigfríður f. 28. apríl 1886, Guð-
valdur Jón f. 8. apríl 1887, Ólafur
f. 19. febr. 1889, Tryggvi f. 2. nóv.
1892, Guðmundur f. 9. des. 1898 og
Einar Þorgrímur f. 25. júlí 1904.
Ingólfur var vel greindur og
kom það snemma i ljós, þvi á
þrettánda ári hlaut hann vitnis-
burðinn ágætt og dável í þeim lær-
dómi, sem fermingarbörnum var
ætlaður í þá daga, og var hann
fermdur í Sauðaneskirkju 22. júní
1913, með prófastsleyfi aðeins
hálfs þrettánda árs.
Hann var þó ekki látinn ganga
menntaveginn, til þess var of
langur vegur að menntakerfi
landsins, og nóg störf biðu heima
við. Eftir að stríðið skall á 1914,
urðu miklir uppgangstímar á
Þórshöfn. Umsvifin jukust og
feðgarnir í Sigfúsarhúsi eignuðust
mótorbáta. Það var allt annað að
stunda sjó á mótorbátum, þá var
hægt að sækja lengra og vera
fljótari í förum.
Sem ungur maður lærbrotnaði
Ingólfur við uppskipunarvinnu,
þjáningar hans voru miklar, því
tæknin var ekki komin lengra en
það að hann varð að ganga brotið
saman. Til þess hefur þurft mikla
hörku við sjálfan sig, en það var
það sem gilti á þeim tíma. Engar
bætur eða tryggingar voru þá til
þess að grípa til. En fjölskyldan
var samhent og það bjargaði öllu.
Sigfús Jónsson andaðist rúm-
lega sextugur að aldri 3. apríl 1926
og var harmdauði. Hann hafði
verið sá ás, sem flest hvildi á. Syn-
irnir héldu þó öllu í horfinu og
unnu að útgerðinni. Nokkru síðar
brann Sigfúsarhús og þau misstu
allt sitt. Þá brást Ingólfur ekki
sinni skyldu og með samheldni
tókst þeim bræðrum, Ingólfi og
Tryggva, að komast í húsaskjól og
átti Ingólfur ekki síður þátt í því.
+
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur samúö og vinarhug
viðandlát og útför
ÞORVALDS ÁSMUNDSSONAR,
Hverfisgötu 47,
Hafnarfiröi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks hjartadelldar Landspítalans sem
annast hann í veikindum hans.
Júlía Valateinsdóttir,
Henning Þorvaldsson. Steinunn Alfreðsdóttir,
Birna Þorvaldsdóttir, Jón R. Jónsson,
Valdis Þorvaldsdóttir, Steinar Harðarson,
Sigurbjartur Þorvaldsson, Sveinsína Jónsdóttir,
Guðmundur Þorvaldsson, Helga Þórðardóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Innilegar þakkir sendum viö öllum þeim sem sýndu okkur samúö
og vinarhug viö andlát og útför eiginkonu minnar, dóttur, móður,
tengdamóður og ömmu,
ERLUEYJÓLFSDÓTTUR,
Hraunbæ 174, Reykjavík.
Sérstakar þakkir til starfsfólks deildar 11-A á Landspitalanum.
Gunnar Þorkelsson,
Sigríður Einarsdóttir,
Stella Gunnarsdóttir, Trausti Finnsson,
Eygló Gunnarsdóttir, Ragnar Ragnarsson
og barnabörn.
en hann stóð fyrir kaupum á
Keldunesi, húsi er stóð rétt við
flæðarmálið. Húsið var fallegt
með járni er Iíktist múrsteina-
hleðslu, ævintýralega stórum
gluggum í forstofu með litlum
mislitum rúðum og fyrir utan var
snotur blómagarður með hvanna-
stóði. Næsta áratuginn bjó öll fjöl-
skyldan saman, Tryggvi með konu
og 8 börn, 3 bræður hans og móðir,
en hún andaðist sama mánaðar-
dag og maður hennar 11 árum síð-
ar.
Þarna var ekki kynslóðarbili til
að dreifa, því allir höfðu stuðning
hver af öðrum.
Eftir að síðari heimsstyrjöldin
skall á og ísland var hernumið, fór
að losna um þau bönd, er héldu
fólki í heimabyggð sinni. Fiski-
gengd fór minnkandi bæði fyrir
ofveiði erlendra skipa og einnig
var tundurduflahættan fyrir
Langanesi gífurleg. Þetta leiddi til
minnkandi afla, minni tekna og
færri atvinnutækifæra. Synir
Tryggva voru nú óðum að vaxa úr
grasi og það var ekki að sjá að
þeirra biðu atvinnumöguleikar við
hæfi á Þórshöfn. Það var því á því
herrans ári 1944, að Ingólfur og
Tryggvi fluttu ásamt allri fjöl-
skyldunni að norðan og settust að
í Kópavogi. Og með samstilltu
átaki tókst þeim að koma sér upp
þaki yfir höfuðið. Ingólfi tókst að
fá vinnu við höfnina og þar vann
hann fast í 2 áratugi, en þá varð
hann fyrir því hörmulega slysi að
verða fyrir lestarhlera við vinnu
sína og missa annan handlegginn
við öxl. Þrátt fyrir það lagði hann
ekki árar í bát heldur reyndi að
verða að eins miklu liði og hann
frekast gat.
Ingólfur var kominn af traust-
um bænda- og útvegsmannaætt-
um. Hann var því sjálfstæður í
hugsun og gerðum og átti bágt
með að láta aðra segja sér fyrir
verkum. Hann var meðalmaður á
hæð og liðlega vaxinn. Á yngri ár-
um lék hann á hljóðfæri, einkum
harmoniku, og spilaði þá fyrir
dansi. Alla tíð las hann mikið og
leitaði á vit bókarinnar á hljóðum
stundum.
Þegar heimili Tryggva, bróður
Ingólfs, naut ekki lengur við, flutti
hann til nafna síns og bróðursonar
Ingólfs Tryggvasonar, Holtagerði
33, Kópavogi. Þar átti hann heim-
ili í meira en 2 áratugi og naut
allrar þeirra umhyggju, sem gott
heimili getur Iátið í té. Ingólfur
andaðist 4. september eftir rúm-
lega 3ja vikna dvöl á Borgar-
sjúkrahúsinu.
Friður guðs veri með honum.
Hulda Pétursdóttir
ATHYGLI skal vakin á því, að
afmelis- og minningargreinar
verða að berast blaðinu með góð-
um fyrirvara. Þannig verður
grein, sem birtast i í miðviku-
dagsblaði, að berast í síðasta lagi
fyrir hádegi á mánudag og hlið-
stætt með greinar aðra daga. í
minningargreinum skal hinn
látni ekki ávarpaður. Þess skal
einnig getið, af marggefnu til-
efni, að frumort Ijóð um hinn
látna eru ekki birt á minningar-
orðasíðum Morgunblaðsins.
Handrit þurfa að vera vélrituð og
með góðu línubili.