Morgunblaðið - 30.11.1988, Síða 44

44 MORGUNBLABIÐ, MIÐVIKUDAGUR 30. NÓVEMBER 1988
STALDRAÐ VIÐ/Ari Gísli Bragason og Steinunn Ásmundsdóttir
„Það getur
verið stutt
bíliðmiUi
lífs og dauða“
Já, bilið milli lífs og dauða getur verið stutt. Einn viðmælandi
okkar hér á síðunni í dag veltir vöngum yfir þessari
staðreynd. Hann hefur starfað við löggæslustörf og segir
okkur frá því að í starfisínu sjái hann hina hliðina á lífínu.
Þá hlið sem við, hinir almennu þegnar, sjáum sjaldan.
Annar viðmælandi okkar segir okkur frá þeim miklu
viðbrigðum sem það voru þegar hann fluttist úr
foreldrahúsum og dvaldist á heimavist Menntaskólans á
Isafirði. Hann lærði að byija uppá nýtt.
Aga sig og hugsa sjálfstætt.

Morgunblaðið/Ari Gísli
Fólk ber litla virðingu fyrir lögreglunni. Ég man að þegar maður var lítill strák-
ur þá bar maður mikla virðingu fyrir lögreglunni.
Það voru viss
viðbrigði að fara úr
foreldrahúsum en
maður hefurgott af
þessu. Maður verður
sjálfstæður. Lærir
að byija uppá nýtt.
Aga sig. Þaðgetur
náttúrulega gengið
misjafnlega, en
þetta er allt á réttri
leið.
Hið nýja Stjómsýsluhús
á Isafírði fer ekki
framhjá neinum, en
bak við Stjómsýslu-
húsið glæsilega er
lögreglan á ísafirði komin með
nýtt húsnæði og aðstöðu til lög-
gæslustarfsemi. Þar hitti ég ungan
vörð laganna, Birgi Finnsson.
Birgir er 21 árs gamall Akur-
eyringur en hóf nám í Menntaskól-
anum hér á ísafirði fyrir fjórum
ámm og útskrifaðist í vor. Ég
byijaði á því að spyrja hann hvort
hann væri alfluttur til ísafjarðar.
Þetta byijaði nú þannig að ég
var hér í skólanum á vetuma en
fór svo heim á sumrin. Þegar ég
útskrifaðist í vor ákvað ég að prófa
að vera hér yfír sumar og fékk
ég starf á slökkviðstöðinni sem
brunavörður! Eftir að hafa starfað
við það í sumar komst ég að því,
að mér líkar svo vel héma að ég
fer ekki í bráð. í haust ákvað ég
svo að prófa lögregluna og sótti
um starf þar og hef starfað þar í
vetur.
Hvernig kanntu við starfíð?
Ég kann vel við það að mörgu
leyti en starfíð hefur mjög stóra
galla. Maður á ekkert einkalíf. Ég
man að ég fór mikið á böll héma
í gamla daga en ef maður fer á
böll núna þurfa menn mikið að
ræða málin. Menn sem maður
hefur afskipti af í starfinu segja
ekkert edrú, en þegar menn eru
komnir í glas þá nota þeir tækifæ-
rið og þurfa mikið að tjá sig. Fólk
gerir sér ekki grein fyrir því hvem-
ig starf þetta er. Sjálfur hélt ég
líka að menn sætu á rassinum all-
an daginn glápandi á sjónvarpið
en þetta er allt annað. Auðvitað
er rólegt inn á milli en þegar eitt-
hvað er að gera þá er sko mildð
að gera. Þá sitjum við ekki auðum
höndum. Fólk ber litla virðingu
fyrir lögreglunni. Ég man að þeg-
ar maður var ungur strákur þá
bar maður mikla virðingu fyrir
lögreglunni. Þetta hefur breyst.
Það er eins og fólk beri ekki virð-
ingu fyrir nokkmm sköpuðum
hlut. Lögreglustarfíð felst fyrst og
fremst í þjónustu við landsmenn.
Lögreglan er ekki yfírvald eins og
margir halda.
Fylgir ekki andleg spenna
störfíun af þessu tagi?
Jú, vissulega. Sérstaklega í
sumar þegar ég starfaði í slökkvi-
liðinu. Ég lenti nú ekki í neinu
stórvægilegu en maður fór mikið
að spá í þetta allt saman. Maður
er jú fyrsti maður á staðinn með
sérhæfða hjálp.
Auglýsingamar sem komu í
sjónvarpi með sjúkraliðum og lög-
reglu leiddu hugann að því hvem-
ig það væri að koma á slysstað
þar sem allt væri í klessu. Þetta
em hlutir sem þú gleymir ekki.
Maður sér hina hliðina á lífínu
þegar maður er í þessum störfum.
Það getur verið stutt bilið á milli
lífs og dauða.
Jæja, snúum okkur að ein-
hverju öðru. Hvernig voru
menntaskólaárin héma á
ísafirði, Birgir?
Mér fannst gaman í mennta-
skólanum. Mikið Qör. Ég bjó á
heimavistjnni og þar var ýmislegt
brallað. Ég starfaði mikið í fé-
lagslífínu og síðasta árið var ég
menningarviti. Sólrisuhátíðin sem
haldin er árlega var í byijun mars
og þá vom tónleikar og haldið fjöl-
Magnús Sigurðsson er
tvítugur nemi f
Menntaskólanum á
ísafírði. Magnús er
fæddur og uppalinn í
Reykjavík en fluttist 6 ára gamall
til Húsavíkur þar sem hann bjó
ásamt foreldmm sínum og 5 systk-
inum. Ég heimsótti Magnús á
heimavist menntskælinga á Torfu-
nesi og byijaði á því að spyija hann
hvað hann væri að gera vestur á
ísafírði.
Ég hóf skólagöngu mína í
Reykjavík og t var einn vetur í
Menntaskólanum við Sund en mig
langaði til að prófa eitthvað nýtt
og fór í skólann hér. Þetta er annar
veturinn minn héma og er ég á 3.
ári.
Hvernig er að vera á heima-
vist?
Það er dáldið athyglisverð upplif-
un að vera héma á heimavistinni.
Það gefur manni tækifæri til að
jcynnast móralnum á stað eins og
ísafírði. Maður kynnist nýju fólki
og nýjum viðhorfum. Mér líkar vel
héma. Það voru viss viðbrigði að
fara úr foreldrahúsum en maður
Morgunblaðid/Ari Gísli
Það eru krakkar frá öllum landshornum
hérna á vistinni og það myndast
skemmtileg stemmning meðal fólks.