Morgunblaðið - 12.04.1990, Blaðsíða 48

Morgunblaðið - 12.04.1990, Blaðsíða 48
48 06Gt JIÍMA .2f ÍÍUOAaUTMMI''l HlfiAJaMUOHOM MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. APRÍL 1990 I + Astkær móðir okkar, ÞORGERÐUR GUÐRÚN SVEINSDÓTTIR, Vatnsdal, Fljótshlíð, er látin. Börnin. jjggggg Krístjana Asbjarnar- dóttir,Álftagerði + Eiginmaður minn, GUNNAR JÓNSSON frá Breiðabólsstað, Reykholtsdal, lést í Borgarspítalanum 9. apríl. Jarðarför auglýst síðar. Sigríður Valdimarsdóttir. t Ástkær eiginkona mín, ELI'SABET L. SIGURÐSSON fædd WITKOWSKA, Suðurgötu 68, Hafnarfirði lést í Borgarspítalanum 10. apríl. Jarðarförin auglýst síðar. Fyrir hönd aðstandenda, Sverrir Sigurðsson. + Faðir minn, tengdafaðir, afi og langafi, VILHJÁLMUR SVAN JÓHANNSSON prentsmiðjustjóri, Hörpugötu 14, lést að kvöldi 9. apríl. Jóhann Vilhjálmsson, Margrét Ólaf sdóttir, barnabörn og barnabarnabörn. Fædd 21. september 1913 Dáin 13. mars 1990 Hver af öðrum til hvíldar rótt halla sér nú og gleyma vöku dagsins um væra nótt vinirnir gömlu heima. Þó leið þín, sem áður, þar liggi hjá er lyngið um hálsa brumar, mörg höndin, sem kærast þig kvaddi þá, hún kveður þig ekki í sumar. Þannig kvað góðskáldið vopn- firska, Þorsteinn heitinn Valdimars- son, sveitungi Kristjönu í Álfta- gerði; því bæði slitu þau barnsskón- um þar í sveit, þótt ekki bæri ná- kvæmlega upp á sama tíma. Með þessum línum vil ég þakka samfylgd þessarar merku og sér- stæðu húsfreyju, sem skipaði sinn sess með okkur í þessari sveit á sjötta áratug. Ég veit ekki hvernig það er, en mér finnst það ágerast með aldrin- um, að þegar einhver samferðamað- ur stingur allt í einu við fótum í sameiginlegri göngu og segir: — nú er ég kominn á minn leiðarenda; göngu minni lokið, — þá verður manni býlt við. Það er eins og manni finnist nærri sér höggvið, þótt engin ættartengsl né annar náinn kunningsskapur eigi þar hlut að máli. Og á hugann leitar ósjálf- rátt: — Áttum við ekki eitthvað ósagt hvort við annað? Þekktum við hvort annað? Áttum við sameig- inleg áhugamál? Slíkum spurningum verður ekki svarað, þegar leiðir skiljast skyndi- lega. A þeim stundum renna kannski upp fyrir manni þau sann- indi, að blessuð einstaklingshyggj- an, sem við höfum lagt sérstaka BNDAGINN ER15. HVERS MÁNAÐAR Launagreiðendum ber að skila afdreg- inni staðgreiðslu af launum og reikn- uðu endurgjaldi mánaðarlega. Skilin skulu gerð eigi síðar en 15. hvers mán- aðar. Með skilunum skal fylgja greinar- gerð á sérstökum eyðublöðum, „skila- greinum", blátt eyðublað fyrir greidd laun og rautt fyrir reiknað endurgjald. Skilagrein ber ávallt að skila einnig þó svo að engin staðgreiðsla hafi verið dregin af í mánuðinum. Allar fjárhæðir skulu vera í heil- um krónum. Gerið skil tímanlega RÍWSSKA77Í rækt við í tíma og ótíma, — hún er dálítið hættuleg blekking. Og þá á það við, sem hann Þorsteinn Valdimarsson kvað: Og andlitin, sem þér eitt sinn fannst að ekkert þokaði úr skorðúm, - hin sömu jafn langt og lengst þú manst - ei ljóma nú við þér sem forðum. Og ennfremur: Og undrið stóra, þín æskusveit, mun önnur og smærri sýnast. Og loksins felst hún í litlum reit af leiðum, sem gróa og týnast. Ef til vill er það svo, að umhverf- ið, náttúran; undrið stórasveitin okkar hvers og eins, — og við sjálf, erum í raun og veru eitt og hið sama. Ég var strákur um fermingarald- ur, þegar ég sá Kristjönu Ásbjarn- ardóttur fyrst. Þá var þessi vopnf- irska bóndadóttir kaupakona á næsta bæ. Tvítug stúlka, stór og sterkleg, og ekki líkleg til að vinna ekki vel fyrir kaupinu sínu á Græna- vatnsengjum. Ég held það hafi þá þegar legið í loftinu að hún myndi ílendast hér í sveit áður en langir tímar liðu, og gekk það eftir. Þegar svo stendur á er einstakl- ingurinn settur undir eins konar smásjá, og er ég ekki viss um að sá siður sé sér-mývetnskur, — en hann helst hér enn við lýði, að mér sýnist. Mér er í minni, að það orðspor fór af þessari ungu stúlku að hún hefði setið tvo vetur í Menntaskól- anum á Akureyri og lokið þaðan gagnfræðaprófí með miklum ágæt- um. Ég held að það hafi nægt til að taka henni vel inn í þetta samfé- lagj þegar þar að kom. Á þeim tíma taldist sá nánast menntamaður, sem lokið hafði prófi úr þriðja bekk menntaskóla, orðinn gagnfræðingur. I dag skilst mér aftur á móti að sá teljist ómenntaður, sem ekki nær því marki og gott betur. Svo breyttur er aldarandinn. En spurningin er, hvort mat nútímans sé óbrigðult. Eitt er víst, að gömlu, góðu sagn- fræðingarnir skildu eftir mörg merk spor í því samfélagi, þar sem þeir störfuðu með annarri alþýðu. Þeir voru, að minni hyggju, gagnmennt- aðir, og liggur þeirra hlutur enn óbættur hjá garði í sögu okkar. Það var engu líkara en að þessir gagnfræðingar teldu sér skylt að sýna í verki að þeir hefðu ekki til einskis eytt tíma og fjármunum, sem námið hafði kostað þá. Þeir höfðu margir klifið þrítugan hamar- inn, með lítinn farareyri til að afla sér þessarar menntunar, af áhuga fyrst og síðast. Það er ef til vill skýringin. En skyldi ekki mörgum gáfuðum gagnfræðingi hafa sviðið það, ef til vill alla ævi, að hafa ekki átt þess kost að halda áfram á menntabraut- inni? Og skyldi ekki Kristjana Ásbjarn- ardóttir hafa verið ein af þeim? Um það hef ég ekki heimildir frá fyrstu hendi, því orðmörg var hún ekki við óvandabundna um það sem í hug hennar bjó; síst það er varð- aði eigin hag. Hitt er ég viss um, að hún hefir I haldið bóknámi áfram til æviloka, enda bókhneigð og víðlesin. Bóka- safn Lestrarfélags Mývetninga var hendi nær, og var henni andleg gullnáma. Og eitt er víst, að sá sem á góðar bækur að vini, hann er ekki einn. Þess varð ég var, að Kristjana kunni það vel að meta ef einhver stal stund frá brauðstritinu til að leggja eftir sinni getu eitthvað það fram, sem horfði til menningar- auka. Þar á ég henni, persónulega, nokkra þökk að gjalda, þótt aldrei kæmist í verk að koma þeirri þökk til skila. Þegar ungu hjónin, Dagbjartur og Kristjana, hófu búskap fyrir 54 árum hafa efnin tæpast verið mik- il, svona í krónum talið. En þau áttu annað, sem dugði þeim enn betur: dugnað, bjartsýni, hagsýni, og að ógleymdri þeirri fornu dyggð, nýtni, sem bráðum lifir þó aðeins sem munnmæli. En það er nátengt því að gæta vel síns aflahlutar. Þar reyndi ekki síður á húsfreyj- una en bóndann, svo sem löngum gilti í landi hér. Fyrstþurfti að kaupafjórðapart- inn úr Álftagerði og nær samtímis að byggja íbúðarhús. Er tímar liðu, að gerast þátttakendur í þeirri öru uppbyggingu í landbúnaði, sem í hönd fór, með ærinni vinnu og kostnaði. Hér munaði mestu hversu sam- hent þau voru í starfi, þessi hjón. í fáum orðum sagt: þau voru ein af þeim mörgu afreksmönnum og konum, sem fínna mátti, ef farið var bæ frá bæ á þeim tíma, og er ég þar með ekki að kasta rýrð á þá sem við hafa tekið og bera nú hitann og þungann. Það fór ekki fram hjá neinum, sem til þekkti, að Kristjana Ás- bjarnardóttir bjó yfir óvenju miklum metnaði fyrir sig og sína. Þeim metnaði fylgdi hún eftir af dugn- aði, að ég ekki segi ofurkappi. Það var metnaðarmál þeirra hjóna, að af eigin rammleik gætu þau skilað svo úr föðurgarði sínum sex barna hópi, að ekkert skorti á að börn þeirra fengju notið þeirrar menntunar og þroska, er hæfileikar þeirra og vilji stóðu til. Og það tókst. Ég held að ég fari ekki með rangt mál, er ég staðhæfi að Kristjana hafi í ríkum mæli unnið með börn- um sínum; ekki aðeins unnið fyrir þau. Hun hafði kallað þau snemma til ábyrgðar, og leiðbeint þeim til að rísa undir henni. Mættu ekki uppalendur nútímans hugleiða það? A þennan hátt hygg ég, að hún hafi fengið börnum sínum það vega- nesti, sem vel hafi dugað. Það er trúa mín, að Kristjana í Álftagerði hafi, þegar allt kom til alls, verið sátt við sitt hlutskipti, og skiptir það ekki mestu máli, þegar öllu er á botninn hvolft? Ég held að vorið og gróandinn hafi verið hennar óskatími, svo sem títt er um íslensk sveitabörn. Svo þakka ég fyrir mig og votta aðstandendum samúð mína. Sér- staka hluttekningu áttræðum erfið- ismanni, og nágranna um langa hríð, Dagbjarti í Alftagerði. Starri í Garði + Elskulegi faðir okkar, lést 10. apríl. CECILBENDER, Kóngsbakka14, Börn hins látna.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.