Morgunblaðið - 14.02.1992, Blaðsíða 27

Morgunblaðið - 14.02.1992, Blaðsíða 27
MORGUNBLAÐIÐ FOSTUDAGUR 14. FEBRUAR 1992 27 Minning: Jóna I. Jónsdóttir < Fædd 6. maí 1913 Dáin 6. febrúar 1992 í dag verður elsku amma mín lögð til hinstu hvílu. Mér er þungt í brjósti að horfa á eftir henni og er ég ekki ein um það. Þegar ég sagði syni mínum frá því að lang- amma hans væri dáin varð hann afar sorgmæddur og sagði meðal annars að nú væri hann hræddur um að fjölskyldan sín myndi minnka og minnka og loksins hyerfa svo hann stæði einn eftir. í þessum orðum hans er að finna sannleiks- korn. Vissulega er stór hluti fjöl- skyldunnar horfinn með ömmu enda finnst mér eins og hún hafí verið höfuð ættarinnar og að enginn geti fyllt það skarð sem hún skilur eftir. . I kringum Jónu ömmu var alltaf mikið fólk. Foreldrar hennar voru Sigríður Friðbjörg Sigurðardóttir og Jón Barðason skipstjóri frá Siglufirði. Aðeins þriggja vikna gamalli var henni komið fyrir í fóstu hjá Halldóri Jónssyni og Margréti Friðriksdóttur. Þar eignaðist hún níu fóstursystkini sem hún mat ávallt mikils. Þegar hún er um ferm- ingu flytur hún til föður síns á ísafirði sem þá var kvæntur. Jóna talaði ávallt hlýlega um stjúpu sína; Jónu Helgu Valdimarsdóttur sem reyndist henni hin besta móðir. í þessari fjölskyldu eignaðist amma sjö hálfsystkini sem hún talaði aldr- ei um öðruvísi en sem „systkini sín". Amma var alltaf þakklát fyrir að hafa eignast stjúpu sem vildi að hún hefði tækifæri til að^ mennta sig, líkt og drengirnir. Á uppvaxtar- árum ömmu þótti gott að hafa barn- askólapróf.. Aðeins konur með mik- inn menntunarþorsta komust í gagnfræðaskólapróf og amma var ein þeirra. Hún fór í gagnfræða- skóla og síðan stefndi hugur hennar til verslunarskólanáms en ömmu þótti stærðfræði ávallt skemmtileg- ust af því sem hún lærði. Þó ekki yrði af því að hún kæmist í verslun- arskólanámið tók hún sig til og ákvað að læra hárgreiðslu fyrir sunnan. Amma var ávallt raunsæ og hugsaði sem svo að sama hversu áraði illa hjá fólki myndu konur alltaf láta laga á sér hárið. Eitt af því sem breytti áformum um verslunarskólanám var að ástin kom inn í líf ömmu. Þegar hún fór til Neskaupstaðar að vinna sumarið 1933 kynntist hún mannsefni sínu og þann 29. júní 1934 giftist hún Jóni Svani Sigurðssyni, síðar at- hafnamanni í Neskaupstað og eign- aðist með honum fimm börn: Jón B., sem nú býr í Svíþjóð, Sigrúnu, Sigurð (Bonna) sem nú býr í Banda- ríkjunum, Grétar Halldór og Jónu Svönu. Barnabörnin eru fjórtán að tölu og barnabarnabörnin samtals níu. Lengst af ævinni bjuggu amma og afi í Neskaupstað - í húsi sem þá var oftast kölluð Stjarnan. Fyrir utan það að reka stórt heimili og ala upp fimm börn var amma mikið í félagsmálum alla tíð og lét meðal annars mikið til sín taka í slysa- varnamálum á Norðfirði. Núna síð- ast í nóvember sýndi hún tískuföt á tískusýningu í Seljahlíð enda með afbrigðum glæsileg kona. Amma saknaði ávallt Norðfjarðar eftir að hún flutti þaðan en fyrst og fremst leit hún á sig sem Siglfirðing. Henni leið sjaldnast eins vel og þegar hún var úti í náttúrunni. Þetta var eitt af því sem við amma áttum sameig- inlegt - náttúruástina. Ég man eftir ömmu og afa í Drekavoginum, á Dalbrautinni, á Áðalgötunni á Sauðárkróki, á Star- haganum og á Kleppsveginum. Reyndar leið henni hvað best á Kleppsveginum því þar sá hún fjöll- in eins og á Norðfirði og Siglufirði forðum daga. Ég heimsótti ömmu og afa oft enda aufúsugestur eins og öll hin barnabörnin. Oft var mikill hasar hjá okkur krökkunum í jólaboðunum hjá ömmu. Eitt sinn sá ég hræðilega kvikmynd í sjón- varpinu um Dýrlinginn og risaköng- ulær. Það var þegar amma bjó á Dalbrautinni. Þá var gott að skríða upp í til ömmu þegar ímyndunaraf- lið fór að gera manni grikk. Það er að segja ef mér tókst að sofna fyrir hrotunum í henni! Nú á tímum gæðakapphlaups og tengslaleysis verður tilfinningin um fjölskyldubönd æ mikilvægari og ég er henni ömmu þakklát fyrir að hafa veitt mér ríkulega af þeirri tilfinningu. Hún skynjaði vel og talaði oft um hvað gæfi sér gildi í lífinu og tengsl innan fjölskyldunn- ar voru eitt af því. Amma var glögg á margt í samtímanum og víðsýn að eðlisfari. Eitt sinn sagði hún mér að rauðsokkurnar hefðu farið vitlaust að í kvenréttindabarátt- unni. Fyrir það fyrsta hefðu þær átt að láta meta starf húsmæðra. Nokkuð til í því enda þekkti Jóna af eigin raun hvað störf húsmóður- innar er mikilvægt. Væri starf hús- móðurinnar metið sem skyldi þyrft- um við ef til vill núorðið ekki á tveimur fyrirvinnum að halda. Eftir því sem árin liðu urðu tengsl mín og ömmu meiri og sterkari. Samskipti okkar allra síðustu árin gáfu mér mikið því amma stappaði Unnur Finnboga- dóttír - Minning Fædd 8. desember 1901 Dáinn 5. febrúar 1992 Okkur langar að minnast afa- systur okkar, Unnar Finnbogadótt- ur, sem lést í Landakotsspítala 5. febrúar sl. eftir skamma sjúkdóms- legu. Sá einn setn reynir skynjar best og skilur, hve skin frá vinarhug er gott að finna. í hjarta þér bjó fegurð, ást og ylur, sem innstu lífsins rætur saman tvinna en kærleikurinn er það ljós á leið sem lýsir skærast mannsins ævi skeið. (Ág. Böðvarsson) Unnur fæddist á Svínhóli í Mið- dölum, Dalasýslu, en fluttist ung að Sauðafelli í sömu sveit. Hún ólst þar upp í stórum systkinahópi. Eins og títt var á stórum sveitaheimilum á þessum árum hafði hún ung skyldum að gegna og þurfti snemma að fara að vinna fyrir sér. Unnur fluttist ung til Reykjavík- ur og stundaði margvísleg störf. Meðal annars vann hún lengi á saumastofum enda var hún mjög handlagin og hafði næmt auga fyr- ir öllu handverki. Hún bjó lengst af á Grettisgötu 76 ásamt systur sinni, Herdísi, sem lifir systur sína. Þær bjuggu saman á Grettisgötunni þar til skömmu fyrir síðustu jól að veikindi Unnar urðu til þess að hún varð að leggjast á sjúkrahús og Herdís fluttist í Hafnarbúðir. Heimili þeirra á Grettisgötunni bar þess merki að þær voru báðar mjög miklar hannyrðakonur. Þar var ávallt vel tekið á móti gestum og ósjaldan hittum við ættingja okkar þar, sem við hittum sjaldan annars. Unnur og Herdís voru ötul- ar við að segja okkur frá frænd- fólki okkar sem við höfðum lítil kynni af. Þannig fengum við fregn- ir af mörgum ættingjum okkar í heimsóknum á Grettisgötunni. Þær systur fæddust kringum aldamótin og hafa því lifað þær mestu þjóðfé- lagsbreytingar sem átt hafa sér stað með þjóðinni. Þær höfðu því mörgu að miðla og eigum við Ijúfar minningar úr stofunum þeirra þar sem þær sögðu okkur frá liðnum tímum. Þær upplýstu okkur m.a. um ættingja okkar sem voru marg- ir hverjir látnir, löngu áður en við fæddumst. Þannig fengum við margar myndir af daglegu lífi fólks fyrr á þessari öld í gegnum frásagn- ir þeirra. Unnur var mjög atorkusöm og drífandi kona. Hún fylgdist vel með öllum þjóðfélagsbreytingum, var ákvðin í skoðunum og var gaman að ræða við hana um málefni líð- andi stundar. Við hugsuðum oft um hversu víðsýn hún var og jákvæð gagnvart viðhorfum og breytni okk- ar sem yngri vorum. Hún vildi gera gott úr öllu og tókst á við hvers- dagsleikann með jákvæðu hugarf- ari. Vegna þessa jákvæða og glað- lega viðmóts hennar var ætíð gam- an að hitta hana. Hún hafði áhuga á hvað við vorum að aðhafast og var ávallt boðin og búin að styðja okkur og hvetja á alla lund. Hún vildi hag okkar allra sem bestan og bar mikla umhyggju fyrir frænd- fólki sínu. Unnur var glæsileg kona og hafði til að bera reisn og tign. Hún var alltaf ung í anda og frá henni geisl- aði hlýju og krafti. Við dáðúmst að hve minnug hún var alla tíð, ekki bara á gamla tímann heldur einnig á atburði líðandi stundar. Hún hélt sinni andlegu reisn og lífs- krafti til hinstu stundar. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir Íiðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (V. Briem.) v Við þökkum Unni afasystur okk- ar fyrir allar stundimar sem við áttum með henni; allt það sem hún miðlaði okkur, allt það sem hún gaf af sér, þá takmarkalausu umhyggju og þann mikla kærleika sem hún sýndi okkur alla tíð. Við munum alltaf minnast hennar með hlýhug, þakklæti og virðingu. Blessuð sé minning Unnar afasystur okkar. María og Elsa. oft í mig stálinu þegar á móti blés á þeim starfsvettvangi sem ég hafði valið mér. Amma hafði lúmskt gam- an af því þegar fólk hringdi í hana og hélt að það væri að tala við mig en heyrði þess í stað hása rödd gamalíar konu. Gat þessi rödd kom- ið úr barka kynfræðingsins?! Hún var nefnilega af þeirri kynslóð sem lærði að flíka ekki sínum innra manni - hvað þá þeim tilfinningum sem vörðuðu nánustu samskipti hjóna. Ommu skorti hins vegar ekki framsýni og skilning. Þess vegna varð eindreginn stuðningur hennar við starf mitt mér mikil hvatning að gefast ekki upp. Þrátt fyrir tíð veikindi síðustu árin náði amma sér alltaf á strik og var þá viðræðugóð og spræk í alla staði. Ég á eftir að sakna þess. að koma til ömmu í spjall á sunnudögum til að ræða heima og geima. Það verður erfitt að sætta sig við það en ég hef þó góðar minningar til að ylja mig við þegar söknuðurinn mun gera vart við sig. Kærar þakkir sendi ég elsku bestu ömmu fyrir liðnar samveru- stundir. Hvíldu í friði. Yndislega ættarjðrð, ástarkveðju heyr þú mína, þakkarklökkva kveðjugjörð, kveð ég líf þitt, móðir jörð. Móðir bæði mild og hörð, mig þú tak í arma þína. Yndislega ættarjörð, ástarkveðju heyr þú mína. Faðir lífsins, faðir minn, fel ég þár minn anda'í hendur. Foldin geymi fjötur sinn. Faðir lífsins, Drottinn minn hjálpi mér í himin þinn heilagur máttur, veikum sendur. Faðir lífsins, faðir minn, fel ég þér minn anda'í hendur. (Sig. Jónsson frá Arnarvatni.) Jóna Ingibjörg Jónsdóttir, dótturdóttir. Kveðja frá Seljahlíð Við íbúar vistheimilisins Selja- hlíðar minnumst í dag eins^ af okkar góðu sambýlisfélögum. Á slíkum stað þar þar margir aldurhnignir búa saman er oft stutt milli kveðju- stunda. „Einn og einn er kvaddur. Æðri dýrð og sælu gladdur." Bless- uð sé minning þeirra. Jóna í. Jónsdóttir, sem í dag er kvödd var einstök. Henni fylgdi dag hvern friður og frjálsborinn andi er stráði geislum og hlýju í um- hverfið. I léttu viðmóti bar hún háttvísi, bauð viðmælanda sínum til nýrra hugðarefna. Var kvik í hreyfingum, þótt sjálf bæri hún þungan sjúkdóm í eigin brjósti. Hún gaf birtu og yl þeim er skugga ein- manaleikans færðist yfir, þeim er ljós auglitis þeirra vildu daprast í viðhorfi til morgundagsins. Jóna var af svokallaðir Barðaætt sem voru miklir skipstjórnarmenn. Hún fæddist á Ólafsfirði, ólst upp á Siglufirði. Eftir fermingaraldur- inn liggur leiðin í nýstofnaðan Gagnfræðaskóla á ísafirði. Lærir þar meðal annars söng. Syngur í kórum, til dæmis hinum þekkta Sunnukór undir handleiðslu tón- skáldsins Jónasar Tómassonar. Til Reykjavíkur kemur Jóna svo 1930 og tekur að nema hárgreíðslu hjá Kristólínu Kragh, sem rak hár- greiðslustofu og kenndi hárgreiðslu. Þar kynnist hún dóttur frú Kragh, Agnesi Kragh, sem var á líkum aldri. Með þeim tókst vinátta, sem aldrei bar skugga á. Báðar glaðar, nutu fegurðar og drauma. Dáðu og lásu vaxtarsprota er uxu í golunni við hnjúkaþey á morgni lífsins. Fjór- um árum síðar skiljast leiðir. Jóna flytur á Neskaupstað, giftist góðum manni sem hefur trúnaðarstarf með höndum, Jóni Svan Sigurðssyni. Hann andaðist 27. nóvember 1986 eftir langvarandi erfið veikindi. Að baki eru 54 sambúðarár. Hingað að Seljahlíð flytur Jóna á vordögum 1986, ein af fyrstu íbúum þessa heimilis. Hér mætast á ný hinar gömlu vinkonur, hún og Agnes Kragh, sem einnig flyst hingað á sömu vordögum 1986. Eftir 50 ára aðskilnað eru gamlar minningar endurnýjaðar, þó við- horfin séu önnur. „Hin gömlu kynni gleymast ei." Nýjar fjölskyldur, börn, barnabörn er draumur morg- undagsins. Við hér á heimilinu minnumst laugardagsins 23. nóv- ember sl., þá var frátekinn gleði- dagur á heimilinu. Jóna var þá glöð. Fagnandi gekk hún hér um sali, naut þess er fram fór og gaf af sjálfri sér, án tillits til eigin heilsu. Frá þeim degi var sjúkrabeðurinn hennar athvarf. Húh andaðist fimmtudaginn 6. febrúar, lögð til hinstu hvíldar í dag, 15. febrúar. Löngu og björtu lífsstarfi er lokið. Hún dáði land sitt, fossa, fjöll þess og dali. Af hárri heiðarbrún gat hún sungið: „Yndislega ættarjörð, ást- arkveðju heyr þú mína." Með trega og þökk kveðjum við Jónu Jónsdóttur. Hún hvíli í friði. Heimilisfólkið í Setjahlíð. t Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, afi og tengdafaðir, JÓN KRISTJÁNSSON, Eyrargötu 5, Súgandafirði, lést í Borgarspítalanum aðfaranótt 12. febrúar. Rannveig Magnúsdóttir, Sigrfður S. Jónsdóttir, Magnús S. Jónsson, Ágústa Gísladóttir og barnabörn. t Faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi, HALLDÓRJÓNSSON frá Ey, lést á elli- og hjúkrunarheimilinu Grund miðvikudaginn 12. febrúar. Jarðarförin auglýst síðar. Jón Halldórsson, Margrét Þorsteinsdóttir, Elsa Halldórsdóttir, Ingibjörg Halldórsdóttir, Sváf nir Sveinbjarnarson, barnabörn og barnabarnabörn. t Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, . -> JÓNA INGIBJÖRG JÓNSDÓTTIR, dvalarheimilinu Seljahlíð, er lést að morgni 6. febrúar sl., verður jarðsett frá Seljakirkju í dag, föstudaginn 14. febrúar, kl. 15.00. Þeim, sem vildu minnast hennar, er bent á Slysavarnafélag ís- lands. Grétar Jónsson, Siguröur Jónsson, Sigrún Jónsdóttir, Jóna Svana Jónsdóttir, Jón B. Jónsson, barnabörn og barnabarnabörn. Agústa Olsen, Guðlaug Benediktsdóttir,

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.