Morgunblaðið - 14.07.1998, Page 28

28 ÞRIÐJUDAGUR 14. JÚLÍ 1998
LISTIR
MORGUNBLAÐIÐ
Morgunblaðið/Arnaldur
VERKIÐ um Hróa hött og félaga hans er fjörugt og frumlegt segir m.a. í umsögninni.
Ur skógarsælu
í borgarbrölt
Sumartdnleikar í
Isafjarðarkirkju
„Fluga“ -
fiðla og gít-
ar bregða á
léttan leik
TÓNLISTARFÉLAG ísa-
fjarðar gengst fyrir nokkrum
tónleikum á næstu vikum, sem
allir verða í kirkjunni. Fyrstu
tónleikarnir verða í kvöld,
þriðjudag, kl. 20.30. Þar leika
Hjörleifur Valsson fiðluleikari
og Hávar Öiroset gítarleikari.
Yfirskrift tónleikanna er
„Fluga“ og er þar ýjað að
skyldleika við dægurflugur.
Efnisskráin er í léttari kantin-
um - sígaunatónlist og austur-
lensk þjóðlagatónlist í bland
við þekkta rokk-, popp- og
diskótónlist. Einnig bregður
fyrir frumsömdu efni og léttri
djasssveiflu. Útsetningar eru
allar eftir þá félaga, en svig-
rúm er fyrir spuna og frelsi til
að láta stemmninguna í saln-
um móta það sem gerist í tón-
listinni.
Hjörieifur Valsson stundaði
fíðlunám á Húsavík og Isafirði,
en á undanfómum árum hefur
hann stundað framhaldsnám
eriendis, m.a. í Ósló og Prag.
Síðasta vetur bjó hann í Ósló
og starfaði við fiðlukennslu og
kammertónlist. í haust hyggst
hann flytja til Þýskalans og
starfa þar við nám og hljóð-
færaleik.
Gítarleikarinn Hávard Öier-
oset er fæddur í Noregi árið
1971 og eftir að hafa lokið
námi frá Tónlistarháskólanum
í Ósló starfaði hann um hríð
sem gítarleikari þar í borg.
Um þessar mundir er hann að
ljúka námi við The Liverpool
Institute of Performing Arts
(einnig nefndur Paul McCart-
ney-skólinn) og tilheyrir Hár-
vard fyrsta árganginum sem
útskrifast frá þessum skóla.
Aðrir sumartónleikar tón-
listarfélagsins í kirkjunni
verða með Jörg Sondermann
orgelleikara þriðjudaginn 28.
júlí; sunnudaginn 9. ágúst
halda Hörður Askelsson orgel-
leikari og Inga Rós Ingólfs-
dóttir sellóleikari tónleika og
síðustu tónleikarnir verða mið-
vikudaginn 12. ágúst með
Kammersveit Kaupmanna-
hafnar.
LEIKLIST
IVótt og Dagur f
Húsdýragarðinum
HRÓIHÖTTUR
Þýðing og leikgerð: Gísii Örn Garð-
arsson. Lög og söngtextar: Björgvin
Franz Gíslason, Gísli Örn Garðarsson
og Linda Ásgeirsdóttir. Leikstjóri:
Þór Tulinius. Leikmynd: Jóhannes
Níels Sigurðsson og Stefán Boulter.
Búningar: Ragnheiður Gylfadóttir.
Tónlistarstjórn: Hrólfur Sæmunds-
son. Leikgervi/grímur: Ásta Hafþórs-
dóttir. Tæknistjórn og brellur: Björn
Helgason. Leikarar: Agnar Jón Egils-
son, Gottskálk Dagur Sigurðarson,
Gunnar Gunnsteinsson, Gunnar
Hansson, Hrefna Hallgrímsdóttir,
Linda Ásgeirsdóttir, Marta Nordal,
Richard Kolnby og Sverrir Þór
Sverrisson. Föstudagur 10. jiilí.
SAGAN af Hróa hetti og kátu
köppum hans hefur löngum verið
vinsæl. Hún er upprunnin í þjóð-
sögu og hefur smám saman bætt
við sig persónum, mótast og eflst
og á sér ótal birtingarmyndir á
prenti og filmu. Sagan er því al-
þekkt og því vel til fundið að setja
á svið útgáfu af þessari sígildu
sögu fyrir íslensk börn.
Gísli Örn Guðmundsson er
skráður sem þýðandi og höfundur
leikgerðar en hvergi er getið í leik-
skrá hvaða verk hann þýddi eða
samdi leikgerð af. Ef hann hefur
aftur á móti leitað fanga víða í sög-
um og myndum um Hróa hött og
samið síðan eigin útgáfu telst hann
höfundur leikverksins.
Verkið er fjörugt og frumlegt og
ekki haldið of fast við algengustu
útgáfur sögunnar. Hrói sjálfur,
mærin Marían og Litli-Jón, Jóhann
landlausi og fógetinn illi eru öll
mætt en aðrar þekktar aukaper-
sónur eru látnar lönd og leið. í stað
þeirra ei'U kynntar til sögunnar
Mútta, telpa og drengur sem eru í
umsjá hennar og ekkjudrottningin
illa í kóngshöllinni.
Verkið er skemmtilegast í byrj-
un þegar sagt er frá Hróa í skógin-
um og áhangendum hans og sýnt
er þegar Marían og Litli-Jón
ganga í samfélag skógarbúa.
Einnig er skýrt út fyrir börnunum
líf útlaganna, barátta þein*a gegn
Jóhanni landlausa og fógetanum og
börnin tekin inn í hópinn, kennt
leyniorð og rétt viðbrögð við að-
steðjandi hættu. Þarna eru skýrar
línur, hver persóna hefur sitt rými
og sagan er einföld og hægt að
fylgjast vel með henni, jafnvel fyrir
yngstu áhorfendur. Lifandi dýr eru
notuð til að undirstrika paradísar-
vistina í skóginum og höfðar það
vel til þessa áhorfendahóps.
En Adam var ekki lengi í Para-
dís; fógetinn og nótar hans koma í
leit að Hróa og félögum. Leikurinn
berst tii borgarinnar og þar færist
fjör í leikinn. Nýjar persónur eru
kynntar, gamalkunnar persónur
taka sér ný gervi og sprellið og
hamagangurinn er slíkur að erfitt
er að fylgjast með söguþræðinum
fyrir unga leikhúsgesti. En það
gerir svo sem ekki mikið til því að
alltaf er nóg að gerast á sviðinu og
hvergi dauður punktur.
Þetta er óvanalega mannmörg
bamasýning og er það skemmtileg
tilbreyting. Leikararnir standa sig
undantekningarlaust með prýði.
Gottskálk Dagur Sigurðarson er
kannski fremstur meðal jafningja í
þakklátu hlutverki erkibófans, fó-
getans fræga. Gunnar Gunnsteins-
son er einnig skemmtilega búraleg-
ur Litli-Jón og vart var hægt að
bera kennsl á Mörtu Nordal svo
gersamlega lifði hún sig inn í hlut-
verk Múttu. Sverrir Þór Sverris-
son og Hrefna Hallgrímsdóttir
voru einstaklega kraftmikil og líf-
leg böm í útlegð er gerðust trúðar
í borginni og Richard Kolnby var
mjög áhrifamikill í nokkram þögl-
um hlutverkum. Gunnar Hansson
og Linda Ásgeirsdóttir leika aðal-
hetjumar Hróa og Marían og voru
hæfilega góð og feimnisleg í til-
hugalífinu. Agnar Jón Egilsson lék
hinn smábamalega málblesta kóng
með tilþrifum en framsögn hans
olli því að sumt sem hann sagði var
illskilj anlegt.
Sýninguna einkenndi fyrst og
fremst ótrúleg leikgleði, kraftur og
útsjónarsemi í leikstjóm.
Ljósamaðurinn stóð sig vel með
það sem hann hafði úr að spila og
undirleikur á gítar studdi vel við
einföld lögin. Leiktjöld og búning-
ar voru einstaklega hugvitsamleg
og grímur og nef umbreyttu leikur-
unum í hinar fjölbreyttustu per-
sónur.
Það er ekki úr vegi að hvetja for-
eldra að arka með börnin í heim-
sókn í skóginn til Hróa og félaga
því þó að sagan sé nokkuð flókin er
sýningin aldeilis mergjuð og haldið
fullum dampi allan tímann.
Sveinn Haraldsson
Norskur
organsláttur
TðNLIST
Hallgrfmskirkja
ORGELTÓNLEIKAR
Ivar Mæland flutti norsk orgel-
verk, einnig verk eftir J.S. Bach
og Max Reger. Sunnudagur 12.
júlí, 1998.
HEIMSMEISTARAMÓTIÐ í
fótbolta greip inn í tónleikahald
Hallgrímskirkju sl. sunnudaga,
því tónleikunum var frestað um
klukkustund og hófust því hálf-
tíu. Á nær öllum orgeltónleikum
í Hallgrímskirkju hafa verið
leikin orgelverk eftir frönsk
tónskáld, en ekki sl. sunnudag.
Tónleikarnir hófust á hug-
leiðingu oregelleikarans yfir
gregóriskt stef úr Olafstíðum,
þokkalegu og stuttu verki, sem
var í raun tilbrigði yfir þetta
gamla stef. Annað viðfangsefni
á tónleikunum var Sónatína eft-
ir Johann D. Berin (1714-1787),
sem sennilega er samin upphaf-
lega fyrir sembal, og var þetta
skemmtilega „stile galant" verk
vel flutt af Ivar Mæland. Jo-
hann Daniel Berlin var Prússi
og eftir að hafa lært hjá föður
sínum fór hann til Danmerkur.
Hann var ráðinn til Þrándheims
1737 og fékkst við margt fleira
en tónlist, gaf út bækur um tón-
list, veðurfræði og stjömufræði,
átti stórt safn tónlistarbóka,
smíðaði hljóðfæri, hannaði
landakort, vann sem arkitekt og
sá meðal annars um vatnsveitu
borgarinnar. Hann var einn af
stofnendum Konunglega norska
vísindafélagsins. Hann samdi
um 30 tónverk, öll frekar stutt,
en nokkur þeirra sem vitað er
um hafa glatast.
Tónstíll verka hans er nær
„stile galant“ en að vera hrein
barokkverk. Meðal nýunga
hans í hljóðfærasmíði má nefna
hljómborðs-gömbu, sem hann
nefndi „cembalo da Gamba
verticale". Þá smíðaði hann
„mekanisma" sem gerði honum
kleift að leika veikt og sterkt á
Haas-sembalinn sinn. Merkileg-
ur maður.
Nokkur smáverk eftir norsku
orgelleikarana Ludvig Nielsen,
Gottfred Petersen og Oscar
Hansen vora flutt hér og þar á
tónleikunum. Þetta eru frekar
litilfjörlegar tónsmíðar, sem
gáfu flytjanda litla möguleika
að sýna færni sína. Sama má
segja um verkin eftir J.S. Bach,
tríó í G-dúr, BWV 577 og fúga í
G-dúr BWV 1027 eins og stend-
ur í efnisskrá. Þarna er númer-
unum snúið við, því fúgan er nr.
577 og talið vera vafamál að hún
sé eftir Bach. Tríóið er hins
vegar umritun á þætti úr
sónötu fyrir sembal og gömbu,
sem er nr. 1027. Þetta skiptir
ekki máli en bæði verkin voru
þokkalega leikin og sama má
segja um Preludíu og fúgu í h-
moll eftir Max Reger, verk sem
er af minni gerðinni, miðað við
önnur orgelverk þessa sérstæða
snillings.
Lokaverk tónleikanna, Tu es
Petras, eftir Knut Nystedt var
besta verkið á tónleikunum og
þar sýndi Ivar Mæland að hann
er fær orgelleikari, því oft var
leikur hans í þessu áhrifamikla
orgelverki frábærlega mótaður
og útfærður af töluverðri leikni.
Það sem dró helst niður þessa
tónleika var sú áhersla sem lögð
var á að kynna lítt þekkta og lít-
ilfjörlega norska orgeltónlist en
það era til fjölmörg norsk org-
elverk af nýrri gerðinni, sem
nýnæmi hefði verið að heyra og
eitthvert tak er í fyrir leikinn
orgelleikara. I raun voru því að-
eins tvö verk, fyrir utan tríóið
eftir Bach, þ.e. Sónatínan eftir
Berlin og Tu es Petras eftir Ny-
stedt, sem áttu heima á þessum
tónleikum, en sumarkvöldstón-
leikamir í Hallgrímskirkju hafa
undanfarin árin verið skemmti-
legir og oft sérlega átaksmiklir,
enda áttu orgelleikaramir ekki
hvað síst stefnumót við hið
stóra og mikilfenglega Klais-
orgel kirkjunnar.
Jón Ásgeirsson.
pl TfZjum&MkM-.XrWjm ~~p—r
i'lf* >
TENA Palnier söngkona, Matthías Hemstock trommuleikari
og Hilmar Jensson gítarieikari
Spuni og djass í Iðnó
ÞRIÐJUDAGSTÓNLEIKAR í
Iðnó heíjast kl. 20.30 og verða að
þessu sinni helgaðir nýrri tónlist,
spuna og djass. Þar kemur fram
kvartett skipaður Hilmari Jens-
syni gítarleikara, Kjartani Valde-
marssyni píanóleikara og slag-
verks- og trommuleikaranum
Matthíasi Hemstock og Pétri
Grétarssyni.
Kvartettinn leikur verkið
Traust, sem er fyrirmælaverk í
fimm hlutum eftir Hilmar Jens-
son. Fiytjendur fá til leiksins ein-
göngu fyrirmæli í orðum og
grafík.
Söngkonan Tena Palmer syng-
ur ný verk sín í dúettum með
Óskari Guðjónssyni, Kjartani
Valdemarssyni, Matthíasi Hem-
stock og Pétri Grétarssyni. Auk
þeirra koma fram með Tenu þeir
Jóhann G. Jóhannsson og Pétur
Hallgrímsson.