Morgunblaðið - 28.11.1998, Blaðsíða 16

16 C LAUGARDAGUR 28. NÓVEMBER 1998
MORGUNBLAÐIÐ
M fer„ekk í fíósíj
A JOLANO
OTT
[jafavara í úrvali
‘DaCía
Fákafeni 11,
sími 568 9120.
og til sakni hún laugardagsfund-
anna hjá ömmu sinni í Keflavík en
þar kemur öll fjölskyldan saman á
laugardagsmorgnum. En hún á
heima á Helluvaði og segist hvergi
annarsstaðar vilja búa.
Svínin f jólamatinn
Ég heimsótti Helluvað á haust-
dögum, það voru hrútadagar og
mannmargt á bænum þann daginn.
Helluvað er rétt við Hellu og þar eru
þau Anna María og Ari Árnason
með kúabú. Þau eru með um
fimmtíu mjólkandi kýr sem ganga
lausar. Það þýðir að þær geti spók-
að sig og gengið um að vild. Mér
fannst það notaleg meðferð á dýr-
unum og kýrnar virtust kunna að
meta frelsið. Að minnsta kosti
völsuðu þær mikið um þann tíma
sem ég heimsótti fjósið. Á bænum
eru lika hundrað kindur, fjallmynd-
arlegur köttur og tvö svín. Þegar ég
hvái og spyr um svínin tvö segir
Anna María að svínin Snuðra og
Tuðra verði jólamaturinn í ár, til
þess hafi þau verið fengin á bæinn.
Borgarbarninu verður um og ó
og veltir fyrir sér hvort ekki sé erfitt
að sjá á eftir skepnum ofan i sig
sem þeim þykir orðið vænt um.
Önnu Maríu finnast þessar vanga-
veltur mínar ekkert undarlegar, hún
lætur að minnsta kosti ekki á því
bera, en hún fullvissar mig um að
þetta venjist fljótt. Mér finnst samt
erfitt að horfast í augu við þær
blessaðar skepnurnar þegar ég bý
yfir þeirri vitneskju að þær verði að
svínabóg og svínslæri á jólaborð-
inu.
Þennan dag sem ég heimsótti
Helluvað var Anna María með gesti
í mat í hádeginu. Við vorum hátt á
annan tug sem borðuðum hjá
henni þennan daginn. „Ég er vön
því að margir séu í mat enda erum
við alltaf með vinnumann og það
er ekkert sjaldgæft að hér séu fleiri
( mat en heimilisfólkið. „
Aldrei frí í sveitinni
En hvernig gengur lífið í sveitinni
fyrir sig um jólaleytið?
„Fyrir það fyrsta þá er náttúru-
lega aldrei frí í sveitinni. Við þurfum
að fara í fjósið um sjö alla morgna
hvort sem það er jóladagur eða
páskamorgunn. Svo jólahaldið sjálft
bætist við vinnuna sem fyrir er.
Ég byrja því alltaf að baka í nóv-
ember svo því sé lokið á aðvent-
unni. Yfirleitt baka ég mikið og það
geri ég bara því mér finnst svo
gaman að baka. Sumar kökur
finnst mér tilheyra þessum árstíma
eins og t.d. lagkökurnar sigildu .
Heimilisstörf eiga vel við mig og
mér finnst í rauninni ekkert leiðin-
legt, ekki einu sinni að skúra eða
vaska upp.“
Anna María segir að þau reyni
að njóta aðventunnar þegar færi
gefst. Þau setja upp mikið af jóla-
Ijósum og ætla í ár að föndra jóla-
kortin úr endurunnum pappír sem
þau búa til úr gömlum dagblöðum
og öðrum pappír sem til fellur.
Gefa nokkur
piparkökuhús
„Það hefur síðan myndast sá
siður hjá okkur að búa til nokkur
mismunandi piparkökuhús og gefa
í skóla barnanna og svo gefum við
líka nokkrum vinum og kunningjum
slík hús. Það er eitthvað sem öll
fjölskyldan sameinast um að gera
og við höfum öll gaman af. Þau eru
hvert með sínum hætti og aldrei
eins ár frá ári.“
Anna María segir að fjölskyldan
sé búin að skreyta allt fyrir 22.
Morgunblaðið/Golli
desember en þá eru litlu jólin á
Helluvaði. „Ég á afmæli þennan
dag og þá koma vinir og kunningj-
ar og slappa af frá jólaundirbún-
ingi. Þá er ég búin að undirbúa allt
og um kvöldið kveikjum við á jóla-
trénu.“ Hún segir að í raun sé að-
fangadagur mikill annadagur hjá
fjölskyldunni. „Eftir að hafa verið í
fjósinu bíða ýmis önnur störf fram
að hádegi eins og að gefa kálfum
og kindum. Síðan tek ég mér
venjulega frí fram til klukkan fjögur
og undirbý matinn og annað sem
þarf. Ég hef alltaf reynt að hafa
mat sem auðvelt er að elda eins
og London lamb en hef ekki tekið
ákvörðun hvort við borðum svína-
kjötið, sem þér varð svo um, á að-
fangadag eða yfir áramótin“ segir
hún og kímir.
Klukkan fjögur förum við aftur í
fjósið og reynum að vera búin um
kvöldmatarleytið vegna barnanna."
Fjölskyldan kemst ekki alltaf til
messu á aðfangadagskvöld þó
Anna María sé formaður sóknar-
nefndar og sé í kórnum. „Þegar við
komum seint heim frá mjöltum ná-
um við oft ekki messu en við eigum
okkar helgistund saman, börnin
lesa fyrir okkur jólaguðspjallið og
við syngjum saman Heims um ból.
Þetta gerum við alltaf áður en við
förum að taka upp pakkana, það er
eins og færist friður yfir heimilisfólk-
ið við þessa litlu helgistund okkar."
Kýrnar í álögum á jólanótt
Er hátíðlegt í fjósinu á jólunum?
„Já ég er ekki frá því að þá ríki
þar sérstök stemmning", segir
Anna María eftir að hafa hugsað
sig um nokkra stund. „Þetta eru
skynugar skepnur og líklega pöss-
um við vel að kýrnar fái mikið að
borða þetta kvöld og hafi það gott.
★ R ommMuterta
HJÓNIN Anna María Kristjánsdóttir og Ari
Árnason í fjósinu ásamt börnunum Ásdísi Ýr,
Árna og Kristjáni.
Einn daginn uppúr miðjum nóvem-
ber þegar börnin þrjú á Helluvaði í
Rangárvallasýslu koma heim með
skólabílnum skynja þau að eitthvað
er öðruvísi en venjulega . . . jólin
eru á næsta leiti. Mamma er farin
að baka smákökurnar. Guðbjörg R.
Guðmundsdóttir heimsótti Helluvað.
Öll almenn kreinsim
á fatnaái, gluggatjölclum, teppum, Júkum,
Keimilisjjvotti ogf fleiru Jjess liáttar.
Erum staásett í Kringlunni.
Veriá vell? omin
HVÍTA HÚSIÐ ehf. EFNALAUG,
Kringlunni 8-12. S. 568 8144
dam Anna María Kristjánsdóttir
,ílap: fer nú eiginlega hjá sér
þegar börnin upplýsa mig
* um að í fyrra hafi tegund-
irnar verið tólf talsins og hún flýtir
sér að bæta við að hún þurfi alltaf
að vera að prófa eitthvað nýtt sem
hún sér i bæklingum og blöðum og
svo baki hún auðvitað líka allar
uppáhaldssmákökurnar þeirra.
Bernskuóskin rættist
Hún Anna María er svona eins
og ég hef alltaf gert mér í hugar-
lund að sveitakonur séu. Kjarna-
kona sem virðist hafa óþrjótandi
orku og það er eins og streita sé
ekki til í hennar orðaforða. Hún
viðurkennir það líka fúslega að hún
sé sveitakona í sér.
„Ég er úr Keflavík en var svo
lánsöm að fá að vera í sveit hjá
frændfólki mínu í Ekru. Þar var ég
alltaf af og til frá níu ára aldri. Dag-
inn sem ég kom í fyrstu vistina fór
ég til messu í Odda með heimilis-
fólkinu. Eftir athöfnina stend ég á
hlaðinu og segi við húsmóðurina á
bænum: „Þegar ég er orðin stór
ætla ég að láta gifta mig í þessari
kirkju. Ég ætla að vera í íslenskum
búningi og eiga heima hérna í þess-
ari sveit." Strax þá var ég ákveðin í
ODDAÆÐI.
að vera sveitakona eins og þú kall-
ar það og það stóð heima. Um
fimmtán árum síðar stóð ég nefni-
lega hér á hlaðinu í Odda á íslensk-
um búningi og gekk í hjónaband
með bónda héðan úr sveitinni.
Veistu, mér hefur alltaf liðið vel í
sveit og sem barn elskaði ég að fá
að vera skítug úti að leika mér og
valsa um. Síðar kunni ég æ betur
að meta rólegt yfirbragð sveitalífs-
ins. Ég gerði alltaf ráð fyrir að
verða bóndakona."
Hún segist hafa saknað fjöl-
skyldunnar í Keflavík á jólunum
fyrstu árin og hún viðurkennir að af