Morgunblaðið - 10.07.1999, Blaðsíða 42

Morgunblaðið - 10.07.1999, Blaðsíða 42
42 LAUGARDAGUR 10. JÚLÍ 1999 - MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR ARNI SIGURJÓNSSON + Árni Sigurjóns- son fæddist í Reykjavík 22. febr- úar 1916. Hann lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur 2. júlí síðastliðinn og fór útför hans fram frá Hallgrímskirkju 9. júlí. Drottinn er hlutsMpti mitt og minn afmældi bikar; þú heldur uppi hlut mínum. Mér féllu að erfðahlut in- dælir staðir, og arfleifð mín líkar mér vel. Ég lofa Drottin, er mér hefir ráð gefið, jafnvel um nætur er ég áminntur hið innra. Ég hefi Drottin ætíð fyrir augum, þegar hann er mér til hægri handar, skriðn- ar mér ekM fótur. Fyrir því fapar hjarta mitt, sál mín gleðst, og líkami minn hvílist í friði, því að þú ofurselur Helju eigi Iíf mitt, ieyfir eigi að þinn trúaði sjái gröfina. Kunnan gjörir þú mér veg lífsins, gleðignótt er fyrir augliti þínu, pdi í hægri hendi þinni að eilifu. (Davíðssálmur 16,5-11) Þessi orð hafa verið mikið í huga mínum undanfarna daga^ þegar ég hef verið að heimsækja Arna, mág minn, á sjúkrahúsið. Þegar við Svana systir hans vorum hjá hon- um klukkutíma áður en hann skildi við las ég þessi orð fyrir hann. Hann hafði svo oft lesið þau fyrir okkur heima hjá mér. Eitt sinn spurði ég hann hvort hann héldi mikið upp á þennan sálm. Hann svaraði því játandi. Kynni mín af Arna eru löng eða allt frá því ég giftist Gunnari bróð- ur hans árið 1950. Lengi bjuggum við í sama húsi á Þórsgötu 4. Seinna keypti hann íbúð á Laugarásvegi 1 og fluttist þangað ásamt Bjarna Eyjólfssyni, fóstbróður þeirra bræðra. Eftir að Bjarni lést kom hann alltaf í kvöldmat til okkar. Þannig tengdist hann börnunum okkar sérstaklega. ,Addi frændi" var ávallt til staðar og gott að leita til hans og fá ráðleggingar. Arni kom einnig í hádegismat á sunnu- dögum til skiptis hjá systrum sín- um og okkur. Þessar stundir eiga líka sérstakan sess í huga mínum. Nítján ár eru liðin síðan Gunnar, " maðurinn minn, veiktist snögglega nótt eina í nóvember. Arni kom strax og fór með mig á eftir sjúkrabílnum upp á sjúkrahús. Þar beið hann með mér uns læknirinn kom fram og tilkynnti okkur að Gunnar væri látinn. Við stóðum þar tvö við dánarbeðinn og fórum með versið úr 25. passíusálminum: En með því að út var leiddur alsærður lausnarinn, gjörðist mér vegur greiddur í Guðs náðarrfki inn og eilíft líf annað sinn. Blóðskuld og bölvan mína burt tók Guðs sonar pína. Dýrð sé þér, Drottinn minn. Svo fórum við með blessunar- orðin. Á leiðinni heim sagði hann: „Ég vil veita þér alla þá hjálp sem ég get." Og það stóð hann við. Hann studdi líka börnin okkar, og barna- börnin hændust mikið að honum. Var hann þeim eins og afi. Arni var mjög kirkjurækinn maður. Sunnudaginn 25. aprfl, þremur dögum áður en hann fór á sjúkrahúsið, kom hann í hádegis- mat til okkar. Hann var þá orðinn mJög þjáður. Ég vissi að Árni sótti messur víða um borgina, svo ég spurði hann: „Hvert fórst þú núna í messu? Eða varstu e.t.v. að fylgj- ast með setningu kirkjuhátíðar á Akureyri í sjónvarpinu?" •- ^ „Nei," sagði hann. „Ég fór í Neskirkju." Ég varð eitt spurn- ingarmerki. „Pórst þú, Valsmaðurinn, í KR-messu?" „Já. Það var nefni- lega einn af drengjun- um sem voru hjá mér í yngri deild KFUM sem hafði hugvekjuna. Þeir voru flest allir KR-ingar, því að mitt svæði var í Vestur- bænum. Þessi maður hefur alltaf sýnt mér svo mikla tryggð og sendir mér alltaf jóla- kort, svo að ég fór að hlusta á hann og heilsa upp á hann." Á heimili okkar Gunnars höfðum við þá venju að lesa guðspjall eða pistil sunnudagsins eða eitthvert vers úr Biblíunni á undan máltíðinni. Eftir að Gunnar féll frá kom þetta oftast í hlut Arna. Þegar ég rétti honum Biblíuna og bað hann að gefa okk- ur orð á undan máltíðinni las hann úr sjötta kafla Jesaja: „Árið sem Ússía konungur andaðist sá ég Drottin sitjandi á háum og gnæf- andi veldistóli, og slóði skikkju hans fyllti helgidóminn." Síðan beygði hann höfuðið í auðmýkt og bæn til Drottins með þakklæti til hins Heilaga sem lítur niður til okkar syndugra manna og frelsar okkur. Hann bað um blessun yfir alla þá sem áttu að flytja orð Guðs á þessum sunnudegi, bæði hér á landi og úti á meðal heiðingjanna, og þakkaði síðan fyrir máltíðina. Þessi minning er í huga mínum sem heilög stund. Nú er sætið hans Arna autt og söknuðurinn mikill. Ég þakka Guði fyrir Árna og allt það sem hann var mér og mínum. Ég bið Guð að blessa minningu hans. Vilborg Jóhannesdóttir. Einhvern tímann upp úr 1970 sitja nokkrir unglingspiltar í rútu fyrir framan aðalstöðvar KFUM og K við Amtmannsstíg. Hópurinn er á leið upp í Vatnaskóg, vinnu- fiokkur vorsins er þar að leggja af stað. Allt í einu snarast snaggara- legur formaður skógarmanna upp í rútuna og tilkynnir að hann muni fljúga upp í skóg á forláta jeppa sem skógarmenn áttu. Formaður- inn snaggaralegi var Árni Sigur- jónsson og með þessum orðum hans var tónninn gefinn fyrir afslöppuð samskipti á komandi ár- um, krydduð sérstakri kímni. Þessi vinnuflokkur í skóginum markaði upphafið að ævarandi vin- áttu og tryggð milli þessa stráka- hóps og Arna. Næstu árin varð til öflugur kjarni í unglingadeildinni á Amtmannsstíg þar sem Árni sner- ist óþreytandi í kringum strákana. Svo uppátektasamur var hann að við höfðum vart roð við honum en í öllu sem brallað var sýndi Arni af sér þolinmæði og gæsku. Þegar unglingadeildir KFUM eignuðust skála við rætur Úlfars- fells voru farnar lengri og styttri ferðir þangað og ævmlega var Arni þar í forystu. Skálinn við Ulfars- fellið tapaðist síðar í bruna en þá var safhað fyrir öðrum slíkum og nú við Hafravatn. Sú söfnun fór fram með þeim hætti að efnt var til hjól- reiðakeppni ofan úr Mosfellssveit að Hafravatni, þeirrar fyrstu að því er ég best veit. Þriðji skálinn hefur nú risið og nefhist hann Árnavík, Árna Sigurjónssyni til heiðurs. Líklega hefur unglingadeildin á Amtmannsstígnum verið ofvirk á þessum árum. Arni studdi okkur strákana með ráðum og dáð í hverju því sem fundið var upp á. Þegar einhver fékk þá flugu í hausinn að innrétta sérstakt fund- arherbergi fyrir deildina fengum við frjálsar hendur við málningar- vinnu og annað snurfus og tO að setja punktinn aftan við fórum við Árni á húsgagnasölu og mubleruð- um upp með fínum sófasettum. Þarna í Z-stofunni, sem svo var nefnd, voru fundir deildarinnar haldnir, oft kryddaðir með tónlist- arkvöldum og ýmsum skringileg- um uppákomum. Þessir fáu punktar lýsa vel hvað Arni átti gott með að vinna með unglingspiltum, hann var ætíð sem einn úr hópnum því stutt var í strákinn í honum. Hann var glað- lyndur, frjálslegur og gamansam- ur en alltaf fágaður í framkomu. Tónlistarmaður var Arni af guðs náð. Indælt er að ylja sér við minningar ofan úr Vatnaskógi á kvöldvökum þar sem Árni lék und- ir söng á gamalt fótstigið orgel svo undir tók í skóginum og ekki skal þess látið ógetið er þeir bræður Arni og Gunnar spiluðu á samkom- um á Amtmannsstígnum, Gunnar á flygilinn vinstra megin en Arni á stórt orgel hægra megin. Spila- mennska þeirra bræðra var ætíð þróttmikil og tilfinning þeirra fyrir þeim söng sem fluttur var var ein- stök. Arna Sigurjónssyni þakka ég góða samfylgd með kvöldsöngnum fallega: 0, vef mig vængjum þínum til verndar, Jesú, hér, og ljúfa hvíld mér Ijáðu, þótt lánið breyti sér. Vert þú mér allt í öllu, mín einka speki og ráð, og lát um lífs míns daga mig lifa' af hreinni náð. (Þýð. Magnús Run.) Hilmar Einarsson. Það var eitthvað, sem spurðist með leifturhraða um hverfið þetta haustkvöld, vestast í vesturbæn- um, þar sem voru Selbúðir, Sel- brekkur og Sel og enn Ananaust. ,Addi er kominn," sagði mér einn af stærri strákunum, og ég tók við því úr röddinni, að það var eitt- hvað mikið, eins og uppfylling vona. Hver var þessi Addi? Þetta voru mín fyrstu kynni af þeim vini, sem við í dag kveðjum um stund. Þegar ég kom heim og stóð í kjall- aratröppunum, opnaði fóstra mín dyrnar og sagði að það væri komið bréf. Mitt nafn og heimilisfang. Hún hjálpaði mér að stauta í gegn- um þetta. Þarna stóð ég níu ára með fundarboð frá KFUM, þar sem mín var vænst. Það er eitt- hvað, sem segir mér, svona eftir á, að drengnum hafi fundist hann vera til. Þetta voru vinnubrögð Adda. Ég mætti á þennan fund - og marga aðra. Söngvar og sögur og skuggamyndir og glaðvært samfélag, varð dýrmæt næring ungum dreng. Einn vordag, tveimur árum seinna, er hann enn á ferð um Vesturbæinn og gaukar að mér dvalarskrá Skógarmanna í Vatna- skógi. Og enn stend ég með blað í höndum frá þessum Adda, sem nú var mér vel kunnur. Vatnaskógar- dvölin var mér opinberun. Kynni mín af þessum óvenjulega manni héldu áfram gegnum ung- lingsárin á fundum í KFUM, í dvalarflokkum í Vatnaskógi og vinnuflokkum þar, einnig á heimili hans um nokkur ár. Fastur fyrir, hlýr, alvarlegur og glettinn - og hann var alltaf til staðar í sínu verki fyrir Drottin. Honum var gefíð að auðga líf og hann sinnti því af mikilli trúmennsku. Eg er aðeins einn af þeim þúsundum stráka sem nutu hans ... og flestir strákar verða feður og afar... Já, hver var hann þessi duli verka- maður í víngarðinum, þessi Addi? Ef til vill þekkti ég hann aldrei, en verka hans nýt ég og mitt fólk. Drottni sé þökk fyrir þennan gengna vin. Karl Ben. og fjölskylda. Kveðja frá Skógar- mönnum KFUM Árni Sigurjónsson sat í stjórn Skógarmanna KFUM í 38 ár, þar af 25 ár sem formaður. Á þeim tíma risu í Vatnaskógi „gamli" skáli, kapella, bátaskýli, matskáli og Laufskálar, auk þess sem íþróttasvæðið var byggt upp og skógrækt hófst. Allar þessar framkvæmdir hafa þokað Skógar- mönnum „áfram að markinu". Skógarmenn eiga Arna mikið að þakka og ætli það megi ekki skrif- ast að hluta til á Vatnaskóg að Arni kvæntist aldrei. Vatnaskógur var mér „ástríða" sagði hann eitt sinn. Við vígslu Birkiskála hinn 2. júlí sl. voru þrír menn sæmdir gullmerki Skógarmanna og var Arni einn þeirra. Hann lá þá fár- veikur á sjúkrahúsi og lést skömmu eftir að bróðursonur hans veitti gullmerkinu viðtöku fyrir hans hönd. Arni vissi hvað til stóð og það er erfitt að trúa því að þetta hafi verið tilviljun. Það er Skógarmönnum gleðiefni að hafa náð að heiðra Arna með ofan- greindum hætti áður en hann dó, því það átti hann svo sannarlega skilið. Guð blessi minningu Arna Sig- urjónssonar. Fyrir hönd Skógarmanna KFUM, Ólafur Sverrisson formaður. GUÐNY KRISTIN HARTMANNSDÓTTIR + Guðný Kristín Hartmannsdótt- ir fæddist á Kolku- ósi, Viðvíkurhreppi í Skagafirði 15. jan- úar 1917. Hún lést á sjúkrahúsi Sauðár- krdks 30. júní síð- astliðinn. Foreldrar hennar voru Hart- mann Magnússon, bóndi á Melstað í Óslandshlíð, Skaga- firði, og kona hans Gunnlaug Pálsddtt- ir. Systkini hennar voru Magnús Hof- dal, Ásta Pálína, Guðrún, öll látin, og eftirlifandi er Sigrún Hartmannsdóttir, f. 8.8.1926. Guðný Kristín dlst upp með foreldrum sínum á Melstað í Óslandshlíð frá fjögurra ára aldri og gegndi síðan hús- freyjustarfinu á Mel- stað frá 1936. Hún giftist Halldóri Bjarnasyni, f. 8. júní 1904, d. 22. apríl 1941, bónda á Mel- stað, en hann lést af slysfðrum. Eignuðust þau einn son, Hart- mann Hofdal, en kona hans er Guðný St- urludóttir. Eiga þau sex börn, sem eru: Ólöf Herborg, Hall- ddra Kristín, Gunn- laug, Elín Huld, Guð- mundur OIi og Elva. Seinni maður Kristínar hét Guðmundur Helgi Guðnason, f. 9. september 1918, d. 17. desem- ber 1979, og eignuðust þau þrjú börn. Þau eru: 1) Dóra Gunnrún Guðmundsdóttir, maki hennar er Einar Kristjánsson og börn þeirra eru Jónína Kristín, Anna Helga og Guðrún Björk. 2) Loftur Guðmundsson, kona hans er Olöf Asdís Kjartans- dóttir og eiga þau tvö börn saman, Guðnjrju Kristínu og Guðmund Helga. Fósturbörn Lofts og börn Olafar frá fyrra hjónabandi eru Kjartan Hallur, Riínar Már og Freyja Rós. 3) Ragnar Gunnsteinn Guðmunds- son, kona hans er Anna Kristín Pétursdóttir og eru börn þeirra Ragnheiður Dagný, Kristín Helga, Jóhanna Elva, Pétur Guðni, Anna Margrét, Ingi Björn, Karen Rut og Katrín Rós. Barnabörn Guðnýjar Kristín- ar eru 22 og barnabarnabörn 24. Guðný Kristín eyddi ævi sinni að mestu leyti á Melstað, að undanskildum þeim árum sem hún dvaldi á sjúkrahúsi Sauðárkrdks. IJtför Guðnýjar Kristínar fer fram frá Viðvíkurkirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 14:00. Elsku amma mín, okkur systkin- in langar til að kveðja þig með örfá- um orðum. Það er erfitt að hugsa til þess að við skulum ekki fá að sjá þig aftur en við vitum að þú ert á góðum stað þar sem þér líður vel. Það eru margar minningar sem koma upp í huga okkar núna og þá sérstaklega hvað það var gott að koma til þín á Melstað. Alltaf var tekið vel á móti okkur og ekkert mál var að taka á móti svona stórri fjölskyldu, það var alltaf pláss. Ekki vantaði bakkelsið og hafrakökurnar sem þú gerðir voru svo góðar. Þú munt ætíð verða mikilvæg í lífi okkar og skilur eftir margar góðar minningar í hjarta okkar. Þín er sárt saknað, en við vitum að þú ert í góðum höndum núna og þér líður vel. Guð blessi þig og varðveiti þig, elsku amma. Kristur minn, ég kalla á þig, komdu að rúmi mínu, gjörðu svo vel og geymdu mig, Guð, í skjóli þínu. (Höf.ók.) Vertu, Guð faðir, faðir minn, ífrelsaransJesúnafni, hönd þín leiði mig út og inn, svo allri synd ég hafhi (Hallgr.Pét.) Vaktu, minn Jesús, vaktu í mér, vakaláttamigeinsíþér. Sálin vaki, þá sofnar Ííf, sé hún ætíð í þinni hlíf. (Hallgr.Pét.) Ragnheiður I)., Kristín H., Jóhanna E., Pétur G., Anna M., Iniri B., Karen R. og Katrín R. Það er alltaf sárt að kveðja þá sem manni þykir vænt um. Það eru orðin 38 ár síðan ég kynntist þér og voru það mín gæfu- spor þá, aðeins fimm ára gömul. Þú varst yndisleg kona og gafst mér mikið af sjálfri þér og fyrir það verð ég þér ævinlega þakklát. Ég sendi þér kæra kveðju, nú komin er lífsins nótt. Pig umvefji blessun og bænir, égbiðaðþúsofirrótt. Þótt svíði sorg mitt hjarta þásælteraðvitaafþví þú laus ert úr veiMnda viðjum, þín veröld er björt á ný. Ég þakka þau ár sem ég átti þáauðnuaðhafaþighér. Og það er svo margs að minnast, svo margt sem um hug minn fer. Pó þú sért horfin úr heimi, ég hitti þig ekki um hríð, þín minning er Ijós sem lifir oglýsirumókomnatíð. (Pórunn Sig.) Börnum hennar og öðrum að- standendum sendi ég einlægar samúðarkveðjur. Með ást og virðingu, Þín Kristjana (Kiddý).
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.