Óðinn - 01.08.1933, Blaðsíða 6

62
ÓÐINN
og einn þeirra fáu manna, er hugsaði mjög grand-
gæfilega hvert málefni, áður en hann tók af-
stöðu til þess. Hann var prúður maður og til-
lögugóður í sveita- og hjeraðsmálum, enda
voru honum falin hreppstjórnarstörfin skömmu
eftir að hann byrjaði búskapinn, og ljet hann
sjer jafnan mjög ant um heill og heiður sveitar
sinnar. Hann var sýslunefndarmaður öll bú-
skaparár sín í Garðsauka.
Vegna langvarandi vanheilsu konu sinnar,
hvarf Jón að því ráði, að flytjast með fjölskyldu
sína til Reykjavíkur, í von um að hún nyti þar
betri læknisbjálpar, en það var skylduræknin,
sem rak hann burtu úr átthögunum, æsku-
stöðvunum, sem hann unni, og hefði annars
aldrei farið burtu þaðan, enda gerði hann þær
ráðstafanir löngu fyrir andlát sitt, að hann yrði
fluttur að Stórólfshvoli, og fengi að bera þar
beinin. Það var líka gert síðar.
Eftir komu sína til Reykjavíkur keypli Jón
húsið nr. 5 við Vesturgötu hjer i bænum, af
Einari Renediktssyni, sem hafði nefnt það áður
Aberdeen.
I5au hjón eignuðust 3 börn: Elínu, Ragnheiði
og Skúla, sem öll komust á þroskaaldur. Sigríði
konu sina misti Jón snögglega 22. apríl 1905,
og varð hún harmdauði manni sínum og börn-
um, svo og öllum þeim mörgu, er höfðu kynst
mannkostum hennar og göfuglyndi. Hún var
fædd 19. nóvember 1856, og var, eins og getið
er hjer áður, ein af hinum mikilsmetnu börn-
um Skúla læknis Thorarensen og konu hans
Ragnheiðar Þorsteinsdóttur á Móeiðarhvoli.
Sigríður Skúladóttir var há og tigulega vaxin,
og bar á sjer hreinan yndisþokka þeirrar konu,
er aldrei vill vamm sitt vita. Hún var manni
sfnum ágæt eiginkona og börnum sínum frábær
móðir, sem alt vildi fyrir þau gera, er hún vissi
að mætti verða þeim til gæfu og velgengni á
lífsleiðinni. Hún var virt og elskuð af æðri og
lægri, sem umgengust hana, en hjúum sfnum
var hún fyrirmyndar húsmóðir, og hafði sjer-
stakt lag á að segja yflrlætislaust fyrir verkum,
hún var stjórnsöm og rækti heimili sitt með
mestu alúð. Hún var mentuð kona og trúrækin,
sem lifði í þeirri öruggu vissu, að eftir erfið-
leika og heilsubrest, mundi bíða hennar annað
betra líf hinu megin á landinu ókunna, hún
lifði og dó í þeirri von, og munu vinir hennar
eigi efast um að henni hafi orðið að trú sinni.
Hún var grafin í kirkjugarðinum hjer í bænum
og reisti maður hennar virðulegan minnisvarða
á legstað hennar.
Elín dóttir þeirra hjóna var fædd 1886, hún
var gáfuð og elskuleg stúlka, en átti við lang-
varandi vanheilsu að stríða og dó 17. ágúst 1915,
og hvílir við hlið móður sinnar. — Skúli dó
1930 og er frá honum sagt í »Óðni« sama ár,
en Ragnheiður er kenslukona við Kvennaskóla
Reykjavíkur.
Jón Árnason dó 10. mars 1910, og var fluttur
austur að Stórólfshvoli og grafinn þar, samkvæmt
ósk hans sjálfs. Börn hans reistu þar á leiði hans
laglegl minnismerki. — Með honum hnje í val-
inn einn af hinum góðu og einlægu sonum þessa
lands, sem vann að köllun sinni af trúmensku
og þeirri fölskvalausu skoðun, að fyrsta og æðsta
skylda hvers einstaks manns sje sú, að vinna
fyrir sjer sjálfum og skylduliði sínu, til þess að
þurfa eigi að verða háður öðrum, en treysta á
sjálfan sig og þann mikla Guð, sem öllu ræður,
og sem maðurinn á að síðustu að mæta frammi
fyrir, og gera þar reikning fyrir æfistarfi sínu.
Deyr fje en orðstírr
deyja frændr, deyr aldregi
deyr sjálfr it satna, hveim sjer góðan getr.
Sigurgeir Einarsson.
Um þjóðskáldið sjera }ón Þorláksson
á Bægisá.
í Staðarhólstungum i Saurbæ bjó um 1880 Jón nokk-
ur Ögmundsson, er var seinni maður Önnu, ömmu dr.
Valtýs Guðmundssonar. Ólína Andrjesdóttir hitti eitt
sinn Jón þennan og atvikaðist þá svo, að henni varð á
munni þessi vísa eftir sjera Jón Porláksson: »Ingimund-
ur Ögmundsbur, alsporaður kauði, hann er til þess
hentugur: heim að reka sauði«. Segir þá Jón: »Pú ert
þá að hafa yflr visuna um hann Ingimund bróður minn«.
Fór Ólína þá að spyrja hann nánara út i þetta, og sagði
hann að Guðríður móðir sín hefði verið skáldmælt vel
og hraðkvæð, og hafi þau oft kveðist á hún og sjera
Jón; hafl hann þá verið vanur að segja: »Biddu, Gudda,
meðan jeg geng inn að púltinu mínu«. Pví hún var oft
fljótari en hann. Jón var kominn hátt á áttræðisaldur
og hafði gleymt flestum samkveðlingum þeirra, en þessa
sögu sagði hann Ólinu: Prestur hafði farið í kaupstað
rjett fyrir ieitirnar, og kom heim síðla kvölds, þá orðið
var rökkvað, en heimafólkið var úti, því veður var gott,
og sá prest ríða heim, og reið hann hratt. En er hann
kom efst í tröðina, var þar svað mikið, svo hesturinn