Dagblaðið Vísir - DV - 22.04.1989, Síða 25

LAUGARDAGUR 22. APRÍL 1989.
brekku. Við það frýs vatnið og úr
verður snjór.
Þegar til kom reyndist vatnið ekki
nógu mikið en ég var svo heppinn
það þetta haust snjóaði vel og ég gat
rekið snjófjaliið fram undir áramót.
Aðsóknin var mikil og oft ös við lyft-
umar. Ég kom upp veitingaaðstöðu
en nú er þetta allt farið. Ég seldi alla
aðstöðuna og tækin sem þættu sjálf-
sagt frumstæö núna. Allt sem til þarf
er nóg af vatni og mikil orka. Þetta
kemur einhvem tíma aftur.
Þrátt fyrir að snjórinn væri góður
þá tapaði ég á ævintýrinu. Ég varð
að selja hluta af eignum mínum en
ég slapp við að fara á hausinn. Bank-
inn fékk aftur allt sem hann lánaði
mér en ég hefði ekki staðið þetta af
mér nema vegna þess aö ég var einn-
ig með annan rekstur."
FötfráKóreu
og Hong Kong
Eftir þetta ákvað Kristinn að veðja
ekki frekar á íslenskan snjó. Þess í
stað varð fatnaður frá Asíulöndum
fyrir valinu. „Ég hef alltaf verið með
ýmsar hugmyndir og vangaveltur,"
segir Kristinn. „Ég fór beint úr snjó-
fjallinu til Hong Kong árið 1970. Hér
heima var efnahagsástandið slæmt,
gengið stöðugt að falla en ég peninga-
lítill. Á þessum tíma var Cargolux
að verða til í Luxemburg og ég þekkti
til þar. Hugmyndin var að fara út og
kaupa inn frá Hong Kong til að selja
hér í gegnum Hagkaup. Markaður-
inn reyndist þó lítill hér og ég fór að
flytja inn fatnað frá Hong Kong og
síðar Kóreu til að selja í Evrópu.
Fyrstu viðskiptin, sem ég átti í
Hong Kong, fóru þó illa og ég var
svikinn af manni sem er reyndar enn
þann dag í dag minn besti vinur.
Þetta er Kínveiji sem býr í Hong
Kong. Hann fór á hausinn með allt
saman og ég skammaði hann í heilan
dag en það er þannig með Kínverja
að þegar menn eignast þá fyrir vini
eru þeir vinir manns alla tíð. Þessi
maður kom reyndai' undir sig fótun-
um aftur og er núna orðinn vellauð-
ugur maður á viðskiptum við Kína.
Þetta voru mjög merkilegir tímar
þegar viðskiptin við Asíulönd voru
að hefjast í Evrópu fyrir alvöru."
Verra en
fjárhættuspil
„Viðskiptin við Kóreumennina
fóru illa á endanum og þeir sviku
mig fyrir fimm árum. Ég tapaði þar
mörg hundruð þúsundum dollara
vegna þess að þeir gátu ekki staðið
við sitt. Ég var kominn með mikið
fyrirtæki í Luxemburg og varð að
fóma því vegna svikanna. Þá hætti
ég að skipta við Kóreumennina og
sneri mér að Bandaríkjunum.
Þetta er enginn leikur og ég hef
lært mikið. Ég hef þá skoðun að ef
ég tapa í viðskiptum þá sé það mér
að kenna - ég hafi ekki veðjað rétt.
Þetta.er verra en fjárhættuspil.
Ég hef alltaf rekið mín viðskipti
undir eigin nafni og ekki stofnað
hlutafélög utan um reksturinn. Ég
hef engan áhuga á að losa mig undan
ábyrgðinni enda ætla ég mér ekkert
á hausinn.“
Hér heima lætur Kristinn lítið á sér
bera og hefur lítið samband við aðra
kaupmenn. „Hér heima eru allir svo
uppteknir við að redda smáhlutun-
um og gleyma aö leggja stærri plön,“
segir Kristinn. „Hér umgengst ég fáa
fyrir utan vini mína. Ég kem hér við
af og til og svo er ég farinn. Ég stend
traustum fótum núna og hef ýmis
áform á prjónunum."
Hugsjónirum
marmara í Kína
Hugur Kristins stendur enn til
Austurlanda. Hann hefur áhuga á
samstarfi við aðila í Rúmeníu og
Þjóöverja um vinnslu á marmara í
Kína. „Þetta er engin hugsjón lengur
heldur spuming um hvenær það ger-
ist,“ segir Kristinn. Hlutverk Krist-
ins er að hafa milligöngu um við-
skipti og framkvæmdir. „Þetta fyrir-
tæki á að finna menn sem hafa þekk-
ingu og sambönd og tengja þá saman.
Allt byggist þetta á hugdettum og að
koma þeim í verk.
Rúmenar eru sterkir í framleiðslu
á marmara. Þeir leggja til þekking-
una á vinnslu marmarans úr námum
í Kína. Þjóðveijarnir ætla að taka að
sér söluna. Þetta er fyrirtæki sem
gæti velt miklum fjármunum en
áhættan er líka mikil því stjóm-
málaástandið í Kína er ótryggt. Það
er ákveðin hræðsla við þessi við-
skipti. Áhættan hjá mér er ekki mik-
il. Máhð er að láta sér detta eitthvaö
í hug og finna réttu mennina sem
geta unnið saman við aö gera hug-
myndimar að veruleika.
Það er stundum sagt að kerfið hér
heima sér þungt í vöfum og stirð-
busalegt en reynsla mín er allt önn-
ur. Það er óvíða boðin eins góð þjón-
ustu hjá opinberum aðilum og hér.
Ég hef mætt velvilja hér og án þess
hefði hugmynd eins og Vorleikurinn
aldrei orðið að veruleika. Þetta er
svolítið annað en í Kína.“
Krókaleiðir
um snjófjöll
Snjóflöll íslandi og marmari í Kína
em fjarlæg fyrirbæri og ekki styttist
leiðin með krókaleiðum við að koma
fatnaði frá Hong Kong, íslenskri ull,
sólhúsgögnum og reiðhjólum í verð.
Sæti maðurinn ekki í einum af sól-
stólunum, sem hann býður íslend-
ingum til kaups, þá lægi beinast við
að eigna hugdettur hans Einari
Benediktssyni eða öðrum álíka norð-
urljósasala.
Saga Kristins verður svo enn und-
arlegri þegar það er rifjað upp að
allt byijaði þetta vegna ólæknandi
skíðadellu hjá strák vestur í Hnífs-
dal. Hann bregður sér enn á skíði
þegar tími gefst til.
„Gallinn er bara sá að frístundim-
ar era of fáar,“ segir Kristinn. „Ég
vonast til þess að geta skipulagt
umsvifin betur og átt mína frítíma
til að komast á skíði og slappa svolít-
ið af.
Það er þannig með okkur íslend-
inga að viö verðum eigiiilega ekki
fullþroska fyrr en á fimmtugsaldri.
Fram að þeim aldri erum við að læra
og verðum að nota tímann til að
reyna eitthvað nýtt. Ég er kominn
yfir þessi mörk og ætti þess vegna
að fara að nota mér reynsluna sem
ég hef aflað mér,“ sagði Kristinn
Benediktsson. -GK
DV-myndir GVA
Kristinn Benediktsson: „Vorleikurinn er bara tómstundagaman hjá mér.“