Dagblaðið Vísir - DV - 01.07.2000, Blaðsíða 11

11
LAUGARDAGUR 1. JÚLÍ 2000
IOV Skoðun
Brúnaljósin brúnu
fyrir. „Þetta er algerlega óþolandi,"
héldu þau áfram, „burt með þetta
kvikindi". „Hann er ekkert kvik-
indi,“ stundi sú litla og var greini-
lega sú eina sem enn hafði nokkrar
taugar til hvolpsins. Hún var þó
augljóslega fegin þegar við tókum
dýrið að okkur og hún komst í rúm-
ið til tuskudýranna sinna sem
þegja, hvað sem á gengur.
„Jæja,“ sagði ég þegar um hægð-
ist. „Ætli það sé ekki fullreynt með
hundahald á þessu heimili. Þau
virðast hafa fengið nóg þessa einu
kvöldstund." „Við sjáum til,“ sagði
konan um leið og hún klappaði
hvolpinum, sótti handa honum vatn
og þurrfóður í poka. Skepnan var
hin rólegasta og ekki að sjá að hún
hefði nýlega tekið þrjú systkin á
taugum. Það heyrðist ekki bofs í
henni. Þó kann að vera að hvolpur-
inn hafi verið orðinn þegjandi hás
eftir hamaganginn.
Ekki fullreynt
Það var minna suðað um hund
næstu daga og raunar ekki neitt. Ég
taldi allt dýrahald endanlega úr sög-
unni og fagnaði þvi. Það kom mér
því á óvart um liðna helgi þegar
þær mæðgur sögðu mér að aftur
þyrfti að
„Mig langar í hund, má ég eiga
einn?“ Þessa spurningu þekki ég
öðrum betur og raunar við foreldr-
arnir báðir. Öll böm okkar hafa á
einhverju aldursskeiði átt sér þessa
ósk heitasta en þær óskir hafa ekki
ræst. Við, foreldramyndirnar, höf-
um aldrei séð okkur fært að leggja í
það stórræði að fá hund inn á heim-
ilið. Við höfum talið okkur vita,
hvað sem líður heitstreng-
ingum bamanna, að upp-
eldi dýrsins og umönn-
un öll lendi á okkur
en ekki því barni
sem formlega ætti
hundinn.
Þetta hefur síð-
an rjátlast af
börnunum með
aldrinum. Þau
sem komin eru
á fullorðinsár
virðast raunar
engan áhuga hafa
á hundahaldi né
öðru dýrauppeldi.
Við leystum vand
ann tímabundið
með páfa-
Hvolpur er ekki hamstur
Hvolpur er hins vegar annað mál
en hamstur. Það veit yngri dóttir
okkar, enn á suðskeiði um hund.
Hún hefur lengi sótt hart að foreldr-
um sínum en þeir varist fimlega.
Við höfum keypt okkur frá vandan-
um þar sem sú dálitla er mikil
tuskudýrakerling. Herbergið henn-
ar er þvl fullt af tuskudýr-
um, í hillum, skápum
og á gólfi og ekki
síst uppi í rúmi.
Hún sefur hjá
mjúkum
hundum,
kött-
um,
skóg-
ar-
björn-
um,
öpum og
gott ef
kóalabjörn
er ekki við
höfðalagið.
Þessi dýr,
þótt góð
séu, þæg
og
mjúk,
jafn-
ast
ónotum í hann. Þó varði ég af megni
stýrishjólið og gírstöngina.
í öðru sæti
Þegar i frelsi sveitarinnar kom
ærðist hvolpurinn af gleði. Laus og
óbeislaður gat hann hlaupið, hnus-
að og gelt að vild. Fugla lét hann í
friði en sótti í flugur. Það var mér
að meinalausu. Dóttir okkar sofnaði
á undan hvolpinum þótt hann ætti
sérútbúið flet við rúm hennar.
Hann elskaði matmóður sina greini-
lega heitar en aðra í fjölskyldunni
enda sleppti hún þurrfóðri þegar
hún sá að það vakti takmarkaða
hrifningu. Hvolpurinn fékk því lost-
æti eitt, annars ætlað mannfólki.
Þegar við gengum til náða hringaði
hann sig á teppi fyrir framan kon-
una. Þar var best að vera.
Ég lét það gott heita. Innra með
mér taldi ég kvikindi þetta þó eiga
að sofa á fleti sínu. Mér varð hugs-
að til vinnufélaga mins. Konan hans
fékk sér hund, að sögn afar andlits-
fríðan og krúsindúllu hina mestu.
Sá góði maður varð þess þó brátt
var að hann færðist úr fyrsta sæti í
huga konunnar niður í annað.
Hundkvikindið fríða átti hug henn-
ar allan. Ég huggaði mig við það að
hvolpinum ætluðum við að skila
strax eftir helgina.
Það verður
hver og einn
að verja
sinn
póst.
Engu breytti um álitið þótt hann skiti á gólfiö fyrri nóttina
Þær vörðu hann báðar. „Við hefðum átt að vakna fyrr og fara með hann út.“ . . .“Hann er nú bara sex mánaða.“
gauki, hamstri og nokkrum gullflsk-
um en urðum þeirri stund fegnust
þegar páfagaukurinn fór í fóstur og
fiskamir drápust. Ekki man ég leng-
ur hver urðu örlög hamstursins en
ég vona að við höfum gefið einhverj-
um dýrið en ekki gleymt því ein-
hvers staðar. Hamsturinn var
albínói - hvítur á feld með bleik
augu. Ég verða að gera þá játningu
að hann höfðaði aldrei til mín sem
heimilisdýr.
þó ekki á við lifandi hund. Stúlkan
gladdist því innilega á dögunum
þegar móðir hennar féllst á að hún
fengi að fóstra hvolp af íslensku
kyni eina kvöldstund. Eigendurnir
voru í fríi. Eldri systkini hennar
tóku ekki sama viðbragðið og fundu
hvolpinum fyrirfram allt til foráttu.
Þau sáu fyrir sér fyrirhöfn og
ábyrgð, bæði á litlu systur og hvolp-
inum, þar sem vitað var að foreldr-
amir ætluðu að bregða sér af bæ.
Fölir gæslumenn
Okkar kona lét fýlusvipinn á
stóra bróöur og systur ekkert á sig
fá og hélt alsæl með sex mánaða
gamlan hvolpinn í bandi út í bjart
sumarkvöldið. Leikfélagarnir sóp-
uðust að henni. Aðdráttarafl hvolps
er ómælt. Segir hvorki af stúlkúnni,
hvolpinum né eldri systkinunum
fyrr en við komum heim úr útstáels-
inu. Þar voru fyrir þau eldri, föl og
munnur þeirra sem strik. Yngri
dóttir okkar hafði sýnilega grátið.
Hvolpurinn var mitt á milli en
stökk til og fagnaði okkur ákaflega.
„Hann er búinn að gelta stans-
laust í fjóra tíma,“ sögðu eldri
systkinin i kór og var mikið niðri
passa sama hvolpinn. Eigendurnir
voru enn í fríi. „Við ætlum að hafa
hann með okkur í sveitina yfir helg-
ina,“ sögðu þær. Stúlkan var spennt
og greinilega búin að gleyma gelt-
inu um kvöldið. Konan klappaði
dýrinu blíðlega. Henni var greini-
lega ekki sama um hvolpinn og
harmaði það ekki að sjá um hann
helgarlangt. Vörnin var sýnilega að
bresta á þeim pósti.
Þær mæðgur hugsuðu um hvolp-
inn sem bam væri. Það var búið um
hann í bílnum og með fylgdi sérstök
dýna undir kroppinn. Þurrfóðrið
var á sínum stað sem og matará-
höld, diskur og drykkjarskál. Það
var hins vegar erfitt að hemja hann
í gleði sinni þá er við héldum í
sveitina. Hann sat undir stýri þegar
ég kom að bílnum og vildi sig
hvergi hræra. Ég rak hann höstug-
lega burtu enda var kvikindið á
mínu yfirráðasvæði. „Vertu ekki
svona vondur við hann,“ sögðu þær
mæðgur einum rómi, greinilega á
bandi hvolpsins. „Það verður að aga
skepnuna," sagði ég, „hundar eiga
að hlýða.“ Hvolpurinn hafði eftir
það nokkuð sína hentisemi meðan á
ferðinni stóð, ýmist aftur eða
frammi í og dugöi lítt þótt ég hreytti
Öflugur bandamaður
Mæðgurnar kvöddu hvolpinn
með söknuðu eftir helgardvölina.
Hann gelti lítt og lék við hvern sinn
fingur, ef svo má segja, og var
þeirra hugljúfl. Engu breytti um
álitið þótt hann skiti á á góífið fyrri
nóttina. Þær vörðu hann báðar.
„Við hefðum átt að vakna fyrr og
fara með hann út,“ sagði konan þeg-
ar ég gerði athugasemd við salernis-
venjur hvolpsins. „Hann er nú bara
sex mánaða," bætti hún við, eins og
hún væri að tala um barn.
Staðan er breytt. Ekki er annað
að sjá en dóttir okkar hafl náð sér í
öflugan bandamann innan heimilis-
ins. Ég er þó ákveðinn að berjast
gegn skepnuhaldi sem fyrr. Hunda-
hald kostar vinnu og það bitnar á
þeim fullorðnu. Ég þarf því að beita
öllum tiltækum rökum og reyna að
koma í veg fyrir að mæðgurnar
komist enn á ný í tæri við stór brún
hvolpsaugun. Þau hafa seiðandi
áhrif.
Ég væri jafnvel til í að gefa eftir
og bjóða þeim hamstur frekar en
ekki neitt. Vandinn er bara sá að
brúnaljósin bleiku hafa ekki sömu
áhrif og þau brúnu.
Skoðanir annarra

Ekki lengur einráður
„Robert Muga-
be, forseti
Simbabves, er
ekki lengur ein-
ráður eftir kosn-
ingar helgarinnar.
Gamli marxíski
uppreisnarforing-
inn, sem annars
er vanur að fá
vilja sínum fram-
gengt, tapaði fyrst í þjóðaratkvæða-
greiðslu um meira vald honum til
handa. Og um helgina fékk hann
gula spjaldið frá þjóð sem eitt sinn
hyllti forystu hans en sem hefði
helst viljað gefa honum rauða
spjaldið núna. Mugabe hefur fengið
skilaboð um að byrja verði upp á
nýtt frá bæði þjóð sinni, ESB, gamla
nýlenduríkinu Bretlandi og ekki
síst frá ungum flokksbræðrum sín-
um. Nýrrar pólitískrar stefnu er
þörf og þvert á það sem hann er
vanur verður að setja ibúa
Simbabves í öndvegi. Þjóð sem líður
önn fyrir efnahagslegt öngþveiti,
misnotkun valdsins, spillingu og al-
næmisfaraldur sem er að fara úr
böndunum."
Úr forystugrein Politiken 29.
júní.
Erfið ákvörðun en rétt
„Stjóm Clintons ákvað að dreng-
urinn (Elian Gonzalez) ætti að vera
með fóður sínum, Juan Miguel
Gonzalez, jafnvel þótt það hefði í för
með sér að hann sneri aftur heim í
samfélag kúgunar. Sú erfiða ákvörð-
un, sem alríkisdómstólar studdu
hvað eftir annað, var í samræmi við
bæði innflytjendalög og við þá al-
mennu skoðun að ekki eigi að skilja
annars hæft foreldri frá barni sínu
af pólitískum ástæðum."
Úr forystugrein Washington Post
30. júni.
Kohl á villigötum
„Helmut Kohl
iðrast einskis.
Fyrrverandi
kanslarinn valdi
sókn sem bestu
vörnina þegar
hann var yfir-
heyrður hjá rann-
sóknamefnd
þingsins í gær.
Þetta er aðferð
sem bitnar á hon-
um sjálfum. Því aö samtímis sem
fyrrverandi kanslarinn „útskýrði
mál sitt“ fyrir rannsóknarnefndinni
komst sama nefnd að þeirri niður-
stöðu að stjórn Kohls hafði fjarlægt
eða breytt fjölda skjala áður en hún
varð að segja af sér í kjölfar ósigurs-
ins 1998. Því miður hefur Kohl með
hegðun sinni hjá þingnefndinni ein-
ungis styrkt þá skoðun manna að
hann og samstarfsmenn hans leyni
miklu."
Úr forystugrein Aftenposten 29.
júní.
Noregur í ESB
„Nýr utanrikis-
ráðherra Noregs,
Torbjorn Jagland,
vill breyta afstöðu
þjóðarinnar og
flokksins til Evr-
ópusambandsins,
ESB. Norska þjóð-
in hefur í tveimur
þjóðaratkvæða-
greiðslum hafnað
aðild að ESB. Jens
Stoltenberg forsætisráðherra er
sömu skoðunar og Jagland. En kjós-
endur Verkamannaflokksins eru
ekki sammála leiðtogum sínum.
Andstaðan gegn ESB er útbreidd.
En þegar sambandið hefur verið
stækkað verða Pólland, Eistland,
Lettland og Litháen aðildarríki en
ekki Noregur. Það yrði skrýtið. Nor-
egur hefur sterk pólítísk, efnahags-
leg og menningarleg tengsl við ESB
og ætti að vera í sambandinu."
Úr forystugrein Aftonbladet 29.
júní.