Dagblaðið Vísir - DV - 26.07.2003, Side 40

% 44 DV HELGARBLAÐ LAUGARDAGUR 26. JÚLl2003
Sakamál
HVAÐ GERÐIST7 Morð á þrem börnum.
HVAR? Worcesterumdæmi á Englandi.
HVENÆR? Árið 1973.
FÓRNARLÖMBIN: Börnin þrjú sem myrt voru vegna þess að yngsta systirin gat ekki sofið fyrir kvölum af völdum
misþyrminga.
> Barnamorð vekja ávallt mikla athygli
enda eru þau yfirleitt með öllu tilgangs-
laus. Börn eru auðveld fórnarlömb, þau
eru varnarlaus og eiga bágt með að átta
sig á vonsku heimsins. Oftast er erfitt að
átta sig á hvað vakir fyrir barnamorð-
ingjum og þegar þeir nást eiga margir
þeirra bágt með að útskýra gjörðir sínar.
Hér á eftir segir af morði á þremur börn-
um á Englandi og er ekki annað að sjá en
að illskan ein hafi stjórnað gjörðum
morðingjans.
Það var um miðjan apríl 1973 að þriggja
barna móðir í bænum Worcester fór að
heiman síðdegis. Hún var á leið í kvöldvinn-
una. Eiginmaðurinn var þá kominn heim úr
sinni vinnu og leit eftir börnunum sem fóru
* snemma í háttinn.
Mörgum klukkustundum síðar skrapp eig-
inmaðurinn eftir konu sinni, þegar hennar
vinnutíma var lokið, og óku þau beint heim.
Þótt móðirin væri þreytt fór hún upp á aðra
hæð til að líta á börnin sín, fjögurra ára dreng
og tvær yngri systur hans, en rúmin voru auð
og börnin horfln.
Konan hrópaði á mann sinn og hann þaut
upp stigann til að aðgæta hvað gengi á. Hjón-
in leituðu í húsinu en fundu börnin hvergi.
Þá var hringt á lögregluna.
Von bráðar kom lögreglubíll og var einn
maður í honum. Þegar hann áttaði sig á
hvernig komið var sagði hann að liðsauka
I þyrfti. Innan tíðar komu fleiri lögreglumenn
j og hófu þegar leit í nærliggjandi görðum. Lýst
var með sterkum vasaljósum inn í hvert
skúmaskot og undir runna og á flesta þá staði
sem hugsanlegt var að börnin væru í felum.
Nágrannar voru komnir á stjá og sáu að
: eitthvað var að. Einkennisklæddur lögreglu-
þjónn bankaði upp á í næsta húsi og bað
konuna sem kom tU dyra leyfls að leita í bak-
garðinum hjá henni. Það var auðsótt mál og
bauð hún manninum að ganga gegnum hús-
ið og út um garðdyrnar.
Lögreglumaðurinn beindi ljósi sínu út í
horn og undir runna og heyrði félaga sfna
leita í öðrum görðum. Það var ekki fyrr en
hann beindi ijósgeislanum upp á við að leitin
bar árangur.
Hræðileg sjón
Eins og önnur hús í nágrenninu var þetta
girt járnrimlum og stóðu hvassir oddar upp
úr girðingunni. Við sjónina sem við blasti brá
lögregluþjóninum svo að hann var í fyrstu
ófær um að kalla á aðstoð. Innan skamms
komu fleiri leitarmenn að og sáu að lík barn-
anna þriggja héngu á spjótlaga oddum girð-
ingarinnar og stóðu broddarnir gegnum
smágerða líkama þeirra.
Tjaldað var yfir girðinguna og var frum-
rannsókn hraðað eftir megni til að hægt yrði
að fjarlægja líkin sem fyrst. Að því loknu voru
Iíkin tekin af girðingunni og flutt í líkgeymslu
sjúkrahúss þar sem nánari rannsókn fór
fram.
* Yfirmaður rannsóknarlögreglunnar á
staðnum tilkynnti foreldrum barnanna
hvernig komið var. Lögreglukona var skilin
eftir hjá móðurinni á meðan faðirinn fór með
lögreglunni að bera kennsl á líkin. Þá var eng-
um vafa undirorpið að týndu börnin voru
fundin.
Fyrstu yfirheyrslur fóru fram í stofu þeirra
hjóna. Fyrst var faðirinn spurður hvort þau
hjónin og börn þeirra þrjú hefðu búið ein í
húsinu. Þá upplýstist að þau hefðu tekið inn
leigjanda mánuði fyrr og byggi hann í her-
bergi á efri hæðinni. Hann hét David
McGreavy og var um þetta leyti um tvítugt,
< hávaxinn og sterkbyggður, með axlasítt hár.
Hann var atvinnulaus.
Aðspurður hvort leigjandinn væri heima
neitaði faðirinn því en taldi að hann hefði ör-
ugglega verið í húsinu fyrr um kvöldið. Þegar
spurt var hvort nokkuð væri farið úr skorðum
í húsinu eftir að maðurinn fór að ná í konu
sína neitaði hann þvf. En í svefnherbergi
barnanna var allt á tjá og tundri. Faðirinn
hafði ekki tekið eftir því áður en tók fram að
konan sín væri mjög reglusöm og bæri heim-
ilisbragurinn því vitni. Hann mundi glöggt að
allt var í stakasta lagi í barnaherberginu þeg-
ar hann leit þar inn áður en hann fór að sækja
frúna í vinnuna.
Lögreglan í Worcesterumdæmi fékk skip-
un um að leita að David McGreavy og var lýs-
ingu á honum komið á framfæri. Allt tiltækt
lögreglulið tók þátt í leitinni. Um þrjúleytið
um nóttina fundu lögreglumenn mann á
gangi og svaraði útlit hans til lýsinga á þeim
sem þeir leituðu að. Þeir tóku hann upp í bíl-
inn og spurðu að nafni. David McGreavy var
svarið.
Aðspurður hvenær hann hefði síðast séð
börnin sagðist hann ekki skilja spuminguna.
Þegar hann var minntur á að hann leigði í
húsi foreldra þeirra var svarið aðeins að hann
héti David.
Sá handtekni svaraði öllum spurningum
um börnin út í hött og sagðist ekkert um þau
vita né hvar þau væm niðurkomin. Honum
kæmu þau yfirleitt ekkert við. Þá var ekið
með hann á lögreglustöð þar sem yfirheyrsl-
ur héldu áfam.
Undarlegar slysfarir
Húsið sem börnin bjuggu í var rannsakað
nákvæmlega. Síðasta herbergið sem leitað
var í var upp í risi; þar leigði David. Hann
hafði ekki slökkt ljósið þegar hann fór. Rúm-
fötin vom ötuð blóði og blóðlifrarnar vom
enn óstorknaðar. Úti í horni í eldhúsinu
fannst öxi með blóð á blaðinu. Sönnunar-
gögnum var safnað saman og þau send á lög-
reglustöðina þar sem David var haldið.
MORÐINGINN: David fékk leigt hjá barnafjölskyldu
vegna þess hve hændur hann var að börnum.
Þangað var einnig send skýrsla réttar-
meinafræðingsins sem rannsakað hafði líkin.
Þar gat að líta lýsingu á dauða barnanna.
Drengurinn, fjögurra ára, hafði verið kyrktur
með vír, skorinn á háls og höggvinn með öxi
áður en hann var þræddur upp á oddhvassa
girðinguna. Systur hans, tveggja ára og átta
mánaða, höfðu fengið sömu útreið nema
hvað þær höfðu verið kyrktar með bemm
höndum.
Morguninn eftir morðin bámst tíðindin til
slysavarðstofu í nágrenninu. Þar könnuðust
læknar við nafn annarrar stúlkunnar. Hún
hafði komið í aðgerð daginn fyrir dauða sinn.
Af gögnum þótti sýnt að hún hefði verið send
heim eftir aðgerð, aðeins nokkmm klukku-
stundum fyrir voðaatburðinn. Móðir hennar
kom með hana snemma morguns og sagði að
barnið væri slasað eftir að hafa dottið. Einn
læknanna sem gert hafði að meiðslum
stúlkunnar skrifaði í skýrslu sfna að hún væri
alvarlega slösuð. En einhverra hluta vegna
varð skýrslan viðskila við barnið og læknirinn
sem útskrifaði það síðdegis sá hana aldrei og
vissi ekki hve slæm meiðslin vom. Ella hefði
hún verið áfram undir læknishendi og ekki
verið send heim. Þess í stað hefði lögreglan
verið látin vita af meiðslum barnsins.
Þegar móðirin var yfirheyrð bar hún að
kvöldið áður hefði maðurinn hennar sótt
hana í vinnuna eins og vant væri. Þau komu
við á heimleiðinni til að fá sér fisk og fransk-
ar. Þau vom ekki að flýta sér því að David var
heima og hafði tekið að sér að líta eftir börn-
unum þar til þau kæmu.
Þegar hjónin komu heim var David skrið-
inn upp í rúm en kom niður til að fá sér fisk
og franskar með húseigendunum. Þá sagði
hann að blætt hefði úr munni litlu stúlkunn-
ar. Móðirin hljóp upp og sá að andlit barns-
ins var þakið rispum og marblettum og að
tönn hafði verið rifin úr henni. Þegar hún tók
barnið upp var annar handleggurinn mátt-
laus. Læknarnir á slysavarðstofunni sögðu
henni að hann væri brotinn.
Eins og önnur hús í nágrenn-
inu var þetta girt járnrimlum
og stóðu hvassir oddar upp úr
girðingunni. Við þá sjón sem
við blasti brá lögregluþjónin-
um svo að hann var í fyrstu
ófær um að kalla á aðstoð.
Innan skamms komu fleiri leit-
armenn að og sáu að lík barn-
anna þriggja héngu á spjót-
laga oddum girðingarinnar
og stóðu broddarnir gegnum
smágerða líkama þeirra.
Móðirin sagðist ekki hafa spurt David
neins eftir að hún kom að barni sínu svona
illa leiknu kvöldið áður en öll börn hennar
vom myrt. Hún sagðist hafa minnst á meiðsl-
in við mann sinn en hann svaraði því aðeins
til að barninu hefði verið illa misþyrmt. Hún
sagðist ekki hafa fengið af sér að segja það
upp í opið geðið á David að hann hefði mis-
þyrmt barninu. Morguninn eftir fór hún með
það á slysvarðstofuna til að láta gera að
meiðslunum. Hún fór síðan heim til að ann-
ast hin börnin tvö. Þegar hjónin fóm síðdegis
að ná í litlu stúlkuna kom leigjandinn með
þeim.
„Hann var eins og faðir þeirra,“ sagði móðir-
in, „hann gat setíð klukkustundum saman
með stúlkurnar á hnjánum."
Afdrifarík öldrykkja
David var haldið í gæsluvarðhaldi og neitaði
sífellt að vita eitt eða neitt um afdrif barnanna
sem hann lofaði að líta eftir. Ekkert hafðist upp
úr honum við yfirheyrslur og var hann látinn í
friði með hugsunum sínum og gæslumanni
þegar leið á daginn. Um síðir fór hann að umla
eitthvað og kallaði gæslumaðurinn þá á yfir-
mann rannsóknarlögreglunnar. Hann kom |
nær samstundis og spurði David hvort hann
vildi tjá sig um eitthvað.
Fanginn sagði í fyrstu að hann væri saklaus.
Verknaðurinn væri alltof hræðilegur til að
hann gæti hafa unnið hann, sagði hann, en
bætti við að telpan hefði ekki hætt að gráta. Þá
hefði hann lagt lófann yfir andlit hennar og
þannig hefðu ósköpin byrjað.
Lögreglumaðurinn bað David að halda ró
sinni og skýra satt og rétt frá atburðum. Þá
kvaðst hann hafa skroppið út á krá um kvöldið
og fengið sér nokkra bjóra en neitaði að hafa
verið illa dmkkinn eða misst stjóm á sér.
Þegar heim kom eftir krárferðina var hann
beðinn að líta eftir börnunum meðan faðir
þeirra fór að sækja konu sína í vinnuna. Eftir
það fór litla stúlkan að gráta og þeim mun
meira þegar hann reyndi að hugga hana. Þá
tók hann fyrir andlit hennar og áttaði sig ekki á
hvað hann væri að gera fyrr en hún var hætt að
anda. Þá fór hann inn í baðherbergið og náði í
rakvélarblað sem hann skar svo barnið með.
Þá náði hann í öxina og eitt leiddi af öðru
þar til hann bar líkin út og þræddi þau upp á
girðinguna. David kvaðst enga grein geta gert
sér hvað réði gjörðum hans og hefði hann oft
spurt sjálfan sig að þvf án þess að fá svar.
Þótt David væri ungur að ámm hafði hann
stundað mörg störf en ávallt verið sagt upp eft-
ir skamman tíma vegna hyskni og sam-
starfsörðugleika. Þegar hann fékk risherbergið
á leigu var það ekki síst vegna þess hve hænd-
ur hann var að börnum, að eigin sögn.
David var úrskurðaður sakhæfur að lokinni
geðrannsókn en tekið fram að hann yrði snar-
ruglaður þegar hann neytti áfengis. Hann var
dæmdur í lífstíðarfangelsi og meinað að sækja
um náðun fyrstu tuttugu árin.