Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 15

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 15
 ALLIR í þorpinu vissu að sonur götnlu konunnar var dáinn fyrir löngu og eldra fólkið mundi vel á bve hryili- legan hátt móðurinni var tilkynnt lát hans: Móðurást hennar vildi ekki viður- kenna að sonurinn væri horfinn fyrh* fullt og allt. Að lokum bar örvæntingar full þrá hennar og leit árangur. Það sama bar við ár eftir ár. A hverjum degi er drengirnir í hvítu skóla- búningunum sínum gengu fram hjá litla grámálaða húsinu á leiS sinni í skólann birtist gömul, hvítlhærð kona í dyra- gættinni til að horfa á þá ganga fram hjá húsinu. Þrátt fyrir látlausan og fremur fátættc- legan búnað hennar var eihhverstoonar- tiginmannlegur bragur yfir gömlu kon- unni og hún brosti hlýlega til drengj- enna og sendi þeim fingurkoss. Þeir endurguldu vináttu hennar og brostu ósiálfrátt á móti. Nýju nemendurnir störðu undrandi á gömlu hvíthærðu konuna, sem horfði á þá með svo fögru og skínandi augnaráSi. Stunduim kom það fyrir að einhver af eldri nemendunutn spurði gömlu kon- una: „Viljið þér að við tökum á móti pakka til sonar yðar í dag, misia (frú) R.osaura?" Þá hvarf skyndilega þessi þunglyndislegi svipur af andliti gömlu konunnar, og ljómandi af gleði svaraði hún: „Ó, jú, það vil ég gjarnan. Komdu hcrna við morgun, litli vinur, þá skal ég hafa pakkann tilbúinn". Daginn eftir eins og alla daga áður, ei^& misia Rosaura í dyrunum. í skjálf- andi höndum sínum hélt hún á pakka, sem hún varðveitti eins og væri hún með fugl, sem kynni að fljúga burt ef hans væri ekki gsett vel. Þegar hún sfhenti hjálpfúsuim drengnum pakkann, hvíslaði hún að honum: „Þú getur verið viss um að drengurinn minn gefur þér ineð sér. Hann er svo góður. En leiðin- legt þykir mér hvað þetta er lítið. Næst þegar þú tekur pakka fyrir mig skal ég hafa meira í honum. Og segðu honum a'ð hann verði að fara að koma heiwi, og að ég muni aldrei skamima hann oftar." Þegar hún mælti þessi orð, and- varpaði hún djúpt og röddin varð leynd- ardómsfull. Hún klappaði drengnuim ástúðlega á kinnina og ýtti honum af stað: „Flýttu þér nú, drengur minn", sagði hún, „og á mongun segir þú mér hvað sonur minn hefur sagt. Guð veri með þér og launi þér góðvildina". Þegar gamla konan var horfin sjón- um drengjánna, hlupu þeir á bak við húshorn, þar sem þeir voru öruggir um að ekki sæist til þeirra, opnsuðu pakk- ann og skiptu innihaldi hans á milli sín. Þeir skemmtu sér konunglega yfir þessum hrekkjum sínuim, og höfðu ekki hið minnsta samvizkubit. Þeir vissu líka, að þeir höfðu aðeins gert gömlu kon- unni gott eitt, sem trúði því að hún hefði sent drengnum sínum pakkann. Var það ekki einmitt það sem hún vildi? Gg þegar allt kom til alls hvað vissi hún þá . . . . hún var geðveik. Með árunum höfðu ástæðurnar fyrir djúpum örlögum misia Rosaura gleymzt. Unga kynslóðin vissi aðeins að hún var eitthvað skrítin. En nágrannarnir, sem búið höfðu í hverfinu í hálfa öld og meira eins og Rosaura, mundu vel bvað komið hafði fyrir. Einn morguninn haf ði hún ávítað lítils háttar einkabarn sitt, soninn, sem hún elskaði svo mjög, og sent hann síðan 1 skólann. En hvort sem það var til að hefna sín á móðurinni eða ekki, þá fór hann ekki í skólann. í stað þess reikaði hann um hverfið og skoðaði sig um. Mun forvitni hans hafa valdið því að hann fór inn í verksiriiðju, þar sem fram- leiddar voru ítalskar makarónur. Þar kom hann of nálægt einni vélinni .... Menn vissu aldrei með vissu hvernig þetta gerðist, en gátu sér þess til, að skólakápa drengsins hefði slegizt utan í tannhjól einnar vélarinnar, og síðan hefði það dregið hann inn í vélina, sem tætti hann sundur. Það sem eftir var af drengnum var látið í trékassa, sem sendur var heim til móður hans. Þegar misia Rosaura, sem skynjaði að einhver óhamingja hefði átt sér stað, ætlaði að kanna innihald kass- ans, var gripið til hennar af þeim sem hjá stóðu og henni meinað að fram- kvaema ætlun sina. Hún stóð sem lömuð og starði á gvarta bókstafina á hlið kassans. Hún þorði ekki að lyfta blóð- ugum léreftspokanum ofan af kassan- um, en varð starsýnt á hvítan tausnepil, sem lafði út úr kassanum og benti eins og fingur á þessa svörtu bóikstafi, sem brenndir höfðu verið með járni á hlið kassans: FIMM KÍLÓ NETTÓ . . . . Það var eins og þetta sama járn brenndi nú óafmáanlegt merki inn í vitund og hjarta misia Rosaura. Eftir þennan hræðilega atiburð var hún milli heims og heiju í langan tíma. En hún kom til heilsu á ný — því miður. Myrfcvað ský huldi nú minning- una um fortíðina, jafnt gleði sem sorgir. Aðeins ein minning lifði, minningin um soninn. Fyrir þá minningu lifði hún áfram og öll hennar hugsun snerist um hana. Og nú byrjaði hin endalausa bið, einhvern tíma hlaut hann að koma aftur. Allar athafnir og hugsanir gömlu konunnar voru frá þessari stundu í sam- bandi við tilibeiðslu hennar á syninuim, sem var ölluim horfinn nema henni. Ofan á þessa ógæfu gömlu konunnar bættist síðan að falskur vinur hennar og ráðgjafi prettaði hana um eigur hennar, sem voru nægar tiO. að forða henni frá fátækt. En vinkona hennar, sem komst að svikunum, bjargaði henni og hjálpaSi, svo aS hún hafSi nóg fyrir sig. Vinkonan, sem var góðhjörtuð, lét gömlu konuna ekki vita hvaðan hjálp- in kom, svo hún sfóð í þeirtri trú að hún hefSi koimið frá syni hennar. Gömlu konunni fannst sem öli hjélp ksemi frá syninum, hann verndaði hana frá öllu illu. Óskiljanleigt fannst henni samt, að hann skyldi ekki korna tii benn- ar. Hún táraðist vegna kærleiks hans, en gat ekki skilið hvers vegna sonurinn, — hennar eigin sonur, kom ekki til að fyrirgefa henni að hún einu sinni hafði ávítað hann. Þessar voru hennar einustu áhyggjur, og hún lifði góðu lífi. Hún leigði stóra stofu hjá íítöiskum hjónum, sem voru henni góS. Tíminn leiS fljótt og hún saumaSi mikið. Hún saumaði skyrtur fyrir stóra verzlun í Buenos Aires. Ekki vegna þess aS hún þyrfti þess nauSlsyn- lega, hún hafði allt, seim hana vanhag- aði um. Sonur hennar sá fyrir því. Hún saumaði skyrtur ef vera kynni að sonur hennar þyrfti á skyrtu að halda, og að forsjónin sæi fyrir þvi, að hann keypti eina af skyrtunuim, sem móðir hans hafði sauimað. Þessi hugsun gladdi gömlu konuna mjög. Sérhver skyrta var listaverk .... sérhvert hnappagat aðdáunarvel gert. Þrátt fyrir veikiun sína skynjaði gamla konan að tíminn og árin liSu. Á meðan hún beið heimkomu sonarins vissi hún að hann hlyti að vera orðinn fullorðinn maSur. Hún hafði átt hana þegar hún var 3fl ára gömul, og hann var 10 ára, þegar þetta, já þetta, sem hún ekki skildi, átti sér staS. Síðan voru liðin 29 ár; því hlaut hann að vera nálægt fertugu. Hann var áreiðanlega vand- látur með föt sín, svo hún varð að gæta þess að skyrturnar væru vel sauimaðar. Þá bar það við einhverju sinni að vinkona misia Rosaura, sem vön var að gefa gömlu konunni blóm, gat etoki sjálf fært henni biómin, en sendi þau ásamt korti, sem greindi frá ástæðu þess að hún kæmi ekki. Gömlu konunni yf ir- sást kortið, og sá hún aðeins blómin, ný og falleg blóm. Að hugsa sér, nú var sonur hennar farinn að senda henni blóm. Loksins hafði hjarta hans blíðkazt, hana hafði fyrirgefið henni. Nú var misia Rosaura viss uim að bráðum kæmi hann heim. Gætilega s'kipti hún blómunuim í tvo hluta. Annan helminginn lét hún í blóma vasa, sem stóð við hliðina á mynd af fallegum drenig með hátt enni. Drengur- inn stóð keikur í nýjum fótum með silki sláufu og silfurhnappa á ermunum. Þennan dag hafði hann í fyrsta sinn verið til altaris. Hinum helmingnum vafði hún vandlega inn í siikipappír, cg á meðan hún saumaði pappírinn sam- an í annan endann, byrjaði óróleg't hjarta hennar að slá hraðar og hraðar og i huga hennar komu orðin fiimm kíló . . . fimm . . . kíló . . . nettó . . . Misia Rosauna klæddi sig vandlega og tók síðan strætisvagn, sem ók að kirkju garðinuim Á leiðinni komu margar óljós- ar hugsanir upp í huga hennar. Hvaða erindi átti hún í kirkjugarðinn? Það var eitthvað í sambandi við son hennar . . , eh hvað það gait verið vissi hún ekki. Hún ráfaði lengi um kirkjugarðinn. Við og við staðnæmdist hún við van- raekt leiði. Loksins lagðist hún á kn& fraimmi fyrir einu þeirra, hreinsaði til á því, og lagði þar rósirnar. Á þetta kalda beð, þar sem einihver gleymd vera lá, streymdu nú tár gömlu konunnar og henni varð léttara um hjartaræturnar. Að því loknu reikaði hún meðal leg- steinanna og hugsaði hvað henni kæmu hinir dauðu við. Hér var enginn af henn ar nánustu, sonur hennar var efcki dáinn. Hann hafSi sent henni blóm. Hekna meðal sinna gömlu kæru muna, var gamia konan rólegri. Þeim sem þekktu hana fannst hún nú vera orðin rólegri en hún hafði verið. Af og tii fór hún út á götu og virti vegfarendur fyrir sér. Ef henni fannst einhver maðurinn líkjast þeirri mynd, sem hún gerði sér af syninumi, stöðvaði hún hann og spurði hvað 2,4. dcaeniixii' 19öö. •LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 2Q

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.