Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 10

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 10
Þegar ég ritstýrði búnaðarblaðinu Smásaga eftir Mark Twain að var með töluverðum ¦emingi að ég tók um tíma að mér xitstjórn búnaðarblaðs. Ég reikna með að landkrabbi mundi á sama bátt taka með semingi við skip- stjórn, en þannig var í pottinn bú- jB, að launin skiptu töluverðu máli. Ritstjóri blaðsins var að fara í sum- arfrí. Ég sarniþykfcti kauptilboðið og settist í saeti hans. Tilfinningin yfir því, að vera aftur kominn til vinnu hríslaðist um mig, og ég púlaði alla vikuna mér til ó- blandinnar ánægju. Blaðið fór í prent- mii, og ég beið allan daginn með tölu- ¦merðri eftirvæntingu til þess að sjá hvort tilþrif min myndu vekja at- hygli. Þegar ég yfirgaf skrifstofuna «m sólsetur sá ég að álitlegur hópur manna og stráka hafa safnazt saman ti6 tröppurnar. Þeir skutust í allar éttir þegar þeir sáu mig, og ég heyrði éinn þeirra segja: „Þárna er hann." Ég ?«rð að sjálfsögðu haríá glaður við, Itorguninn eftir var álíka stór hópur saman kominn við skrifstófutröppurn- «C auk þess sem smáhópar manna stóðu 34 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS- á víð og dreif um götuna. Allir horfðu á mig fullir áhuga. Hópurinn við tröpp- urnar dreifðist er ég kom þangað, og ég heyrði einn segja: „Sjáið þið augna- ráðið!" Ég lét auðvitað sem ég heyrði þetta ekki, en undir niðri var ég harla upp með mér og hugleiddi að skrifa frænku minni um þetta. Ég fefc- aði upp tröppurnar og er ég nálgað- ist dyrnar heyrði ég hressilegan mál- róm og síðar hrossahlátur inni fyrir Þegar ég opnaði dyrnar og leit inn sá ég tvo unga og búsældarlega menn. Þeir urðu langleitir og fölir við þegar þeir sáu mig, og siðan steyptu þeir sér með miklu brambolti út í gegnum rúð- una. Ég varð hvumsa við. Eftir hálftíma heimsótti mig gamall maður, alskeggjaður en sviphreinn, og fékk sér sæti að boði' mínu. Honum virtist vera allmikið niðri fyrir. Hann tók ofan hattinn, lagði hann á gólfið, og tók uþp úr honum rauðdropóttan snýtuýút og eintak af blaðinu. Hann lagði blaðið í, kjöltu sína og spurði um leiðrog hann fægði gler- augun með snýjuklútnum; MEruð þér nýi ritstjórinní*', Ég játti því. „Hafið þér nokkru sinni áður rit- stýrt búnaðarblaði?'" „Nei, svaraði ég. JÞetta er fyrsta tilraun mín í þá átt." „Það var að vonum. Hafið þér nokkra raunhæfa reynslu í landbúnaði?" „Nei, mér er nær að halda ekki.M „Datt mér ekki bankabygg í hug", svaraði gamli maðurinn. Hann setti upp gleraugun og rýndi á mig á meðan hann braut blaðið saman. „Mig langar til að lesa fyrir yður það, sem kom mér til þess að álíta að eitthvað skorti á reynslu yðar. Það er þessi leiðari í blaðinu. Voruð það þér, sem skrifuðuð þetta: ' „I>að ætti aldrei að slíta næpurnar af, það meiðir þær. Það er miklu betra að senda strák uppí tréð til þess að hrista það." „Nú, hvað segið þér um þetta, þvl ég reikna með að þér hafið skrifað það?" „Finnst mér? Ja, mér finnst þetta ágætt. Mér finnst það skynsamlegt. Ég er sannfærður um að milljónir af næp- um skemmast hér í héraðinu vegna þess áð þær eru slitnar af hálfþroskáðar, en ef menn sendu stráka upp í trén til að hrista . . .." „Þér getið hrist ömmu ýðar. Næpur vaxa ekki á trjám." „Jæja, avó þser gera það ekki. Nú, hver sagði að þaer yxu þar? Það var aðeins tálað í líking- um í leiðaranum, aðeins í líkingum. Allir ¦em nokkra glóru hafa í ha>usnuni' víta, að ég átti við að strákarnir skyldu hrista runnana." ' Við þessi orð mín spratt sá gamll upp úr stólnum, reif blaðið í tætluíi og tróð á því, braut eitt og annað t; herberginu, sagði að ég hefði ekkt gáfnavísitölu á við meðalbelju, rautt út, skellti á eftir sér og var í stutto* máli þannig tii orðs og æðis að mé« sýndist hann vera óánægður með eitt* hvað. En úr því ég vissi ekki hvað þa9 var, var ekki við því að búast að ég gæti liðsinnt honum. O tundarkorni siðar var hurðinnt aivipt upp og inn stormaði þvengja-. lengja með hárklepra niður á axlir og viku skeggbrodda, sem gægðust upp úr hrukkum andlitsins. Hann nam staðV ar er inn var komið, lagði fingur á var» ir sér, og beygði sig fram eins og han* hlustaði eftir einhverju. Ekkert hljóa^ heyrðist, en samt hiustaði hann á« afMts. Loks sneri harm lykliuum I skránni og læddist á tánum í áttina til mín. Hann nam staðar 1 seilingu, horfði fast á mig um stund, dró síöan upp úr pússi sínu þvælt eintak af blao- inu, otaði því að mér, og sagði; „fÞér skrifuðuð þetta. Viljið þér les* það fyrir mig — strax. Eg held þett* ekki út Jengur." Eg Xas upp úr blaðinu fyrir hann, og semorðin hrutU a/ vörum mér, séí ég að hönum tók að létta. Það stjákk- aði "i xU íddum voovum, kyrrð og sé M. dtíeemlber 19081

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.