Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 24

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 24
Það er erfitt að vera gamaldags Eftir Ásgelr Ingólfsson að eru ekki margir, sem þekkja Álalækinn, hvað þá, að þeir telji hann til meiriháttar veiðifljóta. Til er þó saga um dreng, sem varð svo tíðgengið til lækjarins með þriggja parta bambusstöng, að for- eldrar hans, sem aldrei höf ðu rennt, töldu, að ekki væri allt með feUdu um drenginn. Þarna sat hann, dag eftir dag, klukkustundum saiman, í sól eða rigningu, með stolna maðka frá Stefáni Pálssyni, og öðrum góðum veiðimönnum, og renndi fyrir fisika af þeirri stærð, sem taka hug sex ára drengs allan. Það var góður lækur, Alalækurínn, og ég held, aS Stefán muni ekki reiöast við mig nú, tuttugu og eitthvað árum síðar, þótt ég játi á mig hvarf ána- maðksins góða, sem tæla átti laxinn í Gljúfurá. , Já, það var góður lækur Álalækur- inn, þótt kostir hans hafi sennilega farið fram hjá öllum alvöruveiðimönn- íun til þessa. Reyndar veit ég ekki um aðra en umræddan dreng, er aldrei nennti að sinna almennilegum sveita- storfum, sem í lækinn renndu. I>ó hafði hann ýmsa kosti til að bera, einkum þó þann, að aldrei þurfti yfir hann að vaða. Hann var svo smár, að við sjálft lá að sitja mætti klofvega yfir helztu veiðistöðunum. Þær stundir, áður en ég forframað- ist, og fór að veiða í Skarðslæknum, átti ég aðeins einn veiðifélaga við Ála- lækinn. Hann gerði sér stundum ferð- ir um helgar upp í Borgarfjörð, þar sem aðalstarf hans var að beita, hnýta öngla og sjá um ýmis önnur nákvæmn- isstörf, sem sex ára dreng fórust mis- jafnlega vel úr höndum. Eitt tókst hon- um þó betur en flestum öðrum, sem slikum störfum hafa sinnt fyrir stráka. Það var að segja sögur af fullorðinna manna veiðum, án þess að særa van- máttugan strákling. Þvert á móti fékk veiðimaðurinn ungi það á tilfinninguna, að hann væri að draga langtum stærri fisk, helzt lax í stærra lagi, í fram- tíðaránum. Iretta var á stríðsárunum, þegar langlífi barna þótti bezt borgið með því að senda þau í sveit. Það var á þeim tímum, þegar það var ekki óalgengt, að strákar ur höfuðborginni lærðu að þekkja urriða frá bleikju. Asgeir G. Gunnlaugsson hét hann, veiðifélaginn við Álalækinn, og var afi minn. Engan mann held ég, að ég hafi þekkt, sem hefur lagt sig eins fram við það að opna snáða nýjan heim. Ég man það, er ég fór í fyrsta skifti með honum sjálfum að veiða, í alvöru, að mér fánmst. Þó flield ég ekki, að hon- um hafi sjálfum fundizt það neinar veiðar, frekar talið <það nýjan kafla í kennslubók imgs veiðimanns. Þá var farið með stöng í Norðurá, í stóran hyl, rétt við bæjardyrnar á Sólheima- tungu. í það skifti var með í förinni móðir mín, sennilega fyrst og fremst til aðgæzlu. Hún hafði aldrei veitt, og hefur aldrei veitt síðan. Einhvero veg- inn gerðist það |þó, að hún fór að draga fisk, vænni urriða en ég hafði séð áður. Það vai*ð Mtið úr veiðd hjá mér og afa þennan daginn, en kippan var allvæn, sem komið var með heim að Svignaskarði, rétt fyrir kvöldmat. Móðir mín hefur aldrei viljað við- urkenna síðan, að þessi atburður hafi átt sér stað, nema einu sinni eða tvisv- ar, é góðri stund, í einrúmi. Hvort keppni kom til eða ekki, veit ég ekki. Hins vegar var það um þessar mundir, að faðir minn fékk að renna í Gljúfurá eina kvöldstund. Hann hafði aldrei rennt fyrir lax áður. í>á hafði ána merkismaður einn, utan af landi, og boðsgestir hans. Hann bar af öðrum mönnum við að gá til veðurs. Hann renndi aldrei í logni, sem lélegt er til fluguveiða, þótt mig minni, að hann hafi fengið flesta sína laxa á maðk í straumkasti og við flúðir. Það var á lygnu sumarkvöldi, að sá góði maður bauð föður mínum að ganga niður að á. Rjómalogn var. Faðir minn, sem þá átti aðeins í eitt hús að venda með veiðitæki, fékk lánað bambusprik- ið góða, með koparhjóli af ódýrustu gerð og viðeigandi línu. HEYR MÍNA BÆN Eftir Gísla Jónsson, fyrrverandj alþingismann Himneski faðir, heyr mína bæn. Hjálpaðu sál, sem í neyð örvita rekur um ólgandi haf og eygir ei rétta leið. Sendu henni styrk til að stríða gegn straumnum, sem afvega knýr. Tendraðu vitann, sem vísar í höfn, hvar vizka og kærleikur býr. Himneski faðir, heyr mína bæn. Huggaðu sál, sem af hryggð deyfir sorgir við sef jandi skál, svikin í ástum og tryggð. Líknaðu henni svo fái hún frið og finni gleðina á ný. Veittu henni skjól, þegar vindurinn blæs, sem valda hin ógnþrungnu ský. Himneski faðir, heyr mína bæn. Hlúðu að sál, sem í nekt situr við kulda með kalin brjóst, af kærustum vini blekkt. Láttu ekki frostið f æra í kröm fræin, sem kalla á vor. Tendraðu í brjóstunum ástar eld, sem af nemur misstígin spor. Himneski faðir, heyr mína bæn. Eg hrópa til þín í neyð. Helmingur lífs míns er horfinn í mold, hinn er á sömu leið. Eg orka ekki lengur að víkja burt vá, sem veika sál leitar á. Vertu henni skjöldur, ljós og líkn, - leystu hana voðanum frá. Nóvemlber 1SG6. Þegar hann kt>m heim, rúmum tveim- ur stundum siðar, með lax, varð uppi fótu'r og fit. Heldri manna Hardy- stengur voru þegar dregnar fram, og* menn hröðuðu sér niður túnfótinn. Mig minnir, að þetta kvöld hafi legið sjö laxar að auki. Sennilega hafa þó þeuy sem þá laxa drógu, haft ótrú á tölunni sjö, þvi að um leið og þeir gáíu séfl. tíma til að óska föður mínum til ham?- ingju með Jómfrúarlaxinn, hixtu þei* hann af homun. Jrað mun hafa verið sex árum síðar, að ég dró minn Jómfrúariax, ea honuim fékk ég a'ð halda. Afi minn va* alinn upp við Elliðaárnar, með bræðrum sínum og foður, við 'hlið brezkra veiði» manna, sem færðu fluguveiðar heim tii landsins. í þeirra hópi mun hafa veriíl Crosfield, sem Pétur, afabróðir mini% sagði mér, að hnýtt hefði samnefnda flugu úr andarfjöðrum, sem hann fana nokkru ofan við LanghyL Arið, sem ég fékk fyrsta laxinn, rnun hafa veríð þriðja árið, sem ég fékk aS fara með afa og móðurbróður mínum til veiða í EUiðaánum. Mitt hlutverla var lengst af fólgið í því að horfa á, varast fluguna í bakkastinu og bera fenginn afla upp í bíL Hins vegar fékJa ég nákvæma skilgreiningu á því, hvera vegna lax tók ákveðna flugu í ákveðnu veðri, þótt leitin að réttri flugu tæki oft dágóða stund, að mér fannst. Einna fyrst man ég eftir veiði í Fjár- húshyl, sem nú stendur á þurru. Hann var góður hylur, venjulega sá fyrsti, sem komst í gagnið á efra svæðinu á sumrin. Þar mátti stundum fá marga laxa í beit. Eitt sinn man ég, að tólfi laxar lágu fyrir hádegi, þar af einir sjö úr þeim góða hyl. Kisturnar voru góðir hyljir, þótt gamli maðurinn hefði á þeim litla trú, í Jogni, og vildi þá helzt ekki renna þar. Þa'ð var í Coffin, sem þá var svo nefndur, að ég setti í fyrsta laxinn. Stöngin var mér ofviða, enda 13 feta stengur vart við stráka hæfi. Þó held ég, að mestu hafi um ráðið, að ég missti Jaxinn, að ég kunni ekki að bregða viðt Þennan sama dag endurtók þessi saga sig tvúvegis, og ég held, að sjaldan hafi sárt leiknara ungmenni gengið með Éuv. um. Uppreisn mina fékk ég þó þanin sama dag, undir kvöld, er 5 punda hrygna hljóp á Thunder & Lightning ] Efri-Móhyi, og var landað. Það var mik- ili dagur. Síðan hef ég ekki, svo að mig reki miniú til, dregið lax á flugu úr þeim hyl, þótt mörgum hafi gefizt hann ótrúlega vel, þegar allt annað hefur brugðizt. Hann kann þó senn að verða úr sögunni, en það er annað mál. " að voru miklir dagar í minum augum, þegar til stóð að fara í árnar. Ég man það vel, hve amma mín var snemma á fótum, þá daga, er veitt var fyrripartinn. Það var einhver spenna i loftinu, sem mér hefur alltaf síðaní fundizt bregða fyrir, þegar veiðiferð er framundan. Undanfarinn var venjulega sá, að afi sat dágóða stund og athug- aði fluguboxin, um leið og hann leit til veðurs, og rifjaði upp, hvaða fluguí 48 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS- 24. dosember 1960.

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.