Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 17

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 17
Strond sírenmtna eftir Gunnar Ekelöf Strönd sírenanna: í ómandi helli sjöfalt bergmál brimöldu Miðjarðarhafsins nótt eftir nótt: Hún sefur, hún sefur hún andar þungt en þú hefur vaknað þú hefur barist við skugga hún sefur, hún sefur og þú ert barnið hennar — Þú andar svo þungt í mér þú andar svo létt í mér hve þú lyftist hátt móðir hve þú smækkar fljótt aðems í þér get ég andað hvílík kyrrð í þér hvílík ókyrrð í þér — Hún sefur, hún sefur þú verður einnig að sofa en þú vaknar með hljóðum og berst við skugga þína hún andar, hún andar hún mun aldrei vakna hún sefur, hún sefur og þú ert barnið hennar. Lengru hef ég ekki náð eftir Werner Aspenström Nú sé ég hann af tur, fugl landamarkanna, að hálfu í birtunni að hálfu í skugganum, heyri tvöfalt kvein tvískipts fugls: svartur vængur og hvítur vængur fljúgandi af tilviljun hlið við hlið, Sá sem leitar tilgangs finnur tvenns konar tilgang. Lengra hef ég ekki náð þótt vorið hafi liðið og sumarið runnið tn sjávar. Fröding eftir Lars Forsell Ef sjálfstraust bregst skýtur þóttinn rótum sem rósin roðnar af særðu stolti þegar hún visnar. Þegar ég dey gef mér líí mitt aftur níu sinnum eins og þú hefur gert í fimm skipti. Fimm sinnum hef ég legið sjúkis: og ekki vitað af mér- Fimm sinnum hefur þú vakið mig úr martröð sem svipt hefur mig viti. Ég sá engin ljóð en sýnir svo skýrar aö Sfið þótti mér holdsveikur armalaus maður skHinn eftir af ættingjum í skógi. Kannski trúir mér enginn, ef ég segi að martröðin sé mörgum eina dægradvöL Svæfðu mig í sjötta sinn, Gef mér, þú græna líf, hið sjötta lít eitthvað af þeirri hamingju, sem hún á svo hönmulegan hátt hafði farið á mis við. Því skyidi hann ekki leytfa henni aö lifa í trú sinni? „Já, ég kem aftur, ég kem áreiðan- lega atftur næsta sunnudag". Hann gekk heim til sín föstum skref- «m. Sólin hellti heituin geislum sínium á gangstéttina, og einnig hjarta hans var baðað í sói. Hvers vegna ekki, það gat ©kki skaðað hann. Hann átti engu að tapa. Hann hafði þegar misst það sem bonum var kærast. Aiuðvitað myndi hann ekki segja fwá þessu heima. Konan hans myndi ekki skilja hann, hún myndi •ðeins hlæija að honum og stríða hon- ma með þessari skoplegu viðfcvæmni. Með því að þegja kæmist hann hjá ©þæginduim, og nú, þegar heimilið var enn kaidara en áður, ef tir a'ð drenguxinn dó . . . án ástar . . . án skiinings. Og því þá ekki? ¦ Á næstu döguim korn ef inn upp í huiga hans. Átti hann að fara, eða átti hann ekki að fara? Að iofeuim ákvað hann að fara ekki. Þegar sunnudagurinn rann upp, náði feóðvilji faans yfirfaendiraii, Hann héit heim til gömhi bonunnar. Hann bankaði létt á dyrnar og heyrði svarað lágri röddu: „Kom inn." Hún var lasin og lá f rúminu og var eillilegri í útliti en sáðast, hegar hann var hjá henni. Þegar hún sá hver var kominn, færðist gleðisvipur yfir andlitið. Hún hafði bersýnilega átt von á honum, því að á borðinu var bakki, sem á var líkjörtflaisfca og glas, ásaimt diski með smáfcöfcum. Hann sett- ist á stól við hliðina á rúminu og hún greip stóra hönd hans með litlu fislét/bu höndunum sínum sem nú voru sjóð- beitar. Hann þorði ekki að horfa í hikandi og skær augu gömlu konunnar. Sanwizkan ásakaði hann fyrir veikleika hans. Hvers vegna var hann að kama? En aftur og aftur hvíslaði önnur rödd í huga hanse „Þú gerir ekfcert rangt, það getur ekki verið illa gert að gleðja manns- bjarta, sem hefur orðið að þola aðrar eins þjáningar og þetta. Etf þú á hinn bóginn ferð þína leið eftir að hafa vakið með því vonir, ertu níðingux. Það er á þínu valdi að veita konunni nokkrar hamingjustundir. Þú átt það umdira- meðai, sem eitt getur veitt henni þær. Hvaða rétt hetfur þú til að neiita? Jú, ef tii vili rétt, en ekki ósk". Hann ákvað að taka að sér hlutverkið sem hinn glataði sonur Bosauru, og það átti hann eftir að fá margfailit iaunað. Það sem byrjað hafði sem góðgerðar- starfserni, varð nú að hjarttfólgnum vana. Heilsuf ar Rosauru batnaði, og líf hennar breyttist. Nú var hún sifellt glöð og ánægð. Hún sagði „syini" sínum sögur frá því hann var barn og hún talaði um „hörku" sína, sem var orsök þess að þa<u voru svo lengi aðskiiin, og að aldrei gæti hún fyrirgefið það sjálfri sér. Það eitt, sem nú skipti hana méli, var að sonur hennar var aftur kominn til hennar. — Og hann sem var orsök að þessum breytingum fann sjálíur huggun og traust í þessum saMausu prettum. Á hverjum degi heimsótti hann gömlu konuna. Það voru stuttar heimisóknir að vísu, en þær voru gömiu konunni hjart- fólgnar og honum voru þær hviidar- stundir í hans eigin óhamingjusama lífi. Þær voru sem ijós i þokunni, hiýja frá logandi arni, sem færir þreyttum manni hvíld. Hann átti enga minninigu um móðuráist — hann mundi ebki einu sinni eftir móðuir sinni. Þar að auki hafði hjónaband hans verið óhamingjusamt. Hann hafði eignazt son, en misst hann, og minningin um hann hjálpaði honum tii að skiija gömlu konuna. Hann var sjálfur einmana. Þessi gamla, eiskulega kona gaf hon- tím. allan skm móðurkærleika, sem svo iengi hafði verið innilbyirgðu.r og ekki fengið útráis fyirr en nú. Að hún í raun og veru var ekki móðir hans, fannjjt honum engu máii skipta. Hvað hafa blóðbönd að segja, þegar kærileikurinn er annarsvegar? í myrbvuðum huga Rosauru var endurfheimt .^onarins" sem skært ljós og hennar eina ljós, í nær- veru hans lifnaði hún VÍ5 og var afeæl, og hann tok á móti hinni stóru gjöf hennar með innilegu þakfelæti. Þannig liðu þrír mánuðir. Krafitar Rosauru dvínuðu stöðugt. E!f til vMl hafði breytingin á andiegri helsu hennar fiýtt fyrir hrörnuji líkamans. Sro rann upp siðasti sunnudaguæinn. Ei«s og að venju heimsótti hann hana, en þegar hann kom inn í stotfuna og sá Rosauirti, fannist honum ú'tlit hennar vera öðruivísi en venjuiega og hatfði það þau álhrif á hann að auignablife gat hann ekki náð andanum. Hann gætti ekki að þeim sem viðstaddir voru, fannst þeir vera sem skuggar, en gekk rafeleiðis að númi gömlu konunnar og hneig niður á rúm- stokkinn. Hann sat lenigi þöguM. og harmþrunginn. Þrátt fyrir bænir Rosauru hatfði sam- vizka hans ekki leytft honum að segja við hana það orð, sem hún svo ákaft þráði að heyra. En á þessari stundu, er hann horfði á hana liggja þarna föla og hljóða, og án nokkiurrar vitundar um nærveru hans, sem annars ávallt hatfði kveikt gleðibjarma í augum hennar, hefði hann viljað gefa a!M tfl að húa hetfði getað heyrt þetta eina orð, sera hún hafði óskað eftH- að heyra. Hann laut niður að hemú og hvísiaði 1 litið vatnsgult eyra hennar með mniieguitn kaerleika í röddinni; „Mamma . . t mamma . . . " En dyr fangelsisins hiöfðu opnasst og sál hennar var svitfin í hæðir. Um leiS og þetta Mf var horíið, hvartf hans eigin hamingjudraumur veg ailrar verakiar. Bann stóð aiftur úti í kuldanum ... aftur fann hann aðeins skeifingu og einmana- leik í ibjarta sími. Dýru verði hatfði hann orðið að gjaida viðfeyæmni sána og tQ- finningar. En hann iðraðist ekki. Han« hafði lært tii fulinustu hvað lífið getur ha*t upp á að bjóða. Hann sat hljóður og utan við sig á rúmstokknum. Hana iyjfiti iitiu .gegnsæju hendinni aÖ vöruim sínuim og kyssti hana gegnum ibárin, kyssti liana þangað tií hún yar oiðia köld. Stciiuinn Ólafss<m þýdui. 24. desemiber 19i66. -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 41

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.