Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 20

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 20
mennur hávaði, sem gerir öSrum ©kleift að sofa lengur. Þeir hrópa og garga um allar götur, bjóða varning •inn hávært. Auk þess eru þeir mikhr matmenn. Við fórum rétt íyrir hádegis- verð út á götu, og þar var iðandi kös ef fólki, sem virtist þurfa að flýta sér, en alltaf var það við og við að stanza tíl að fá sér bita, steikt brauð með osti og lambakjötið virtist í miklu uppá- haldi hjá þeim eins og öðrum. En l.'mibakjötið steiktu þeir á tréprjónum yfir eldi, og ekki var annað séð, en öll- vm líkaði vel, þótt meðferðin stæðist ekki strangasta heilbrigðiseftirlit. Athygli mína vakti svokölluS túh- panasteik, sem sjáanleg var á hverju götuhorni. Þetta voru laukax í laginu eins og túlípanalaukar, steiktir á rist, einskonar þjóSarréttur, þótt ekki liti hann girnilega út, svartur af reyk og ekít, og þeir stýfa hann úr skítugum því svo tU, aS við urðum 511 sjálflýs- andi, glitruðum eins og maurUdi. Aröbunum fannst augsýnilega gaman að komu ofckar, og settu meira fjör í músíkina, og það voru teknar myndir af okfcur Helgu. Arabískur dans með tilbrigðum Síðan var sýndur arabískur dans aí mörgum ungmeyjum, sem allar voru skrautlega klæddar, en þær þurftu líka að sýna sinn f agra vöxt og klæddu sig úr öllu, nema sufurstjörnum á brjóst- lan og blygðunarskemmuim. Ein ungmeyjan varð sér úti itm stól, sem hún lagðist í til að sýna áhuga sinn á næturstarfseminnL Klæddi sig úr hverri spjör, strauk sinn fagra líkama og faætti ekki fyrr en hún hafði ekki einu sinni fíkjublað til að skýla nekt sinni með. Þvínaest stóð hún upp til að sýna vöxt á ferli, þegar skyggja tasJd, nema þá ir.örg saman. Fararstjórinn ber í borðið. tJkemmtilegt atvik kom fyrir rétt um það biL sem við kvöddum þennan dyrlega stað. Einhver ruglingur varð á afgreiðslunni við borðið, og vantaði eina eða tvær greiðslur, líklega um 2 banda- ríska dalL Lenti það á fararstjóranum okkar að leiðrétta þetta. Áður en hann borgaði þetta, reiddist hann ógurlega við þá og sló í borðið, svo að hristist hans prúða skegg. Ég brosti við tilhugsuninni um, hver viðbrögð þeirra yrðu. Kjafturinn á þeim gekk a.m.k. tíu sinnum hraðar en áður, og var hann þo sæmilega í gangi fyrir. Leizt mér ekki á blikuna, þegar víkingasvipurinn kom á íslendinginn, og hann fór að tvístíga Hér sést hópurinn allur og Jerúsalem toppinn ekki allf jarri. hnefunum. Þetta reyndist vera kasta- náukjarni, en ekki lögðum við í það að eeyna, hvernig hann væri á bragðið. 5. korn. „Með mér frá Líbanon, brúður, með mér skaltu koma f rá iábanon." Ljóðaljóðin, 4,8. Á mánudagsmorgni fórum við í baS og skoluðum af okkur hið gríska ferða- ryk, og rétt upp úr nóni flugum við með israelskri þotu í átt til Beirút, höf- uðborgar Líbanon, þar sem sedrusviður- inn grær. Og eftir tollskoSun, kvöldverð og meira bað, fórum við á arabískan næt- urklúbb, og þar gaf mi á að líta. Fyrst og íremst hittum við þar farþega fra Ealtíku, því fræga skipi, og varð mik- ill fagnaðarfundur. Sáum við nú bezt, hvað þessi heknur okkar er lítill. — í baksýn. Þórð má kenna utarlega tU vinstri. Guðni fararstjóri me» hoku- mSmiií 6. korn. Þórffur Malakoff á Einskis- mannslandí. Næsta dag ókum við um Libanon, sem er ræktað milli fjalls og fjöru. Það er dásamlega fallegt land, og ókum við viða í meiri hæð en Öræfajökull er. Allsstaðar voru vínekrur í fjöllunum í 5 metra breiðum stöllum. Ókum við eitt sinn í marga klukkutícma meðfram bananaekrum, og miðvikudaginn þann næsta dag mættu okkur hvarvetna her- menn og lögregluþjónar á götunum, og var ástæðan sú, að þmnan dag gisti konungur konunganna, Negus Negesti, Haile Selassie og Ras Tafari, eða hvað hann nú heitir, keisarinn af Eþíópíu. Við komum til Biblos, og á ég eng- in orð til að lýsa þeim undrum og stór- merkjum, sem þax blasa við manni. Þar sér maður rústir margra menningar- skeiða, allt fi-á steinöld. Svo stönzuðum við í Baalbeek, hinni fornfrægu borg, kennd við guðinn. Baal. Þar eru rústir af rómversku hofi, og eru súlurnar, sem eru yfir 2000 ára gamlar, taldar einhverjar þær stærstu í heimi. Frá Baalbeck var svo haldið til syr- lenzku landamæranna yfir hluta af sýr- Xenzku eyðimörkinni, þar sem hjarð- sveinar reikuðu méð hjarðir sinar. Þar búa Bedúínar í tjöldum, sem varla &c hægt að segja um, að séu fyrix skepnux, hvað þá heldux fólk. Aður en að landmærunium kom, snædaum við nestið okkar, og drukk- <um gosdrykki með. Vegabréfaskoðun gekk greiðlega, og að því búnu var haldið inn í Sýrland, en þá kom í ljós, að talsverður spölur er á milli landa- mæranna, sem er einskis manns land. iHefur það orðið að samkomulagi vegna landamæraþræta, að hafa þetta bil á tnillL íslendingarnir tóku nú lagið í landi þessu, sem enginn á, líklega hefur unga folkið byrjað, og nú var kyrjað af hjart ans list kvæðið um Þórð malakoff. Ómaði nú um alla eyðimörkina þetta gamalkunna: „Iíann Þórður er dauSur og þa5 fór vel" — ¦-------• en sprelllifandi og sprækur hélt ég nú samt inn í Damaskus um nónbiL Það er skemmtileg borg. KJomum þar inn í hina frægu Mosku, sem nú líktist meira kjörbúð en guðshusi, og mátti kaupa þör allt milli himins og jarðar, jafnvel lítil börn seldu þar skólabækur sínar, sem þau voru hætt að nota og farinn af þeim fegursti blærinn, en all- ar seldust þær samt. — Það þarf mikið til að metta hungur ferðamannsins eítip minjagripum. N . . æturklúbburinn var mjóg 6krautlegur, með myndum á veggjum og allskyns útflúri. Músíkin var fjörug og góð, og eftir að fundum okkar Balt- íkumanna bar saman, driíuma við okkur stxax út í dansinn. Itónsuðum við rólegan dans innan um ella Arabana, og ljósameistarinn hagaði 44 LESBÓK MORGUNBLABSINS- sinn. Hann var fallegux, meira að segja injög fallegur, og það var engin spjör á hennar líkama. Hún sneri sér í nokkra hringi til þess að við, sem þarna vor- um, fengjum að sjá sem bezt, hvernig konulíkami lítur út án klæða — en um leið og hún fór, greip hún kringlótt spjald til að hylja þann hluta líkamans, sem hún var að enda við að sýna okk- ur sem bezt. Það þótti honum Þórði í ineira lagi sfcrýiið. Mannleg náttúra söm viS sig í Libanon. Þarna mátti sjá margt, sem hvergi er að sjá á Vestiurlöndum, fyrir þá, sem fcöfðu augun opin. — Fyrir aftan okkur voru stúlkur á rápi, skjóandi augunum, til og frá, — og sumar voru skrýtnar í göngulaginu. Ég fór fram á ganginn einu sinni eitt augnablik, og kom þá ein þeirra strax til mín, og spurði, hvort ég vildi ekki koma þessa leið, og hún benti inn i eitt skúmaskotið. Ég lét sem ég sæi hana ekki, og helt mína leið hiaa leiðina inn^ í danssal- inn aftur. ;. . Beirútborg er talin miðstoð fyrir hvíta þrælasölu og allskyns lesti, sem til enu í heíminum, enda varaði Guðni fararstjóri okkur strax við því að vera í kringum þá, dansandi einhvers konar stxíðsdans. Mér meira en datt í hiug, að hann kynni að bjóða Aröbunium upp á aS sverja við skeggið á sér í staðinn fyrir spáunannsins. Nei, þótt íslendingurinn dveljist fjarri sinni fostiurmoldu, lætur hann ekki vaða ofan í sig, enda breyttist framkoman hjá þeim, sem virtist hafa yfir mönnum að segja þarna, og það kom einhver lotningarsvipur á andlit hans. Og þegar fararstjórinn fleygði greiðsl- wnnL sem deilt var um á borðið, og við strunsuðum öll út úr salnum, þá voru Arabarnir komnir í humátt á eftii okkur fram í gang, og vildu nú endur- greiða okkuc eitthvað af upphæðirni, en fararstjórinn strunsaði niður tröpp- urnax og Arabarnir stundu. Ég fór síðastur, sneri rniér við bros- andi og veifaði til þeirra, og þá kom fram hjá þeim sú hreyfing, sem alla bendir, er hræddir eru, og er sjálfsagt ósjálfráð hreyfing um allan heim, annar lyfti hendinni og straiuk sér um enn- iðl Og lagðist þá UtiS fyrk son spá- mannsins! %. korn. f landi Pýrwnída og Faróa. ,llvað er heUenskt og austrænt heimspekingsmál bjá bJmnaxiki í konu- sál? — Kleópatra!" Og svo flugum við frá Damaskus tH Kairó og komum þangað snemma morg uns. Nasser karlinn varð góðu gamni fjarri, að fá ekki að heilsa upp á okkuoc, en hann var sagður norður við Dauöa-. haf að spreyta sig á sjóskíðum. Seinna fréttum við, að veðurguðirnir hafi veri3 honum eitthvað reiðir, svo að ekker* varð úr sportinu. Fólkið í Kairó er gott fólk og þægi- legt, en víða má sjá mikinn sóðaskap. Við fóruim inn í gamla Arabahluta boxg arinnar, á markaSina, sem þar eru á hverju strái. Þar vonu heUu götuxnaiC fullar af gulli og gexsemum, hringura og menium. En fátæktin var míkU og sóSaskap- urinn var þarna voðalegur. Okfciur ralS í rogastanz, hvaS öUu mUli bimios og iarðar ægði saman á bessum mörtouð- um, grænmeti og gulU, en göturna* voru þröngar og sóðalegar. Fólkið lá í hirúgum á götunum. Sénxrn við þarna unga og fallega stúlkoi, ég sko&aði haina vel, varla meira en. W-i 24. desemlber 1960,

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.