Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 23

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 23
mðB gæftutn svarfet f fósitlbræðrailag að (crnum KÍð. Ylfirhieyireindiurnir ofckar voru ailir með fitföng, og tókiu níður hivert orð, eem Bálkuir sagðL Ég var í fyrstu svo umdr- pradi að ég kom ekki upp orði, en svo fareif sagan mig, og ég sat og hlustaði í spenningi. Hann fcann að segja frá iba-nn Bálkur, en sj«Han hiefur honuim Jbekizt jafn wel að halda álbeyrenduim tpg þarna. Og yfiriheyrendu'rnir átta flrildu fá að vita náikvæmlega hvernig Iþessi heiðna atfaöfn fseri fram, hvort Iþetta væri mikflil stouirður, og hvað flæi- $st í þessia fósHbræðralagi. Báikur var ecm sagt í essimu sínu, og hafði svör á dþeiðum höndum vdð öllum spurningum. Wn heldur fanmst mér athiöfnin orðin ^.óðug hrjá honum, |því svo var að skilja jef fliáisögnisnini að rista bæri djlúpan tekurð ailik iflrá ölnlboga á!ð úlnlið ef vei JBetti að fiaina. Þetta ættuðum við að gera, pg vKWUim hivertgi soneykir, sagði Báílk- 'fU", endsa af vákinguim komnir. >{. Þegar Báikur hafði ik»kið frásögninni, jTarð þögn í fundarheiíbergmu, og yfir- fcieyrendurnix r-ifjuðu upp frásiögnina jneð þvtí að fara ytfir það, sem þeir fböfðu sfcrifað niður. Svo rauf ein kon- |an þögnina og þakkaði kærlega fyrir Wiguna. „Env" sagði hiún, „bvenær meg- &m vfð Bvo taka myndir af ykkur?" *-Þetta faninst imér kjámaleg spurning. f8kti ulú að fara að taka atf okkur flanga- Ényndir íy!ra¦ safn iögregiunnacr þegar jjipáð hötfðuin ekfci gert annað en það að Ifetla að fefca í fótspor florfeðranna, vák- fcgannaj sem tfyrstir bivítra manna ífeflgu á iland í Viesturiheimi? Bn kionan, •em beðið hafði um myndir, leiðrétti énig. Það var ails ekki fyrir iliögregluna, iéem taka áfcti myndir a>f okikur, heldur í|yrir IWöðin. Þetta var svo skemimtileg éaga, að blöðin höfðu heyrt um hana, vildu nú, eins og blö'ðum sæmir, lofa ndum siínum að heyra hiana. Yfir- yrendurnir átta voru alls ekki dóm- War, mé hekJur iögreglusta'rflsfólk, held- mr blaðameíxn £rá dagfolöðuim og frétta- étofuoa, ' Það er tilgangs'laust að reyna að lýsa •pplitinu á okkur Báiki við þessi ttíð- fpdi, en báðir harðneituðum við að láta taka af okkur myndir. „Nú, vissuð þið ekki hver við vorum?" spurði þá ein- hver. „Annars skiptir það ekki máli. Myndirnar tökum vfð, annað hvort hér inni af ykkur í fangafötum, ef þið eruð mneð eitthvað múður, eða þá úti, eftir að þið hafið skipt um föt." Af tvennu illu þótti okkur sáðari kosturinn væn- legri. Ekki var okkur sleppt strax að lok- inni myndatöku, heldur leiddir fyrir dömara skömimu seinna. Kvað hann upp þann únskurð að vopnin skyldu upptæk, en að öðru leyti værum við frjálsir farða okkur. Rá'ðlagði hann okkur að kaupa bnifa með styttri blöðum, ef við hiéldum Iflast við þá ákvörðun að sverjast í fóstbræðralag. Við voruim hálf feimnir við að fara heim á eftir. Óttuðuimst við frásagnir biaðanna, þótt ekki tekium við sögu Bálks það merkilega að henni yrði sleg- ið upp. Þetta var misskiiningur, sem flljótiega fékkst leiðréttur. Það var komið fram yfir hádegi þeg- ar við yfirgáfum Aangelsið, og blaða- salar stóðu á hverju homi og buðu síð- degiisú'tgáfur stóriblaðanna frá San Francisco, auk blaðanna frá Oakland og Berkeley. Og á fonsiðum þeirra ailra biöstu við okkur myndir af tveimur niðuriúituim F'rónvenjum, með uppgerðar bros. Og ekki haifði saga Bálks versnað í me'ðförum blaðamannanna! Ég dró hattinn niður að augum um ieið og ég keypti eintök af Öllum blöðunum, og skundaði svo heim til að loka mig innL Óttaðist ég einna hel2it að við Bálkur yrðum báðir reknir úr skóla, og að sagan spyxðist heim. Eitt er vist að sag- an reyndist vinsæi meðal lesenda, þiví hiún ibirtist í blöðum víða um Bandarík- in, meira að segija í Washington, núm- lega fjögur þúsund kílómetruim fyrir austan Berkeley. Þa'ð bastti talsvert úr skák að flestir túikuðu söguna á (þann hátt að hún væri uppspuni frá rótum, en skemmtilega saman tekin ráð tveggja skólapilta til að vekja á sér athygli. Um landa okkar við skólann er það að* segja að þeir skiptust í tvio hópa. Sum- ir urðu æfir út i okkur fyrir miður Iheppilega landikynningu, og var ég þeim fyllilega sammála. Aðrir hlógu dátt og óskuðu okkur til hamingju með sög- una. En þeir síðarneflndu voru í minni- Ihluta. ' • Ég dvaldi ekkí lengi í Kaliforníu eft- ir -þetta. Um vorið Ælutti ég þvert yfi* Bandaríkin til Bostón. Þar hafði ég fengið' vinnu um sumarið óg skólavisé um haustíð, og þar spurði enginn h/venn- ig það væri með þetta fóstlbræðraiLaa hvort skurðurinn væri djúpúr. Jól í Róm JÓL 1 BÓQM. Þau eru þögn næturinn- ar, sem er rofin af kalli hundraða dimmraddaðra kirkjuklukkna tU mið- næturguðsþjónustu í kirkjunum eftir hljóðlátt jólakvöid, sem hér er eytt í tilhlökkun; þau eru jóladagsmorg- un með gjöfum, spariklæddu fólki á götunum, sem spókar sig í morgunsól- inni, fylltum kalkún á hádiegisiborði fjölskyldunnar; nú er friður og sæld eftir allari undiribúninginn. Mörgu þarf að ljúka áður en jóttin koma, eins og sjá má á umferðinni, sem strax i byrjun desemlber hefur aukizt svo mikið, að fótgangandi menn endur- vinna glötuð rettindi sín. Aftur má komast yfir götur á virðulegan hátt — bílar eru reyndar ósköp rólegar skepn- ur, þegar þeir standá í löngum og fal- legum röðum og komast í hæsta lagi jafnlhratt áfram og gráu kindurnar, þeg- ar þær eru á beit í ólífulundunum i Castelli RomanL Jiólaverzlunin byrjar fyrr með ári hverju með freistandi gluggasýninguim, sem hvetja menn til dáða og viljafestu. Fyrr og fyrr koma mismunandi ósiviknir fjárhirðar ofan úr fjöllunum og spila á hin sérkennilegu hljóðfæri sín, sem minna á selokjapipur, á götunum. Fyrr og fyrr kemur iíka póstberinn irneð venjuleg bréf, postberinn með áibyrgð- arbréf, póstberinn með stóra böggla, póstberinn með litla böggla, póstberinn með hraðpóst og skeyti, postberi bank- ans, sorphreinsarinn, götusóparinn og mjólkursendillinn með vonarglampa i augum og „gleðileg jól" á vörunun\ sem þeir meina fyllilega eigi að síður. Og fyrr og fyrr verður maður gripinn af jólaæðinu, ég er ekki lengur áhyggju laus farfugl, sem ráfar um í annarra manna löndum, velviljaður og heimilis- laus. Um jólaleytið uppgötvast, að menn geta átt tvö föðurlönd: Það, sem þeir dveljast í, og það sem þeir komu frá, og beggja landa jólasiðir eiga jafn skilið að vera bafðir í heiðrL í fyrra vorum við með eitt það falleg- asta jólatré, sem við höfðum nokkurn- tíma haft. Gramwaxið var það, og hlut- föll þess fögur, nálarnar litlar og þétt- stæðar, í senn göfugt, yfirlætislaust og hógvært í kröfum sínum. En við eigum fulla kassa af heimatilbúnum hálfmán- um og kramarhúsum og nægar birgðir af stearínkertum og kertahöldurum imeð lóðum á, svo að þetta tré varð á endanum afar danskt, eins og forfeður þess. Kannski hefur tréð líka verið komið frá Danmörku ? Norræna jólatréð er ekki aðeins að finna á heimilum útlendinga, það hefur einnig haldið innreið sína á rómversk heimili. ítalirnir nota bara ennþá skraut legri glerkúlur og lítil rafljos til að skreyta þau, og trén eru eingöngu til prýðL en þau eru efcki notuð til að ganga í kringum þau. Tréð er hér i öðru sæti, að baki jólavöggunnar, sem eir sett upp í margbreytilegu og hugmynda rtíku landslagi, sem búið er til eftir smekk hvers og eins og er breytilegt frá ári til árs. I vöggunni liggur Jesú- barnið á hálmtoeði sínum, umhverfiis það standa María og Jósef, vitringarnir þrír og fjárhirðar og tilbiðja það. Á sama hátt og hvert heimiii hefur sína jólavöggu hefur hver kirkja eitl biliðaraltari með jólavöggu, sem er setl wpp með mestu leynd bak við tjald, og er ekki afhjúpuð fyrr en á jólanótt. Það er vinsæl jólaskemmtun að leiða börn sín í hiverja kirkjuna á fætur annarri til að skoða jólavöggurnar. Stöðug sam- keppni virðist vera hér á milli kirkn- anna um hiver þeirra geti státað ad faliegustu jólavöggunni. Þarna er töfr- að fram fjallalandslag úr ógrynni aí flekkóttum, brúnum pappír. Yfir þvl hvelfist svartur næturhiminninn og á honum gengur Betlehemsstjarnan með reglulegu millibili og undir er leikia lágvær tónlist. Innan um landslagið lifa og starfa smáar mannverur, stundum geta þær hreyfzt, en stundum eru þær fastar við dagleg störf sín. Fnemst standa aðalpersónurnar kringum Jesú- barnið, eða Jómfrú María situr móður- leg með barnið í kjöltu sér; oft eru þessar myndir gamlar tréskurðarmynd- ir, skörnar af kærleika og krafti. Yfir þessari eðlilegu og failegu heildarmynd hvílir ólýsanleg ró og samstilling ein# Qg bergmál af dýpsta tóni jólaboðskapar- ins, sem heyrist sjaldan á okkar tímum. Þo myndi jólin vanta mikið, ef þau fiyttu ekki með sér glaðværð og góð- ^œtisát, og yið tiibúning hins síðast- nefnda fær dönsk húsmóðir.í Róm þá aukaáreynslu, að gefast ékki upp fyrir Framhald á bls. ðl. 1 24. l^wl^n^i^H^ líttít. -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 4.7

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.