Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 21

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 21
18 ára, og svaf hún þar á gauðrifnuim og grútskítugum pokaræflL Annars hefur verið unnið stórt átak I byggingarmálum fólksins með bygg- Sngu hinna nýju verkamannabústaða- Ihverfa. Sá er einn hængur þar á, að Æólkið virðist ekki kunna að meta það. Bá maður það á svölum húsanna, að fcangað hafði fólkið tekið með sér sóða- ekapinn af götunum, eins og það <gæti ekki án hans verið. * Laugardaginn 15. október risum við trla úr rekkju, og eftir morgunverð fór- wm við í skoðunarferð um borgina. Mér er minnisstæð koma okkar í eitt fræg- asta forngripasafn í heimi, þar sem hin- «r dýnmætu fornmenjar þessa gamla ©g fornfræga menningarlands eru geymdar. í einum stórum sai voru geymdir þeir gripir, sem fundust í þeirri einu gröf, sem fannst órænd í Dauðadaln- «un, þar sem konungaigrafknar voru. — 1 ftlútímamaðurinn gebur alls ekki gert sér í hugarlund, hvílík geysileg auðæfi eru þarna saman komin. Sá konungiur, sem átti þessa gröf, fcafði verið 19 ára pilfcur og etoki ráðið |*íkjum í meira en 7 ár. Sagt hefiur ver- \éS, að verðgildi þess, sem í gröfinni I fannst, reiknað á nútímamælikvarða, «nyndi duga til þess að heyja stórstyrj- »]d í A ár á nútímavísiu. 6 kistur hafa verið settar utan um blessaðan Faróinn. Sú innsta, sem næst *«ar líkamanum, var úr skíra gulli og •ó 110 kíló, og mun kílóið af gullinu i nettlega reiknað jafnvirði 86.000 fcróna feleazkra. Gg höfuðgríman var öll úr gul'ÍL Næsta kista er úr sedrusviði, I Bpónlögð með gulli, og er miklu dýrari I en fyrsta kistan. Hvítmunkar bera krossinn eftir Via Dolorosa. Kisturnar sex fara svo allar stækk- andi, og sú síðasta er á stærð við stærð- ar bílskúr. Allt er þetta lagt með spóna- gulli utan og innan. Það virðist hafa verið hugsað fyrir 611u, sem unglingurinn, kóngurinn þurfti að hafa með sér yfir í annað iáf, og allt lagt í gröf með honium, svo að hann þyrfti þar enga neyð að þola eða skorta þægindi. ÍÞarna voru hermenn og þrælar, hest- ar og úlfaldar, — og yfkleitt allir hlut- ir, sem nauðsynlegir eru til lífsviður- yæris hérna megin grafar. Gaman var að sjá öll fegurðarlyfin, »em lögð voru í gröfina. Þarna var and- Hitsfarði, eins og ungar stúlkur nota í dag, ilmvötn, naglaskÖfur, púður, hára- litur, varalitur, augnalitur- og aiugn- (bára. Allt var þetta notað fyrir 6500 ár- «un, og allt er það notað enn í dag. Ekki tniklar breytingar á þessu sviði i heim- imum, og svo erum við að stæra okkur aí nýjustu tízku, O, sivei! Einnig voru lagðar í gröfina 16 teg- ondir af alls kyns fræjum, ef ekkert Bkyldi vera til af þeim (himimegin. Og þessi fræ eru enn í fullu gildi og spíra, e£ þau ná í jarðveg eftir öll þessi ár. ,. Vio' liöldum út í eyðimörkina. |! iEftix að hafa þrammað um sali þarna á safninu, var haldið út í eyðimörkina, allt að pýramídunum frægu og Síinx- iuum, ljóninu með mannsandlitið, sem •tarir fram fyrir sig í ómældri og órofa þögn aldanna. Við riðum svolítinn spofcta yfir eyði- tnörkina á úlföldum. Þeir eru svolítið Þórður tyllir sér á úlfalda fyrir framan gröf Lazarusar í Betaniu. hastir, greyin, en máski er það ekki vel að marka, því að við riðum í hnakk, en venjan er að sitja í söðli, áþekkium íslenzka króksöðlinuinu Þetta eru l>æg og vitur dýr, en ég held, að engin okk- ar hafi viljað skipta á þeim og íslenzka hestinum. PýramídaŒ'nir eru stórkostleg mannvirki. Þeir voru flóðlýstk, þegar kvölda tók. Sfinxinn er örlítið brotinn, en mikilúðlegt minnismerki allt að einu um horfna menningu. Á þessum slóðum dimmir um 8-leyt- ið, og þar er ékkert rökkur, heldur snög.gdimmir, og á skammri stundu er komið svartamyirkur. Við héldum svo næst enn lengra út i eyðimörkina og í litlum eyðimerkur- bæ, komum við inn í veitingaihús, sem nefndist Sahara, þar sem dökkhærðar og þeldökkar arabastúlkur skemmtu og gengu um beina. Fallegustu hnátur, og irií sjá á einni myndinni, hvar ein þeirra reynir að faðma mig, blómakóng úr Kópavogi. Sennilega haldið, að ég væri einhverskonar „siheik" í heima- landi mínu, sem ætti stórt kvennabúr. Mánudagurinn 17. október var notað- ur til að skoða Aswansstífluna nafn- frægu og Hofdalinn, þar sem verið er að reyna að bjarga hinum stórkostlegu fornmenjum frá því að fara í kaf við stíflugerðina. Við flugum fyrst frá Kairó til Luxor og komium þangað rétt um 10 leytið um morguninn. Við fóruin þar í bátum yfir Níl. Skoðuðum Dauðadalinn og Þebu, þar sem konungagrafirnar, grafir Faró- anna eru. — Sú sjón, sem þar mætti manni, er nærri ólýsanleg. Maður er lengi að jafna sig eftir þau undur og stórmerki. Síðan flugum við til Aswan og kom- um á hið fræga hóteh þar sem Nasser og Krushev ræddust við. Einstaklega gott hótel og góður matitr. Sváfum þar af nóttina. Aswanstíflan er stórkostlegt mann- virki. Við ókum þangað í bílum. Þarna vinna um 30.000 manns, þar af aðeins 300 Rússar, en hitt allt Egyptar. Reyndist þarna hinn mesti munur á klæðaburði fólks. Verkfræðingarnir voru snyrtilega klæddir í blá föt og hvítar skyrtur, — en verkalýðurinn sjálfur var illa klæddur í buxnaræflum, berfættir með helbláar lappir. •Næsta dag ókum við meðfram Súez- skurðinum. — Þar voru akxar og rsekt- un í góðu lagi. Alveg var það furðu- legt að sjá skipin sigla þarna inni i miðri eyðimörkinni, rétt eins og þau sigldu á þurru. Við fórum tvisvar alveg að skurðinum og steinsnar frá okkur sigldu þessir miklu risar hafsins, ýmist tóm eða velfermd. Við busluðum í Rauðahafinu í þrjár kiukkustundir. Það var dásamlegt busl í sól og hita. Yfirleitt undrast. maður allt það stóra og mikla, sem manns- höndin hefur framkvæmt á þessum eyðisöndum. Eyðimörkin stóra vac áð- ur vön að gleypa margan manninn, ea í dag sigla skip í gegnum hana, bílar þjóta eftir henni, iglæsilegir veitinga- staðir hvarvetna, þar sem kældur svala- drykkur bíður manns, coca-cola virðiát fást um heim allan. Að synda í Rauðahafinu var ógleym- anlegt. Hlaupa upp á sandinn, velta sér í sólbö'kuðum sandinum og gvo út í aft- ur til að skola sig. Þetta var næstum því of gott til að vera satt. 8. korn. Leiðin liggur til landsins helga. i 84. desember 1966, Arabastúlkan var þeldökk og ðökkhærð og vel frísk og einhvernveginn finnst manni, eins og Þórði líki ekki allskostar, hverju sem veldur. Þetta er á veit- ingastaff í eyðimörkinni, nærri Pýramídunum, „Ö, Jerúsalem, npp til þin andi minn sífellt þráir, en heimtufrekjan hefnir sín, hógvjbrðin góðu spáir. Mikil er syndasektin mín, satt er, þó viti fáir. Þó nóg sé um þitt náðarvín, nægja mér súrar áfir." Og þá komum við til hinnar himn- esku borgar, Jerúsalem, á föstudegi 21. október. Eftk að hafa þvegið af okkuí ferðarykið, hvílt okkur og borðað góðan mat. fórum við um nónibil að skoða gömlu Jerúsalem. Það fer um mann undairleg tilfinning við að ganga um söguslóðk Biblíunnar. — Liggur við, að menn finni sig tíl knúða að draga skó af fótum sér, þvl að hér er heilög jörð. Sögurnar um Jesú Krist og aliit hans líf, verða ljóslifandi fyrk .okkur. Rétt um það bil og við komum að leið Krists til Golgata — Via Dolorosa — vegi píslarinnar — eru Hvítmunte- ar að legigja af stað í helgigöngu með kross eftk þessum heilaga vegL Það er siðvenja í þessaori borg á föstudögum, og við erum svo lánsöm að vera þá þarna stödd. Við hefjuin ferðina á Gabbata — Steinhlaði, — þar sem Pilatus dæmdi Jesúm til dauða. Via Dolorosa heiEur verið skipt í 14 áfanga, sem allk minna á ákveðna atburði, sem píslarsagan segir, að hafi gerzt á þessari leið. Afskaplegur mannfjöldi gekk í fót- spor Hvítmunkanna, og fannst mér þetta óskaplegur viðburður. Að standa á Golgata, — Hausaskelja- stað, — er atburður, sem snertk hjarta hvers kristins manns. Gröf Krists, þar sem engillin sagði þessi eftirminnilegu orð: „Hann er upprisinn!" — Allt þetta igrópast i hug xnanns og vill ekki víkja þaðan. Föstudagurinn langi stendiir okkur Ijóslifandi fyrk hugskotssjónum eftk. Næsta dag er gengið um Getsemane- garðinn, haldið til Betaníu, og var þar skoðuð gröf Lazarusar, farið yfk Judeu- eiði, stanzað, þar sem miskunnsami Samverjinn gerði líknarverk sitt. Kom- ið til Jeríkó, fjölmennustu borgar I Jórdaníu. Borgin sjálf liggur um 300 metra undk yfkborði sjávar, en Dauða- hafið, þar nærrL liggur þó 50 metrum neðar. Fólkið í Jeríkó vktist okkur gott og fullt af lífi. Þar er mikil banana- rækiun, því að þar eru vatnsuppspirett- ur. Við böðuðum okkur í Dauðahafinu, sem er saltasta vatn heimskvs. Dálítið var skrýtið að koma út í það. Það var þungt að vaða í því, og ómögulegt að sökkva. Maður flaut eins og korktappi, en við vorum vöruð við að láta sjó- inn fara í augun á okkur. Það kom mi samt fyrk mig, og fannst mér það ekk- ert átakanlega vont. Mig sveið svolitla stund, en það jafnaði sig. Sagt hefur það verið, að fólk, sem dottið hefur fram yfk sig í Dauðahafið, hefði drukknað, vegna þess, hve erfit* er að snúa sér við í því vegna seltunnas. Faðir vor á íslenzkn. Á sunnudaginn fórum við í Allra þjóða kkkju. Þar hefur Faðir vorinu verið komið fyrk á töflum á 35 tungumálum. Við fundum þar danska útgáfu, en hvergi komum við auga á íslenzka þýð- fcigu. Til að bæta úr þessu, fór Guðni farars-tjóri með það upphátt þarna á islenzku. Var það tilkomumikil stund, því að hann var þar. sannarlega í essinu sínu, alveg eins og pxestur með sinn myndar- lega hökutopp. Um nóttina gekk mikið á í Jerúsai- em, þrumur og eldingar og hellkigning. Þrumurnar voru svo miklar, að hótel- ið skalf og nötraði í stærstu hrinunum. Og þá er ekkert annað eftk en að segja, að heim komumst við með hjálp Faxanna hjá Flugfélagi íslands og læ* ég svo þessari reisubók lokið, með þá einlægu vissu í huga, að heima ec bea* að vera, já, hehna er allra bezt." -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 45

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.