Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 27

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1966, Blaðsíða 27
ininn." Jón rerl sér af ekfca og kvöX „Segðu mér það allt, Jón." r „Ég tók eftir því í rökkrinu í janúar, að þau voru að draga sig saman. Hann sagði henni ævintýri. Ég hélt, að fá- breytnin ylli því, hve þau voru sam- rýnd. Ég taldi að það vseri allt mein- laust. Og nú er svona komið." „Er nokkrum öðrum manni kunnugt um þetta en þér?" „Nei, engum, alls engum. En eftir 5 mánuði verður þetta ölkim í Reykja- vík ljóst — eða jafnvel fyrr." F rúin varð hugsi um stund. „Væri ekki skársta lausnin, að ég reyndi að verða mér úti um eitur og við öll á Sjávarbakka tækjum það inn?" „Það væri að fara úr öskunni í eld- inn." „Eða að ég rói með börnin út á fló- •nn snemma einhvern morguninn og taki þar negluna úr bátnum og sokkvi lionum?'4 „Við skulum etoki grípa til örþrifa- ráðs, Jón." Dýrunn gekk að vínskápnum, náði í ékavítisflösku, hellti í kristallsglas og bauð Jóni drykkinn. Hann berigði á vín- inu aðeins af kurteisi, en rétti síðan £lasið frá sér á smáborð við stól sinn. „Heimilislífið hjá Davíð konungi var ekki alltaf til fyrirmyndar, þótt eigi væri þar fábreytni um að kenna. Amnon, son- ur hans, nauðgaði Tamar, systur sinni, '•þar eð hann var ástfanginn af henni til dæmis að taka," mælti Dýrunn. „Og Amnon hlaut ekki dóm." „Já, að vísu. En samlíkingin á efcki við," anzaði Jón lágt. „Engin konung- menni eiga heima á Sjávarbakka. Amn- on hlaut líka makleg málagjöld að lok- um. Bróðir hans hataði hann fyrir að hafa svívirt systur sína og lét drepa hann." „f Egyptalandi fyrr meir þóttu Faraó- arnir vera svo tignir, að þeir tækju niður fyrir sig, ef þeir áttu aðrar stúlk- ur en systur sínar," mælti Dýrunn. „Sleppum öllu tali um konungmenni," svaraði Jón. „Lögum og rébti verður fylgt fram á kotungunum á Sjávarbakka. Fyrir æsku sakir verður börnum mínum fráleitt þyrmt. Við miinum jafnvel lenda á höggstokknum." Mr ögn var um stund. Tif ið í marm- araklukkunni heyrðist glöggt. Frá björk- um í gaxðinum, sem teknar voru að bruma, heyrðist dillandi kvak þrasta. sem komnir voru yf ir höf in í náttleysuna á norðurslóðum. Dýrunn brá sér bunt, en kom innan 6kamms aftur með glas, sem á stóð ðigitalis, taldi marga dropa úr því í bik- ar og bað Jón að drekka. Hann gerði það umyrðalaust. „EJkki mun verða snert hár á höfði barna þinna, ef þú ferð að mínum ráð- um," mælti Dýrunn. „Hvaða úrræði sjáið þér, frú Dýrunn Hildibrandsdóttir Smyrlagils?" Jón reis á fætur, en skalf á beinunum. „Dóttir þín er það gömul, að hún er farin að aka með þvott á hjólbörum í þvottalaugarnar, er ekki svol" , „Jú, svo er," anzaði Jón. ' „Erlend skip koma hér við öðru ihverju að taka vatn og fleira," sagði Dýrunn. „Og meðan skipin dveljast hér, reika dátar eða skipverjar um Reykja- vík og n-ágrenni. Nú skulum við láta það berast út, að útlendingur hafi jiauðgað dóttir þinni, er hún var ein sð fara i þvottalaugar í skammdeginu." „Rétt og,M anzaði Jón. „Flandrarar voru hér á ferð í janúar. í>eir voru við ekál og þóttu þá sumir vera djarftækir til kvenna." „Ja, þú skalt ekki taka til þjóðernið, heldur aðeins nefna, að það hafi verið útlendin'gur.14 „Ja, hvort ég vil. Gæfu vár vant til að ég fyndi sjálíur nokkurt ráð, ég er svo svívirðilega þreyttur og þreklaus. Mér fannst vera úti uni Oikkur. Við höf- um ekki heldur atvinnu aðra en einhver snöp." „Með þessu móti skal þetta erfiða mál verða þaggað niður. Et£ öll kurl kæmu tii grafar, þá vseru ófögur dulsmál hér í höfuðstaðnum, seim betra væri að þegja um en segja um. Síðan ég fluttist hingað úr sveit, þá hafa fundizt tveir úfcburðir í flæðarmálinu, vafðir í handklæði með fangamarki einnar höfðingjadótturinn- ar," mselti Dýrunn. J ón reis úr sæti keikur og gekk til dyra. Hann kyssti Dýrunni á höndina og þakkaði henni úrræðin. „Ég skal biðja manninn minn að taka drenginn þinn á sjóinn, næst þegar skip- ið kemur inn, — taka hann sem létta- dreng. Hann hefur aldrei neitað mér um bón. Svo skaltu koma hingað í dag með hjólbörurnar, ég á eitthvað matarkyns í kjallaranum, sem mig langar að víkja ykkur." Jón hneigði sig og reyndi að brosa. Hann gekk jöfnum og fóstum skrefum heim. Öðru hverju horfði hann á maríu- tásuna í suðri, sem var að greiðast sund- ur. Fíflarnir útsprottnu breiddu úr skær- um röðlunum, og hann kinkaði til þeirra kolli. Þegar heim kom, voru börn hans enn í fastasvefni. Hann kyssti þau sofandi — fegurstu unglingana í timburþorpinu við sundin. — Jól í Róm Framhald af bls. 47. hinum innilega hlátri, sem virðist alls ekki vera vinnukonunni sjálfráður, þeg- ar húsmóðirin fer að þrýsta deigi í vaniiluhringi gegnum söxunarvélina. Þar er hægt að kenna þjóðernistilfinning- unni um, að húsmóðirin fór að panta „stjörnumót" alla leið frá Danmörku, en þegar hún lætur kökudeig í kjötsöx- unarvélina er hún búin að fara yfir þau takmörk, sem verður að setja eðli- legri hegðun. Héðan í frá er litið á hana sem manneskju, er ekki ræður við allar sínar skrítnu hugdettur. Hún end- urheimtir ekki fyrra húsbóndavald, þegar hún fyllir vélina næst af svina- lifur — enda þótt kannski megi segja, að lifrin sé einskonar kjöt. Meira að segja nýsoðin, ilmandi lifrarkæfan breytir engu um vantrúna, sem liggur í loftinu í eldlhúsinu, og það þýðir ekki að tala um að bragða á réttinum. Þó kastar fyrst tólfunum, þegar farið er að búa til sjálfan jólamatinn. Það er ekkert annað en menningarskortur að troða eplum og sveskjum i kalkún- inn, sem keyptur var af virðingu við ftalska siði, sykurhúða kartöflurnar og sykra rauðkálið, sem var nú nógu dular- fullt grænmeti fyrir. Það er nu eiginlega hætt að vera gaman að þessu, en vinnu- konan veit ekki, að við höfum ennþá eitt tromp í erminni: Jólaíborðhaldið. Aldrei hefur donnan, sem er yfirleitt dálítið íhaldssöm í matarmálum, séð hrúgað jafn miklu af óæti á borð, sem er skreytt á ógöfugan hátt, með kerta- ljósum er standa í rauðum eplum. Hið góða, Iwersdagslega samiband er aðeins unnt að vekja aftur með því að snúa á ný til ítalskrar matreiðslu í langan tíma. Þess vegna er þorskinum á gaml- árskvöld sleppt, en það þykir reyndar engin fórn á þessu heimili. Hér er gamlárskvöld haldið hátíðlegt með braki og brestum, eins og allsstað- ar, með þeirri sérlegu smáviðbót, að þeir, sem eru kátastir og halda fastast við erfðavenjurnar, benda alls konar gömlum hlutum, helzt þeim sem geta brotnað á götunni með mikl- um hávaða, út um gluggana hjá sér. Skynsamir menn halda sig innan dyra á meðan, og síðar, þegar heimferðarum- ferðin byrjar, aka bílarnir löturhægt eftir götum, sem virðast ætla að springa í loft upp undir þeim. En ekki eru öll hátiðarhöld úti eftir gamlárskvöld. Á þrettándanimi er hald- in hátíð til dýrðar „la Befana", sem er 1 senn norn og góð dís, því að hún færir börnunum gjafir en kemur þeim fullorðnu í vandræði. Ásóknin í leik- fangabúðirnar og pyngju foreldranna hættir því ekki fyrr en eftir 6. janúar — og þá fyrst rankar Róm við sér og vaknar til hversdagsleikans, sem er reyndar alls ekki svo slæmur. Jóla- markaðurinn á Piazza Navona er horf- inn, og aftur getum við glaðzt við form þess, aftur er rúm í strætisvögnunum, og börnin eru setzt aftur á skólaibekk. Nýtt ár er byrjað — og við óskum þess, að það leyfi okkur að vera hérna enn á næstu jólum. Dönsk húsmóðir. 24. desemiber 1966. -LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 51

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.