Morgunblaðið - 28.11.2002, Blaðsíða 52

Morgunblaðið - 28.11.2002, Blaðsíða 52
MINNINGAR 52 FIMMTUDAGUR 28. NÓVEMBER 2002 MORGUNBLAÐIÐ Hetja er fallin. Af einstöku æðruleysi tókst Kristján Jóhann Agnarsson á við það óumflýjanlega á þann veg að allir sem á horfðu og hjá stóðu fylltust aðdáun og virðingu. Það eru að vísu ekki margir mánuðir frá því að ljóst var að hverju stefndi með þróun sjúkdóms þess sem að lokum felldi vin okkar sem hann tókst á við á einstakan hátt. Lífshlaup Kristjáns Jóhanns Agn- arssonar varð ekki langt, hann varð aðeins 56 ára gamall því hann and- aðist á Landspítalanum 20. nóvem- ber sl. Hann var elsta barn hjónanna Agnars Kristjánssonar, forstjóra Kassagerðar Reykjavíkur hf., sem andaðist 27. desember 1988 eða fyrir tæpum 14 árum, og konu hans Unn- ar Símonardóttur, sem andaðist nú í sumar eða 27. ágúst sl. Alsystkini Kristjáns Jóhanns voru Leifur fram- kvæmdastjóri, sem andaðist 27. september 2001, og Agatha, húsmóð- ir hér í Reykjavík, sem ein er eftir af þessari fjölskyldu. Hálfbróðir hans er Agnar Gunnar, arkitekt í New York. Það eru því stór höggin sem dunið hafa á stuttum tíma, Kristján er sá þriðji sem fallið hefur frá á rétt rúmu ári. Kristján Jóhann Agnarsson var fjölskyldumaður og var umhyggju- samur um alla velferð fjölskyldunn- ar. Hann var útivistarmaður en hestamennska var hans líf og yndi. Andrea og hann keyptu og byggðu upp jarðarskika að Syðri-Úlfsstaða- hjáleigu í Austur-Landeyjum og var meiningin að byggja þar upp í fram- tíðinni aðstöðu fyrir hrossarækt, en því miður vannst honum ekki tími til þess en því mun verða framhaldið af fjölskyldunni sem var og er mjög samhent. Heimili þeirra Andreu ber og vott um þá hlýju og alúð sem þau báru með sér og var aðdáunarvert að sjá hve einhuga þau öll voru í baráttu Kristjáns við sjúkdóminn og létti það honum mikið álagið sem á honum hvíldi. Það er mikill söknuður er sækir á við fráfall Kristjáns Jóhanns Agn- arssonar, en minningin um góðan dreng mun lifa með okkur sem nut- um þeirrar gæfu að kynnast honum í starfi og leik. Ég og fjölskylda mín sendum Andreu og öllum börnum Kristjáns, tengdabörnum og barna- börnum okkar innilegustu samúðar- kveðjur. Valdimar Ólafsson. Látinn er Kristján Jóhann Agn- arsson langt um aldur fram. Hann og Leif bróður hans þekkti ég frá blautu barnsbeini, þar sem foreldrar okkar bjuggu í sama húsi við Hring- brautina og þar ólumst við upp. Eðli- lega var því mikið samband okkar á milli og ekki síður þar sem við Agnar faðir þeirra vorum systkinasynir. Fjölskyldurnar voru nánast sem ein. Þegar þeir bræður Kristján og Leifur stálpuðust jukust tengsl okk- ar og samband þegar við fórum að æfa saman í íshokkí á Tjörninni sem var í næsta nágrenni. Síðar komu ýmiss konar útivistarferðir, s.s. skíðaferðir og veiðiferðir. Sérstak- lega átti þetta við eftir að Kristján kvæntist seinni konu sinni, Andreu Guðnadóttur. Hana þekkti ég áður þar sem við unnum saman, en hún hafði verið flugfreyja hjá Loftleið- um. Það vildi þannig til að ég kynnti þau og hafa góður félagsskapur og mikil og góð samskipti haldist allar götur síðan. Ekki spillti það að við urðum nágrannar hérna á Arnarnes- inu þar sem hægt er um gang húsa á KRISTJÁN JÓHANN AGNARSSON ? Kristján Jóhann Agnarsson fædd- ist í Reykjavík 4. júlí 1946. Hann lést á Landspítalanum við Hringbraut 20. nóv- ember síðastliðinn og var útför hans gerð frá Fríkirkj- unni í Reykjavík 27. nóvember. milli og hefur það orðið mér til mikillar ánægju að hafa þau og fjöl- skylduna sem ná- granna. Ég bið Guð að blessa þau og styrkja. Krist- ján var mér ekki bara frændi heldur einnig vinur. Dagfinnur Stefánsson. Kristján var besti vinur pabba og langar mig að kveðja hann með þessum ljóðlínum. Loks er dagsins önn á enda úti birtan dvín. Byrgðu fyrir blökkum skugga björtu augun þín. Ég skal þerra tár þíns trega, tendra falinn eld, svo við getum saman vinur syrgt og glaðst í kveld. Lífið hefur hendur kaldar, hjartaljúfur minn. Allir bera sorg í sefa, sárin blæða inn. Tárin falla heit í hljóði, heimur ei þau sér. Sofna, vinur, svefnljóð meðan syng ég yfir þér Þreyttir hvílast, þögla nóttin þaggar dagsins kvein. Felur brátt í faðmi sínum fagureygðan svein. Eins og hljóður engill friðar yfir jörðu fer. Sof þú væran, vinur, ég skal vaka yfir þér. (Kristján frá Djúpalæk.) Með söknuði og virðingu þökkum við Gísli fyrir liðnar samverustundir. Elsku Andrea, Sigga mín, Unnur Helga, Krissi, Doddi og Magga. Guð gefi ykkur og fjölskyldum ykkar styrk í sorginni. Þórhalla Ágústsdóttir. Mig langar að minnast og kveðja Kristján Jóhann Agnarsson með nokkrum orðum. Ég kynntist Kristjáni fyrst þegar ég flutti mjög ungur í Hegranesið með fjölskyldu minni. Ég myndaði fljótt góðan vinskap við syni Krist- jáns, enda á svipuðum aldri og þeir. Kristján reyndist mér ávallt vel og þegar ég komst á unglingsárin var hann fljótur að aðstoða mig með fyrstu sumarvinnuna mína. Núna er mér einnig ofarlega í huga þegar ég fór fyrst á rjúpu, en þá fékk ég að koma með feðgunum í Húsafell. Einnig fór ég oft að veiða á jörð þeirra hjóna fyrir austan og var þá mikið rætt um veiðiskap og hafði Kristján alltaf mikið til málanna að leggja. Kristján hafði gaman af því að stríða okkur strákunum þegar veiðin var dræm. Það verður mér ógleymanleg reynsla að hafa fengið að læra veiði- skap hjá Kristjáni. Ég þakka honum fyrir það og allar yndislegu stund- irnar sem ég og Máni áttum með honum og fjölskyldunni fyrir austan. Alltaf vorum við feðgarnir velkomnir líkt og við værum hluti af fjölskyld- unni. Þegar litið er yfir farinn veg er ég þakklátur fyrir að hafa kynnst Kristjáni og fjölskyldu hans. ?Öllum er afmörkuð stund og sérhver hlutur undir himninum hefur sinn tíma,? segir í fornri bók. Finnst mér Krist- ján hafa verið tekinn í burtu alltof snemma. Deyr fé, deyja frændur, deyr sjálfur ið sama. En orðstír deyr aldregi hveim er sér góðan getur. (Hávamál.) Elsku Andrea, Sigga, Helga, Krissi, Doddi og Magga. Ég votta ykkur samúð mína. Megi góður guð styrkja ykkur í sorginni. Ingvar og Máni. Með fáum orðum set ég kveðju á blað frá vinum Kristjáns Jóhanns í Veiðifélaginu Þistlum. Það félag var stofnað af tíu mönnum árið 1964 til þess að taka á leigu Sandá í Þist- ilfirði. Meðal þeirra félaganna var faðir Kristjáns Jóhanns, Agnar Kristjánsson, sem lést árið 1989. Frumkvöðlarnir eru nú allir fallnir frá eða hættir. Synir hafa tekið við af feðrum og nýir félagar komið í stað þeirra sem hætt hafa. Að því er best ég veit fylgdi Kristján föður sínum frá fyrstu tíð til veiða í Sandá og nafn hans sé ég í veiðibók hússins árið 1964 og held hann hafi veitt í ánni hvert ár síðan. Hann unni þessum stað og batt mikla tryggð við ána og umhverfi hennar og átti einkar gott samstarf við veiðiréttareigendur. Svo var og um bróður hans, Leif, sem lést fyrir rúmu ári. Ég kom í þennan félagsskap árið 1969. Eins og gengur urðu kynni þeirra sem áttu hvern hinna tíu hluta um ána mis- mikil í fyrstu. Það var því ekki fyrr en árið 1990 sem veruleg kynni tók- ust með okkur Kristjáni þegar við báðir settumst saman í stjórn Þistla. Hann var þar ritari stjórnarinnar til hinstu stundar. Það starf rækti hann af samviskusemi. Ekki aðeins að færa til bókar það sem samþykkt var á stjórnarfundum eða aðalfundum, heldur og að halda utan um ýmis gögn félagsins og varðveita þannig sögu þess. Forveri minn sem for- maður Þistla, Magnús heitinn Ólafs- son læknir, hafði unnið einstakt starf við skráningu sögunnar, lýst öllum veiðistöðum svo og veiði í ánni hvert ár fyrstu áratugina. Sonur Magnúsar, Stefán Á. Magn- ússon, einn af félögum okkar til margra ára, gaf þessa lýsingu föður síns út í litlu kveri sem er ómetanleg heimild fyrir okkur sem nú veiðum í ánni. Kristján Jóhann var mikill áhuga- maður um ræktun Sandár. Hann var, ásamt vini sínum, áðurnefndum Stefáni, skipaður í klaknefnd árið 1991. Þeir hafa unnið gott starf. Nú er það komið í samning við veiðirétt- areigendur að sameiginlega munum við vinna að aukinni veiði í Sandá. Það er ekki síst fyrir áhuga þeirra félaga að svo er komið málum og þeir hafa átt stuðning okkar hinna og svo nú veiðiréttareigenda. Kristján Jóhann hafði átt við erf- iðan sjúkdóm að stríða um langa tíð. Aldrei heyrði ég hann kvarta. Auð- vitað sáum við félagar hans á fund- um okkar að hann var ekki samur maður eftir erfiða lyfjameðferð og það ítrekað. En hann fullvisaði okk- ur ætíð um að þetta væri að lagast og við vildum trúa því. Ég hitti hann síðast í byrjun október. Fór með veiðibók síðasta sumars til hans en hann hafði með að gera samskipti okkar við Veiðimálastofnun. Rædd- um nokkuð veiðina í ánni og framtíð- ina. Ákváðum að brátt skyldi stjórn- in koma saman og ákveða fund með ?fylgifiskum?, þ.e. öllum þeim sem veiða yfir sumarið í ánni. Þann sið höfum haft í heiðri nokkur undanfar- in ár. Því miður gat ekki orðið af því að slíkur fundur yrði ákveðinn og haldinn áður en Kristján hvarf frá okkur. Við söknum Kristjáns Jó- hanns. Hann var góður félagi. Mikið hefur verið lagt á þessa fjölskyldu á skömmum tíma. Eins og áður er get- ið lést Leifur bróðir hans fyrir einu ári og móðir hans lést í ágústmánuði síðastliðnum. Við biðjum eiginkonu Kristjáns Jóhanns, niðjum hans og fjölskyldu allri Guðs blessunar og þökkum sam- fylgd hans. Ólafur G. Einarsson. Kristján Jóhann vinur okkar og veiðifélagi er allur. Erfið barátta við illvígan sjúkdóm er að baki. Hugur- inn leitar næstum þrjátíu ár aftur í tímann, þegar fundum okkar flestra bar fyrst saman. Það er ótrúlegt hvað tíminn líður hratt. Minningar um veiðiferðir norður á Holtavörðuheiði og austur í Landeyjar birtast í huganum. Það er eins og þær hafi gerst í gær. Þetta er víst gangur lífsins, sumir fara snemma en aðrir síðar og allir förum við þessa sömu leið, það er víst. Kristján var veiðimaður af lífi og sál, bæði til sjós og lands. Fé- lagsskapur okkar var ekki formlega stofnaður fyrr en árið 1984 en þá höfðum við flestir veitt og ferðast saman í mörg ár. Allir félagar fengu einhvern titil í þessum félagsskap og var Kristján titlaður ?rekstrarstjóri? enda vanur maður sem forstjóri Kassagerðar Reykjavíkur. Ekki þurfti Kristján að reka marga úr fé- lagsskapnum enda samstilltur hópur ásamt eiginkonum sem allar eru bestu vinkonur. Ferðalög, árshátíðir og matarboð með konum og börnum þar sem veiðiferðir og ævintýri hafa verið rifjuð upp í máli og myndum hafa bundið okkur tryggðaböndum sem seint verða rofin. Kristján var frekar dulur maður sem ekki bar tilfinning- ar sínar á torg en fyrir innan þessa skel sem svo margir urðu varir við bjó mjúkur maður og hlýr. Það feng- um við félagar hans að reyna í gegn- um árin. Kristján var einn af þeim mönnum sem gerði allt vel sem honum var fal- ið. Ef lagfæra þurfti eitthvað eða smíða var það gert bæði fljótt og óaðfinnanlega. Vandaður frágangur og snyrtimennska voru honum í blóð borin enda farsæll stjórnandi. Kæri vinur, nú er komið að leið- arlokum hérna megin en hinum meg- in vitum við að þér verður vel tekið af gömlum Landsliðsfélögum og haldið til veiða á ný. Við félagarnir vottum Andreu og börnunum okkar innilegustu samúð. Megi góður guð styrkja ykkur og hugga á þessari erfiðu stundu. Veiðiklúbburinn Landsliðið. Fallinn er góður félagi Hesta- mannafélagsins Andvara, Kristján Jóhann Agnarsson. Kristján var einn af bakhjörlum félagsins og þó ekki hafi hann skráð sig í nefndir og ráð þá var hann alltaf boðinn og bú- inn að hjálpa til og aðstoða við þau verkefni sem voru á dagskrá hverju sinni. Hann studdi dyggilega við barna- og unglingastarf þegar til hans var leitað enda var honum það hugleikið. Kristján kom fyrir sem dagfars- prúður maður og var þægilegur í samskiptum en ákveðinn ef svo bar undir. Ég vil fyrir hönd Hestamanna- félagsins Andvara þakka honum dygga aðstoð við uppbyggingu fé- lagsins því það er mikil auðlind hverjum félagsskap að eiga fé- lagsmenn að eins og Kristján. Eiginkonu hans, Andreu G. Guðnadóttur, svo og öðrum aðstand- endum votta ég innilega samúð mína. F.h. Hestamannafélagins And- vara, Sveinn Skúlason, form. Þegar vinur fellur frá myndast tóm í hjartanu og söknuður og sorg verða allsráðandi. En smátt og smátt rofar til og minningar streyma fram. Hugurinn fyllist þakklæti fyrir að hafa fengið að kynnast góðum frænda. Við hjónin kynntumst Kristjáni frænda og Andreu þegar við fórum að vera með hestana okkar að Bala og þau með sína hesta að Görðum. Þau kynni efldust og urðu að mjög nánum vinskap með árunum. Marg- ar góðar minningar rifjast upp í kringum hestana, ferðalög og börnin okkar, sem eru á sama reki og góðir vinir, þær minningar geymum við í hjarta okkar. Kristján var vinur vina sinna, bóngóður og gott að leita til hans með vandamál sín. Með þessum fátæklegu orðum langar okkur fjölskylduna að þakka samferðamanni gengin skref og biðj- um góðan Guð að blessa og styrkja fjölskyldu Kristjáns þessa erfiðu stundir. Gaukur, Gréta og fjölskylda. Elsku Kristján, við undirrituð, fyrrum tengdafjölskylda þín, þökkum hjartanlega samfylgdina á árum áður. Við minnumst þín af miklum hlýhug og væntumþykju sem varði alla tíð. Þú munt ætíð skipa veglegan sess í lífi okkar. Andreu, eftirlifandi eiginkonu þinni, og börnum ykkar, sem við vorum svo heppin að kynnast, vottum við okkar innilegustu sam- úð sem og dótturdætrum og frænkum okkar, Siggu og Unni Helgu, og fjölskyldum þeirra. Megi almættið styrkja ykkur á þessum erfiðu tímum sorgar og missis. Sigríður Flygenring, Kjartan, Gunnar og Bryndís. HINSTA KVEÐJA Þótt Sigurður á Hverabakka sé látinn, þá er myndin af honum í mínum huga varanleg og sterk. Ég eins og ?sé? hann innra með mér í ?eilífri sólarupprás?, karlmannleg- an, fallegan og með bros á vör, þar sem í bakgrunni eru lýsandi geislar er stafa út frá honum til beggja hliða. Sigurður var vel meðalmaður á hæð, herðabreiður, hraustlegur, yf- irvegaður og einstaklega svipbjart- ur maður. Ætíð var hann snyrtilega klæddur og hreinn. Það var ævintýri líkast að koma eftir skógargöngunum heim að Hverabakka. Inni voru bækur í hill- um, málverk á veggjum (sum hafði Sigurður málað sjálfur), ?bakskál- inn? hálffullur af blómum og stóri pálminn sveigðist uppundir stofu- loftið. Þarna í stofunni ?átti? ég mitt fastasæti við lítið borð en handan borðsins var sæti húsbóndans og þar sat hann ? fágað sjentilmennið ? með vindil í annarri hendi. Aldrei heyrði ég Sigurð tala nei- SIGURÐUR L. TÓMASSON ? Sigurður Loftur Tómasson fædd- ist að Bolafæti, nú Bjargi, í Hruna- mannahreppi 16. september 1915. Hann lést á Sjúkra- húsi Suðurlands 21. október síðastliðinn og var útför hans gerð frá Hruna- kirkju 2. nóvember. kvætt um nokkra manneskju, hugur hans var á hærra plani en svo. Að sjálfsögðu ræddum við um menn og málefni en hann tal- aði þá gjarnan um ágæti manna, fagran jarðargróður, landslag, málverk, örsjaldan um ástina en oft um fegurð lífsins. Sigurður var mikill gæfumaður og lágu til þess ýmsar ástæður. Rót gæfunnar spratt innra með honum sjálf- um, þ.e. hvernig hann hugsaði. Kært var með honum og öllum ná- grönnunum. Sigurður og Svava voru samtaka í að skapa yndislegt heim- ili, ég held að hann hafi alltaf verið jafnbálskotinn í konunni sinni og það var gagnkvæm ást og gagn- kvæm aðdáun. Allt hefur sinn tíma: að fæðast, vaxa og þroskast og komast á ?tind? líkamlegs og andlegs atgervis og því næst að eldast, hrörna og deyja. Andlátstími Sigurðar var runninn upp og við ævilok mátti hann horfa þakklátur til baka, því lífið hafði far- ið vel með hann, hann kunni að lifa sér til gleði og var hamingjusamur fjölskyldufaðir. Ég var svo lánsam- ur að fá að kynnast þessum lífs- bjarta, vandaða og heiðarlega far- sældarmanni og mér er nú efst í huga þakklæti fyrir viðmót þeirra hjóna og vináttu alla. Gunnar Guðmundsson frá Heiðarbrún.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.