Fréttablaðið - 09.12.2004, Page 40

Jólaskreytingar
Íslensku jólasveinarnir
eftir Brian Pilkington
Fást í verslunum um land allt
N‡tt í ár
Það er morgunn og miðbærReykjavíkur er að vakna til lífsins.Tveir menn færa mjólkurvörur
inn í verslunina Vísi og morgungestir
kaffihúsanna koma sér fyrir. Sumir
hittast í hópum og ræða landsins gagn
og nauðsynjar, aðrir kjósa frekar að eiga
rólega stund með sjálfum sér og glugga
í blöðin. Inni á kaffihúsinu Prikinu
hljómar morgunvaktin á Rás 1 og það
er verið að útbúa kaffi handa mjög sér-
stökum gesti.
„Ég reyni að koma hingað á morgn-
ana eins oft og ég get,“ segir Helgi
Hafnar Gestsson, sem kemur við á
Prikinu á leið sinni til vinnu og leið úr
vinnu og fær sér þá te. Þetta þætti ekki
tíðindum sæta nema að á Prikið hefur
hann komið í morgunkaffi í rúm þrjátíu
ár, síðan 1970. Hann heilsar afgreiðslu-
stúlkunum með handabandi og kossi og
kastar kveðju á þá gesti sem hann þekk-
ir. Þetta eru kannski ekki sömu andlit
og fyrir þremur áratugum, en þjóna
sama tilgangi. „Fastur punktur í tilver-
unni,“ segir hann og brosir. Ræðir stutt-
lega við eina starfsstúlkuna um daginn
og veginn.
Á þeim tíma sem hann hefur komið
á Prikið hafa ríkisstjórnir komið og far-
ið en hann situr enn á sínum stól, með
kaffið sitt og blöðin.
Hann er vinalegur maður sem þekk-
ir sögu hússins eins og lófann á sér.
„Efri hæðin, sem tilheyrir einnig Prik-
inu í dag, var notuð undir fangahjálp
1957 en frá 1958 til 1967 var Óskar
Clausen með lögfræðistofu þar. Nafnið
Prikið kom til eftir að Bjarni í Brauðbæ
tók við staðnum í kringum 1970. Þá
hafði verið hér staður sem Ablon, eða
Ablonbar.“
Og þó að miðbærinn hafi breyst á
þessu tímabili og heilu húsin horfið hafa
innviðir staðarins lítið sem ekkert breyst
síðan Helgi fór að venja komur sínar
hingað.“ Þegar ég kom hingað einn
morguninn 1974 stóð á hurðinni „lokað
vegna breytinga“. Þá var verið að færa
barborðið framar til þess að auka rýmið
fyrir starfsfólkið. Barborðið var síðan
fært aftur 1999,“ segir hann og bendir á
ummerki eftir gamla staðsetningu bar-
borðsins. Hann stendur upp úr stólnum
sínum og gengur í átt að gluggunum
sem vísa út að Laugaveginum „Hérna er
dæld eftir söluturn sem var hérna inni,“
segir hann og stígur ofan á hana til þess
að leggja áherslu á mál sitt. Hann kann
vel við sig á Prikinu, og þó að flestir þeir
sem hafi verið hérna með honum fyrst
séu nú horfnir á braut og sumir yfir
móðuna miklu, þá veit hann að hverju
hann gengur. „ Það hefur alltaf og mun
alltaf koma skemmtilegt fólk inn á Prik-
ið.“ ●
Námsmenn þamba
orkudrykki í prófunum
Kaffi yfir
koffín-
mörkum
Koffíntöflur voru vinsælar hér áður
fyrr en nú þegar hætt hefur verið að
framleiða þær verða stúdentar við Há-
skóla Íslands að beita öðrum brögðum
til þess að auka svefnþol sitt og orku á
nýhöfnu prófatímabili.
Á Íslandi er leyfilegt hámark koff-
eins í drykkjarvörum 135 mgr. á líter-
inn og nýta flestir orkudrykkir sér
þessi viðmið. Þess má til gamans geta
að mun meira koffín er í kaffi en
orkudrykkjum og það
væri því ekki löglegur
drykkur ef það kæmi á
markað í dag.
Orku-
drykkirnir
Magic og
Orkan eru
með um 80
prósenta markaðs-
hlutdeild á sölu orku-
drykkja og segist Anna María Árna-
dóttir hjá Ölgerð Egils Skallagríms-
sonar ekki verða vör við miklar breyt-
ingar á sölu orkudrykkjarins Orkan á
þessu prófatímabil. „Orkan hagar sér
meira eins og gosdrykkur og er því
mest seldur yfir sumarið.“
Hulda Sif Þorsteinsdóttir, vöru-
merkjastjóri hjá Vífilfelli, segist hins
vegar vel merkja toppa í sölu Magic
yfir prófatímabilið. „Þetta er einhver
aukning, bæði í desember og maí, sem
hægt er að tengja við próflestur.“
Sigrún Níelsdóttir, starfsmaður
Select í Birkimel, sem er við hliðina á
Þjóðarbókhlöðunni, segir að þar seljist
meira af kaffi og orkudrykkjum nú en
á öðrum tím, og því ljóst að margir
stúdentar leggja traust sitt á kaffi og
orkudrykki til þess að halda sér vak-
andi yfir bókunum.
Að sögn Arn-
fríðar Ólafsdóttur,
deildarstjóra
námsráðgjafar hjá
Háskóla Íslands,
er það aftur á
móti ekki gott ráð
að dæla í sig koff-
íni í prófalestri.
„Það þarf að gæta
þess að fá nægan
svefn því ónógur
svefn kemur niður
á getu manns til
að muna og til-
einka sér nýja þekkingu.“ Hún segir
það algengt að fólk falli í freistni í
prófum þegar það er undir miklu
álagi í prófum. „Matarvenjur tengjast
orku og einbeitingu. Á próftímabili er
því nauðsynlegt að gæta vel að matar-
æðinu, borða hollan og góðan mat og
falla ekki fyrir skyndiréttum, sælgæti,
gosi og kaffi.“
F2 6 9. desember 2004 FIMMTUDAGUR
Frá borginni minni Brussel
Sveinbjörn Hannesson stjórnmála-
fræðingur og júrókrati hefur búið í
Brussel í fimm ár. Honum finnst and-
stæðurnar í borginni mest heillandi.
„Brussel er bæði falleg og ljót,
sveitaþorp og heimsborg í senn. Svo
er hún hálfgert borgríki inni í landi
sem skiptist í þrjú tungumálasvæði.
Það eru margir heimar í Brussel,
augljóslega búa þar Belgar, flestir
þeirra tala frönsku, en aðrir flæm-
sku. Svo er það alþjóðaheimurinn,
bjúrókratarnir sem vinna hjá ESB, í
sendiráðum og sem lobbyistar.
Einnig er mikið af innflytjendum frá
Norður-Afríku og frá fyrrverandi ný-
lendunni Kongó. Hver heimur á sitt
hverfi. Bjúrókratarnir halda til í
Evrópuhverfinu. Eftir vinnu á
föstudögum koma þeir koma þeir
saman á Place Luxembourg og fá
sér bjór. Matonge er hverfi
Kongómanna, enginn ætti að koma
til Brussel án þess að reka nefið
þangað inn. Í Brussel er eitt falleg-
asta miðaldatorg í Evrópu, Grand
Place,“ segir Sveinbjörn.
Uppáhaldsveitingastaðurinn hans er
Comocomo á Rue Dansaert. „Ljúfir
baskneskir tapasréttir liðast þar um
færiband. Hljómar kannski eins og í
frystihúsi, en staðurinn er funheitur
og þjónustan allt annað en vélræn.
Meira að segja sjálfafgreiðsla á bjór.
Nokkrir hressir náungar sem gáfust
upp á skrifstofuvinnu reka og vinna
á staðnum. Best er að ná sér í sæti
við gluggann, nema maður vilji láta
lítið fyrir sér fara, þú og færiböndin
fáið jafn mikla athygli frá fótgang-
andi vegfarendum.“
Tapas á færibandi
Guðrún IngaTorfadótt i rdansari lærði
í Listdansskóla
Íslands og kennir nú
í Dansstúdíói
World Class.
Tásublásarinn minn. Þetta er furð-
urlegt fornaldarblásturstæki sem ég
hef til þess
að blása á
tásurnar.
Þetta er
svona raf-
magnstæki
sem blást-
ur kemur úr. Ég hef það fyrir framan
tásurnar þegar mér er kalt. Ég fékk
þetta hjá pabba mínum sem var með
þetta í húsbílnum sínum.
Nammipoki. Ég er alltaf með
nammipoka og lifi og hrærist
í nammi. Ég vil helst
hafa bland í pokanum,
alls konar nammi. Það er
gott að hafa einn
nammipoka hjá sér
þegar maður er að
læra.
Hárteygja er algerlega
ómissandi fyrir mig af því
að ég er með svo mikið
liðað og brjálað hár sem
þarf yfirleitt að binda
niður á einhvern hátt. Ég
er eiginlega alltaf með teygju
í hárinu svo það sé ekki úti um allt
andlit, sérstaklega þegar ég er að
dansa.
Hákon Atli Hall-dórsson lærðidans í Rotter-
dam í Hollandi og
Listdansskóla Íslands.
Hann hefur bæði
dansað í Evrópu og
Asíu, stundar nú nám í stjórnmálafræði
við Háskóla Íslands og hyggst fara til
Kína eftir áramót og læra Tai
Chi.
Svarta moleskin-bók-
in mín er ómissandi
vegna þess að mér
finnst oft erfitt að
hugsa hlutina til
enda ef ég hef ekki viðmæl-
anda. Bókin er því eins konar hlustandi
fyrir mig.
Íslenska vegabréfið mitt. Það væri
nú lítið hægt að gera án vegabréfsins.
Það hefur opnað mér svo
margar dyr. Mér finnst
alveg frábært að geta far-
ið hvert sem er í heimin-
um án þess að þurfa að
biðja eða sækja um neitt,
þarf bara að sýna þessa bók.
Dalirnir sjö. Þetta er bók sem fjallar
um þróun og þroska
sálarlífs og er í sjö
stigum. Sagan er um
ferðalag í gegnum
sjö dali og er sterk-
ur innblástur fyrir
mig. Þegar ég er að
hugleiða þá er ég í
rauninni að reyna að fara í þetta ferða-
lag um þessa sjö dali.
Tásublásari og vegabréf
Dansararnir Guðrún Inga Torfadóttir og Hákon Atli
Halldórsson völdu þrjá hluti sem þau geta ekki verið án.
FR
ÉT
TA
B
LA
Ð
IÐ
/G
VA
Þetta eru kannski ekki
sömu andlit og fyrir
þremur áratugum, en
þjóna sama tilgangi...
Helgi Hafnar Gestsson „Efri hæðin, sem tilheyrir einnig
Prikinu í dag, var notuð undir fangahjálp 1957 en frá
1958 til 1967 var Óskar Clausen með lögfræðistofu þar.“
Fastagestur á Prikinu
Á sama stað í þrjátíu
og fjögur ár