Morgunblaðið - 09.07.2006, Qupperneq 37

MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 9. JÚLÍ 2006 37
MINNINGAR
Barnið mitt,
syndir þínar
eru fyrirgefnar!
Þannig mætti
Kristur þeim,
er til hans leituðu
með bæn um líkn.
Hann bað fyrir þeim,
er krossfestu hann:
Faðir,
fyrirgef þeim,
því að þeir vita ekki,
hvað þeir gjöra.
Vér eigum að vera
fús að fyrirgefa.
Jesús kenndi oss
að biðja þannig:
Fyrirgef oss
vorar skuldir,
svo sem vér
og fyrirgefum
vorum
skuldunautum.
Fyrirgefning
felur í sér nýsköpun
og gefur oss færi á
að byrja á ný.
Öll þörfnumst vér
fyrirgefningar Guðs,
einnig við
– ég og þú.
Fyrirgefning
skapar ný tækifæri
í mannlegu samfélagi.
Vér réttum hvert öðru
opna hönd
og sameinumst um
að viðhalda
lífi hver annars.
Vér gleymum því,
sem mistókst,
og byrjum á ný.
Vér tökum þátt
í daglegri
sköpun Guðs.
Sköpun er ekki
aðeins bundin
upphafi tilverunnar.
Sköpun Guðs er sístæð,
hann skapar
á hverjum degi,
því sköpun er ferli,
er varir allt lífið.
Vér eigum að rétta
hvert öðru
fyrirgefandi hönd
í smáu sem stóru.
Það gjörist ekki
sjálfkrafa,
heldur aðeins
fyrir Anda Guðs.
Kristur frelsar
frá synd og dauða,
frá fordæmingu
vor sjálfra og annarra.
Hann fyrirgefur
og frelsar
frá sjálfselsku
og eigingirni.
Fyrirgefning hans
gjörir oss frjáls
til þjónustu við
Guð og náungann.
Þú sem ert frjáls.
Heftir þú frelsi annarra?
Þú sem ert hamingjusamur.
Bakar þú öðrum óhamingju?
Þú sem nýtur trausts.
Vantreystir þú öðrum?
Þú sem lífið leikur við.
Níðist þú á þeim,
er orðið hafa undir
í lífsbaráttunni?
Þér hefur verið fyrirgefið.
Hefnir þú þín á öðrum?
Hefnigirni og fordæming
heyra myrkrinu til,
en fyrirgefning á rætur
í ríki Guðs.
Gleymum aldrei þeim,
sem eru einmana.
Mætum samferðafólkinu
með fyrirgefningu
í dag.
Vér erum
samverkamenn Guðs.
Hönd Guðs
sigurdur.aegisson@kirkjan.is
Fyrirgefningin er eitt af grundvallarhugtökum
kristninnar, og er í órofa sambandi við náunga-
kærleikann. Sigurður Ægisson birtir á þessum
góða júlídegi prósaljóð Jónasar Gíslasonar, fyrrum
vígslubiskups í Skálholti, um það efni, frá 1994.
HUGVEKJA
✝ Hrefna Þórðar-dóttir fæddist í
Reykjavík 24. ágúst
1913. Hún lést á
Dvalarheimilinu
Seljahlíð 16. júní sl.
Eiginmaður Hrefnu
var Magnús Jónsson
framkvæmdastjóri,
f. í Fljótsdal í Fljóts-
hlíð 15.9. 1911, d. í
Reykjavík 24.5.
1960. Foreldrar
Hrefnu voru Þórður
Árnason, f. 8.7.
1875, d. 13.8. 1945,
og Karólína Ágústa Gottskálks-
dóttir, f. 24.8. 1882, d. 13.3. 1932.
Hrefna átti eina alsystur, Valfríði
Ágústu, og tvö hálfsystkin, Sesse-
líu Ingibjörgu og Jón. Börn
Hrefnu og Magnúsar eru 1) Karl
Lúðvík, f. 25.9. 1932, d. 16.1. 1935,
2) Margrét Sveinbjörg, f. 27.11.
1933, maki 1 Haukur Hafsteinn
Guðnason, maki 2 Ágúst Haralds-
son. Börn hennar og Hauks eru a)
Þór Hafsteinn Hauksson, maki
Sigrún Alfreðsdóttir, börn þeirra
eru Haukur Hafsteinn, Hafþór
Ægir og Karólína
Ósk. b) Magnús
Hauksson, maki El-
ín N. Arnardóttir,
börn þeirra eru
Margrét Þórunn,
Elísabet Arna, Örn
Nordal og Rakel
Ósk. Sonur Magnús-
ar er Ragnar Ingi,
dóttir Ragnars er
Alexandra Angela.
3) Karl Lúðvík, f.
7.6. 1938, d. 12.5.
2000, maki Kolbrún
Thorlacíus, dætur
þeirra a) Hrefna Margrét Karls-
dóttir, maki Einar Hreinsson,
sonur þeirra er Sölvi Karl, b)
Selma Karlsdóttir, maki Pétur
Bjarnason, dóttir þeirra Eva Lóa
og dóttir Selmu er Birta. 3) Magn-
ús Hrafn, f. 28.7. 1946, maki Sig-
ríður Ólöf Sveinsdóttir. Sonur
Magnúsar er Guðmundur, maki
Rannveig Halldórsdóttir og börn
þeirra eru Ágúst Örn og Krist-
veig Fanney.
Útförin fór fram í kyrrþey að
ósk hinnar látnu.
Fallega rósin okkar hefur lagt
saman blöðin sín, en opnar aftur
krónu sína á móti eilífu ljósinu á
æðra tilverustigi þar sem áður
gengnir ástvinir og ættingjar bjóða
hana velkomna.
Þannig vil ég minnast tengdamóð-
ur minnar Hrefnu Þórðardóttur.
Fyrstu kynni mín af Hrefnu voru
þegar Kalli bauð mér heim til móður
sinnar á heimili fjölskyldunnar. Þar
tók hún á móti mér brosmild og
hress enda minnist ég hennar sem
afskaplega félagslyndrar og
skemmtilegrar konu. Hún var þá
nýlega orðin ekkja og því miður
kynntist ég aldrei Magnúsi tengda-
föður mínum. Hún var yndisleg
amma barnanna minna og engin jól
voru haldin án þess að hún mætti á
staðinn hlaðin gjöfum. Ég var svo
lánsöm að hún bjó á heimili okkar í
eitt ár og styrkti það enn frekar vin-
áttuböndin á milli okkar. Hún var
stoð og stytta í gegnum marga erf-
iðleika, ekki síst vegna lífsgleði sinn-
ar og bjartsýni sem einkenndu hana
ætíð.
Hún var mikill fagurkeri og lista-
kona og minningin um hana lifir í
gegnum allan þann fjölda málverka
og útsaumsmynda sem hún gerði
um ævina og prýða heimili fjölskyld-
unnar. Þau minna á lífsglaða og
glæsilega konu sem við eigum eftir
að sakna.
Ég þakka þér fyrir að hafa verið
vinkona mín.
Þín tengdadóttir,
Kolbrún.
Þegar við minnumst ömmu
Hrefnu kemur einna fyrst upp í hug-
ann hversu ung hún var í anda og
fordómalaus. Hún var félagsvera og
elskaði að vera innan um fólk. Hún
hafði gaman af því að ferðast og
okkur er það sérstaklega minnis-
stætt þegar hún sýndi okkur systr-
unum gamla mynd af sér sitjandi á
úlfalda. Hún fór reglulega til Banda-
ríkjanna til vinkonu sinnar sem þar
bjó og kom með ýmsar gersemar
heim í farteskinu.
Það rifjast upp svo mörg minn-
ingabrot þegar hugsað er til baka.
Ófáar stundirmar sem maður fékk
að sitja í miðasölunni í Laugarásbíói
og borða gult popp en þar vann
amma í mörg ár. Veturinn sem við
fórum saman á myndlistarnám-
skeið, unglingurinn og amman.
Amma naut þess að vera innan um
ungt fólk og hún var opin fyrir
menningu þess. Ein jólin þegar önn-
ur okkar spurði hana hvað hún vildi í
jólagjöf stóð ekki á svarinu, plötuna
„Konu“ með Bubba Morthens.
Amma var glæsileg kona, alltaf
vel tilhöfð og það var næsta gefið að
vildi maður gleðja hana áttu fallegar
flíkur og skartgripir upp á pallborð-
ið. Enda hafði hún næmt auga fyrir
fallegum hlutum, sem sést einna
best á þeim aragrúa listaverka sem
hún málaði og saumaði út gegnum
árin.
Þegar við vorum litlar var regla á
heimilinu að amma kæmi í mat einu
sinni í viku. Þá var til mikils að vinna
að láta hana segja okkur sögur af
pabba þegar hann var lítill og þau
fjölskyldan bjuggu í Aðalstræti 16.
Stóð þá ekki á lýsingum af ýmsum
prakkarastrikum hans og félaganna
í Grjótaþorpinu, enda átti pabbi ekki
langt að sækja grallaraskapinn þar
sem amma var annars vegar.
Þegar amma treysti sér ekki leng-
ur til að mála eða sauma út fann hún
sér nýtt efni til að láta sköpunargáf-
una njóta sín. Á Seljahlíð þar sem
hún dvaldist síðasta áratuginn varð
leirinn fyrir valinu og á Seljahlíð tók
hún þátt í félagsstarfinu af krafti
meðan heilsa entist.
Við kveðjum ömmu Hrefnu með
söknuði en eftir lifir minningin um
yndislega ömmu og merkilega konu.
Hrefna og Selma.
Elsku amma.
Það eru svo margar góðar minn-
ingar sem koma upp þegar maður
fer að hugsa um þig.
Það er svo æðislegt að minnast
þess þegar þú fluttir með okkur út í
Hveragerði, það var svo notalegt að
hafa þig þar, alltaf hægt að banka á
hurðina þína og athuga hvort þú
ættir ekki eitthvert nammi handa
okkur. Þú gafst þér líka alltaf tíma
til að gera eitthvað skemmtilegt
með okkur, eins og að byggja spila-
hús.
Við minnumst þess líka þegar þú
sagðir okkur frá gönguferð sem þú
fórst í með Orra, í miðbæ Reykja-
víkur og hann bauð þér sæti á tröpp-
urnar fyrir utan pósthúsið þegar
hann hélt að þú værir orðin þreytt.
Það var líka æðislegt að koma í
heimsókn í höllina hennar ömmu
(bláu blokkina) þar sem maður fékk
alltaf grjónagraut. Svo fengum við
liti og litabækur og það var aldrei
eins gaman að lita og í höllinni henn-
ar ömmu Hrefnu.
Þú varst alltaf tilbúin til að hjálpa
okkur ef það var eitthvað sem þú
gast gert og við eigum eftir að sakna
þín svo mikið. Við minnumst alls
þess góða sem þú gerðir fyrir okkur
og kenndir okkur.
Þín barnabarnabörn,
Margrét, Elísabet, Orri,
Rakel og Ragnar.
HREFNA
ÞÓRÐARDÓTTIR
Í örfáum orðum vil
ég minnast frænda
míns og vinar, Þráins
Arinbjarnarsonar,
sem nú hefur eftir erfið veikindi í all-
nokkurn tíma kvatt þennan heim og
öðlast þráða hvíld. Ég minnist
frænda míns fyrst þegar hann kom
og heimsótti föður minn meðan hann
lá banaleguna, en ekki minnist ég
annars frá þeirra spjalli en að þá
væri töluð kjarnyrt íslenska og
sagðar gamansögur frá þeirra æsku-
slóðum úr Rauðasandshreppi, enda
var Þráinn, líkt og Arinbjörn faðir
hans, ekki vanur að skafa utan af
hlutunum í sínu spjalli og frásögn-
um.
Ég og frændur mínir að vestan
drukkum í okkur orðfæri slíkra
manna og lærðum, en tæpast held
ÞRÁINN
ARINBJARNARSON
✝ Þráinn Arin-bjarnarson
fæddist í Neðri
Rauðsdal á Barða-
stönd 24. desember
1924. Hann lést
þriðjudaginn 27.
júní síðastliðinn og
var jarðsunginn frá
Fossvogskirkju 6.
júlí.
ég það sé haft fyrir
nútímabörnum á dag-
skólum.
Þráinn ólst upp við
erfið kjör og vinnu-
hörku frá barnsaldri,
ásamt þeirri reynslu
að missa móður sína
ungur og einnig syst-
ur sínar rétt komnar
af unglingsaldri. Aldr-
ei held ég að mótlæti
þetta hafi bugað Þrá-
in, en skrápur yfir-
borðsins harðnaði
eðlilega og mótaði
persónulegar og pólitískar skoðanir
fram í andlátið. Allir þeir sem Þráin
þekktu vissu að undir skrápnum var
allt annar maður sem bar allt til síð-
ustu stundar fyrir brjósti kjör þeirra
sem minna máttu sín hvort sem börn
eða eldri voru. Það sem var áberandi
í fari frænda var skopskyn og hag-
mælska í ríkum mæli, enda kunni
hann ókjör af gömlum sem nýjum
vísum og gamansögum.
Þráinn var kunnur vinnuþjarkur
og vandvirkur svo sumum þótti nóg
um, hygg ég að þar hafi erfið kjör í
uppvexti haft mikil áhrif enda venj-
an á þeim tímum fyrir vestan að
vanda það sem gert var og lengi átti
að endast, enda var frænda tíðrætt
um þá sóun verðmæta sem nútíma-
kynslóðir ástunda. Frændi minn
Þráinn kvartaði lítt í eigin veikind-
um þrátt fyrir að flestir hefðu lík-
lega brotnað andlega eða líkamlega
við allt það sem yfir dundi, ég minn-
ist þess að Þráinn svaraði eitt sinn
þegar ég spurði um heilsuna, „ég
hjari þetta á andskotans þrjósk-
unni“.
Fyrir hönd fjölskyldu minnar og
alls Ásakotsfólksins vil ég þakka
Þráni fyrir kynni liðinna ára og votta
samúð hans nánustu fjölskyldu.
Magnús Halldórsson.
Jæja, elsku afi, nú er komið að
lokakveðjunni, þeirri sem markar
óumflýjanlega endalok þessarar
jarðvistar. Dauðanum varst þú ekki
ókunnugur enda ungur að árum
þegar þú misstir systur þínar og
móður. Þessir atburðir eru þeirrar
tegundar að þeir marka menn fyrir
lífstíð. Dugnaður og eljusemi voru
þínar ær og kýr en samviskusamari
einstakling er erfitt að finna. Víst er
að þú varst góð fyrirmynd í mörgu
og margar góðar stundir að minnast,
enda þú einstaklega fær að kveða og
af stökum þeim sem þú ortir höfðu
margir ómælt gaman. Síðustu ár ævi
þinnar voru þér erfið og vona ég að
þú sért hvíldinni feginn.
Takk fyrir allt saman.
Kveðja
Jóhann Björn Elíasson.