Sjómannablaðið Víkingur - 01.03.1982, Side 9

„Að efla samhug
hinna ýmsu starfsgreina
sjómannastéttarinnar”
Rætt við Pétur Sigurðsson formann Sjómannadagsráðs
Sjómannadagurínn er hluti af íslenskri menningu og okkur sem yngri
erum finnst að hann hljóti alltaf að hafa veríð til. Hann var hins vegar
fyrst haldinn hátíðlegur 6. júní 1938 en 25. nóvember 1937 var endanlega
samþykkt af fulltrúum aðildarfélaga Sjómannadagsins að helga sjó-
mannastéttinni einn dag á árí. Tilgangur þessa hátíðisdags var mótaður í
upphafi, m.a. til að efla samhug meðal hinna ýmsu starfsgreina sjó-
mannastéttarínnar; heiðra minningu látinna sjómanna; kynna þjóðinni
lífsbaráttu sjómanna og þýðingarmikil störf þeirra í þágu þjóðfélagsins
og til að beita sér fyrír menningarlegum velferðarmálum sjómanna-
stéttarínnar.
Eins og allir vita hefur Fulltrúaráð Sjómannadagsins í Reykjavík og
Hafnarfirði staðið fyrír byggingu Dvalarheimilis aldraðra sjómanna í
Reykjavík og Hafnarfirði og á Sjómannadaginn 1954 þegar hornsteinn
Hrafnistu í Reykjavík var lagður, hóf Happdrætti DAS einnig starfsemi
sína.
í Fulltrúaráði Sjómannadagins eiga sæti 32 fulltrúar hinna ellefu
aðildarfélaga og formaður þess er Pétur Sigurðsson alþingismaður. Við
náðum tali af Pétrí á skrífstofu hans í Hrafnistu í Hafnarfirði og báðum
hann að spjalla um Hrafnistu-heimilin og aðra starfsemi Sjómanna-
dagsráðs.
I Hrafnistu í Hafnarfirði er gott bókasafn og er megin uppistaða þess bókasöfn þeirra
Hallgríms Jónssonar vélstjóra, Kristens Sigurðssonar skipstjóra og Jóns Kristjánssonar
verkamanns. Þama eru þau Sigríður A. Jónsdóttir forstöðukona og Pétur Sigurðsson
formaður Sjómannadagsráðs í bókasafninu.
Verðum að sýna
umburðarlyndi
Hið nýja heimili Hrafnista í
Hafnarfirði stendur á fögrum stað
með útsýn yfir sjóinn og hluta
Álftaness. Byggingin er vistleg og
heimilisleg og innan hennar ríkir
léttur og skemmtilegur andi sem
blaðamaður varð berlega var við
þegar hann lenti á samverustund
með vistmönnum þar sem sungið
var og dansað. Hafnarfjarðar-
heimilið rúmar aðeins 100 vist-
menn og tal okkar Péturs barst
fyrst að því hversu eftirsótt er að
komast á dvalarheimili eins og
Hrafnistu.
— Þessi mál eru mjög viðkvæm
og vand meðfarin en ég nota oft
eitt dæmi sem mér finnst skýra vel
okkar stöðu. Til mín kom kona
sem hafði verið kennari eða
skólastjóri úti á landi. Ég sagði
henni að við tækjum að venju sjó-
menn og sjómannsekkjur inn á
forgangslista en hún yrði að fara á
almennan biðlista. Það kom síðan
upp úr kafinu að þessi gamla kona
átti fjóra syni sem voru starfandi
sjómenn og einn tengdason. Hún
þurfti á það mikilli umönnun að
halda að tengdadætur hennar og
dætur sem allar voru með ung
böm gátu ekki sinnt henni. Það
hefði því jafnvel þurft að kippa
einum af þessum mönnum í land
til að hjálpa til að sjá um konuna.
Annað nýlegt dæmi get ég nefnt
þar sem ég varð að meta með
VÍKINGUR
9