Sjómannablaðið Víkingur - 01.03.1982, Qupperneq 64

strax á fyrstu árum skuttogaranna
sýndu þeir togarar yfirburði, sem
búnir voru til flotvörpuveiða og
sérstaklega þeir sem höfðu troml-
ur og þurftu ekki að eyða dýr-
mætum tíma í að skipta um veið-
arfæri. Það var því strax á árunum
1974—1975 sem flotvörputromlur
voru taldar ómissandi á togurum
og má segja að tískufaraldurinn
hafi gengið að mestu yfir á þeim
tíma og ég held að það sé leitun að
þeim togurum á íslandi sem ekki
hafa flotvörputromlu, það geta
verið fáeinir. Það er því hlægilegt
að telja að næsti tískufaraldur
verði að fá flotvörputromlu um
borð í hvert skip. Tískufaraldur-
inn er löngu farinn hjá.
Vafasöm ummæli
Ég hef hér á undan rakið nokk-
ur atriði, sem eru ranglega tíund-
uð í títtnefndri bók og hefur verið
um hreinar missagnir að ræða hjá
höfundum bókarinnar. Hins veg-
ar orka ýmis ummæli í bókinni
tvímælis, en þar koma fram skoð-
anir höfunda, t.d. á uppbyggingu í
sjávarútvegi á undanförnum ár-
um. Ég ætla að benda hér á eitt
atriði þessu til skýringar. Á einum
stað segirsvo: „Minni togararollu
byltingu i sjávarútvegi og þjóðfé-
laginu, öfluðu frystihúsum í sjáv-
arplássum hráefnis, útrýmdu at-
vinnuleysi, innleiddu tíð lúxus-
íbúða teppalögð í hvert horn,
skrautkerrur og hljómflutnings-
tæki, sólarlandaferðir og hvers
kyns óhóf.“
Hér skína í gegn skoðanir höf-
unda, þeir sjá eftir því að þeir sem
á landsbyggðinni búa og afla
gjaldeyris fyrir þjóðarbúið hljóti
laun erfiðis síns. Nær væri að
segja að tilkoma skuttogaranna
hefði leitt til nokkurrar velmeg-
unar á landsbyggðinni þannig að
þeir hefðu nálgast þá sem á
höfuðborgarsvæðinu búa, en þeir
hafa nú sennilega þessi þægindi
sem sagt er að togarar hafi innleitt
í sjávarplássum.
Það er leitt til þess að vita að
íslenska Skipasögu skuli rita
menn sem hafa frantangreind
viðhorf til uppbyggingar á lands-
Maður nokkur sofnaði á fundi.
Ræðumaðurinn bað ungan mann,
sem sat við hliðina á svefnpurk-
unni að vekja hann.
„Vektu hann sjálfur,“ sagði
ungi maðurinn, „það varst þú sem
svæfðir hann.“
★
„Fyrir hvað varstu tekinn fast-
ur?“ spurði vinur.
„Ég fann peningaveski."
„Fann. Vitleysa. Maður er ekki
tekinn fastur fyrir að finna hluti.“
„Jú, ég fann það áður en eig-
andinn týndi því.“
byggðinni og ekki meiri þekkingu
á íslenskum sjávarútvegi en þau
dæmi sýna, sem ég hef rakið hér á
undan.
„Af hverju kostar rjómi meira
en mjólk?“
„Það er erfiðara fyrir beljumar
að sitja á litlu hyrnunum.“
★
„Hvað er að, litli minn?“ spurði
samúðarfullur maður lítinn
dreng, sem var að skæla.
„Hundurinn minn er dáinn,“
snökti drengurinn.
„Svona, svona,“ sagði maður-
inn. „Vertu ekki að gera mikið úr
því. Hún amma mín dó í síðustu
viku og ekki er ég að gráta.“
„Nei,“ sagði strákurinn, „en þú
ólst hana ekki upp frá því að hún
var hvolpur.“
Kristján G. Jóhannsson.
64
VÍKINGUR