Fálkinn - 14.12.1956, Side 15

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1956 ^*^#^*^^#^*^*^*^*^#^*^*^*^*^# 11
Ursala
öfrar
Bloom:
iólanna
Saga þriggja, sem fundu hvert annað á jólunum.
ÍVERSU miklar veruleika-
^ll^l dj manneskjur sem við ennn,
hafa jólin samt einkenni-
í2zk£ÍjI leg áhrif á okkur. AS
minnsta kosti efaðist Ólafur litli ekki
eitt augnablik um töfra jólanna. Hann
hafði tröllatrú á þjóðsögunni um jóla-
sveininn, sem mundi færa honum
leikföng er hann hefði setið við að
smiða siðan í fyrra.
„Það eru galdrar — er það ekki,
mamma?“ spurði hnokkinn.
„Jú, það er sjálfsagt," sagði liún.
En henni var ekki létt i Juig núna,
því að hún sá fram á, að hún gæti
ekki gert neitt til hátíðabrigða fyrir
drenginn sinn á jólunum. í fyrra hafði
hún selt nokkra skartgripi, sem hún
átti frá gömlum og bjartari dögum,
og hafði keypt gjafir handa Ólafi og
haft jólagæs á borðum.
En í ár gal lnin ekki eignast neitt
handa drcngnum sínum — þetta hafði
verið erfiðasta árið af þessum þremur,
síðan hún missti manninn sinn. Hún
hafði orðið að leggja liart að sér með
vinnu til þess að geta haldið húskof-
anum sínum, og hún hafði horft upp
á að allt hrörnaði. Henni hafði ógr.-
að að sjá, að fæturnir á Óla voru
orðnir alltof langir í buxurnar, sem
hann gekk í.
„Ég er viss um að jólasveinninn
gefur mér nýjar buxur,“ sagði Ólafur
í sælli trú á töfra jólanna, „og i ár
verður jólagæsin enn betri en í fyrra,
það skaltu sanna.“
Og móðirin reyndi að vona, að
kraftaverkið gerðist — en kraftaverk-
in gerast ekki þannig nú á dögum.
Hún mundi verða að neyðast til að
segja drengnum sínum, að ])au mættu
ekki búast við miklu af jólasveinin-
um i ár.
„Barnið mitt,“ sagði hún og þrýsti
Óla að sér, „i þetta sinn getum við
ekki haldið upp á jólin eins og áður.“
Og svo útskýrði hún fyrir honum hve
erfitt hún ætti með að eignast pen-
inga til að geta veitt sér það, sem
þau gátu veitt sér áður.
En Ólafur bar engan kviðboga fyr-
ir því.
„Ég skal biðja jólasveininn að
galdra eittlivað handa okkur,“ svar-
aði 'hann ibygginn. „Ég veit að hann
gerir það fyrir mig ..
„En liann hefir svo margt að
hugsa ...“
„Ekki svo margt að hann gleymi
okkur,“ svaraði Óli hárviss.
Hún liafði ekki geð i sér til að and-
mæla honum — hann var svo trúaður
á þctta. Hún vissi ekki hvað liún átti
til bragðs að taka.
Siðdegis á Þorláksmessu fór hún
með strætisvagninum inn í bæinn og
keypti nokkrar appelsinur, mislita
öskju með hrjóstsykri og ofuriitla
járnbraut handa drengnum sínum.
Það var ekki fjölskrúðugt — en hvað
átti hún að gera? Hún hafði eytt meiri
peningum í þetta smáræði, en hún
hafði í rauninni efni á.
Þegar hún kom heim var komin
logndrífa og snjórinn féll í stórum
flygsum. Hún sá að Óli var i glugg-
anum og klemmdi nefið að rúðunni.
„Jólasveinninn hefir áreiðanlega
ekki gleymt okkur,“ sagði hann glað-
legur. „Þú skalt nú sjá, að hann hefir
ekki gleymt okkur.“
Móðir hans brosti og kinkaði kolli.
Hún hjálpaði honuin i kápuna, þvi
að hann langaði út í snjóinn. Hún
sá að hann hljóp niður að iiliðinu,
og kom svo að vörmu spori aftur —
með stóra jólagæs.
einhver hráðum til að spyrja eftir
gæsinni. Eða — gat það verið hugsan-
legt að þetta væri gjöf, sem einhver
brjóstgóður velunnari hefði sent
þeim?
Það var komið rökkur, en hvítar
snjóflygsur héldu áfram að koma úr
loftinu, og móðir og sonur stóðu við
gluggann og liorfðu á snjóinn. Þá
sáu þau bregða fyrir bifreiðaljósum
niðri á veginum, og stuttu síðar var
drepið á dyrnar. Móðirin fór út til
að opna, en Ólafur elti hana og sá
að ungur maður með vingjarnleg augu
og bros um munninn, stóð í dyrunum.
„Afsakið þér,“ sagði maðurinn, „ég
hefi dálítið skrítið erindi. Þér munuð
og matreiða fyrir hann, var ekki
komin. Og svo bættist ]>að ofan á, að
hann hafði týnt jólagæsinni sinni.
„Þér hafið auðvitað ætlað að steikja
hana,“ sagði hann svo.
„Já, ef enginn liefði komið og sótt
Iiana á morgun mundi óg hafa gert
það — ’held ég,“ svaraði hún.
„Gætuð þér liugsað yður að steikja
liana fyrir mig, og lofa mér svo að
koma hingað á morgun og borða jóla-
matinn með yður og honum syni yð-
ar?“ sagði hann. „Við erum hvort
sem er nágrannar, og ég er einn míns
liðs — mér þætti mjög gaman að fá
að halda jólin með öðru fólki.“
„Sagði ég það ekki alltaf, að jóla-
sveinninn mundi ekki gleyma okkur?"
kallaði liann hróðugur.
Hann hafði fundið gæsina fyrir ut-
an hliðið. Jólasveinninn hafði ekki
gefið sér tíma til að koma inn með
hana, svo að hann hafði lagt hana
þarna. Og ekkert hús var þarna ná-
lægt, svo að ;það kom ekki til mála
að jólasveinninn liefði farið húsa-
villt. Þetta var jólagæsin þeirra!
„Það er alveg ómögulegt að við
eigum hana,“ sagði móðir hans.
En Óli litli sat við sinn keip, stakk
liöndunum djúpt ofan i buxnavasana
og svaraði af mikilli sannfæringu:
„Það er jólasveinninn, sem hefir
galdrað hana. Ég sagði þér, að hann
gæti allt sem liann vildi.“
Skelfingar bull var þetta i drengn-
um, en hvernig átti liún að fá af sér
að segja honum það? Kannske kæmi
liklega ekki liafa séð gæs hérna fyrir
utan?“
Æ, liún hefði átt að vita, að það
sem henni hafði dottið í hug var of
gott til að geta verið satt! Sár von-
brigði lýstu sér í svip hennar sem
snöggvast.
„Drengurinn minn kom bagsandi
með hana inn,“ sagði hún. „Hann
sá hana liggja við hliðið og hélt að
jólasveinninn hefði lagt hana þar
handa okkur.“
„Einmitt!“ sagði ungi maðurinn og
varð henni samferða inn. Hann sagði
henni að hann hefði leigt sér dálítið
liús með húsgögnum rétt fyrir ofan,
og ’hefði ætlað sér að verða þar um
jólin, en hafði átt erfitt með að finna
húsið i rökkrinu, þvi að hann var
ókunnugur þarna. En þegar hann
loksins fann lnisið, varð hann þess
vísari, að konan sem átti að taka til
Og nú var Óli litii ekki í neinum
vafa lengur.
Þetta hlaut að vera sjálfur jóla-
sveinninn, þó að hann væri i venju-
legum fötum, en ekki rauðri kápu og
með skotthúfu. Honum hafði sárnað
að þau skyldi ekki eiga neinn góðan
mat, og svo hafði hann klippt af sér
skeggið og farið í sunnudagsföt, svo
að þau skyldu ekki þekkja hann. En
'hann Óli hafði nú þekkt liann samt.
Hann klappaði saman lófunum þegar
móðir lians svaraði, að það væri ekki
nema sjálfsagt að hún steikti gæsina.
„Meðan ég man — ég hafði með
mér dálitið af kristþyrni og jóla-
skrauti neðan úr bæ. Við skulum
skreyta húsið hérna.“ Hann beið ekki
eftir svari en hljóp út i bilinn og
kom aftur með marga böggla.
Framhald á bls. 44.