Fálkinn - 14.12.1956, Side 49

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1956 ^*^*^*^*^^^*^*^*^*^*^*^*^*^* 45
1H.
J/
OLIKAR SVSTUR
/J
Spennandi franthaldssaga
Edward Norton bauð gestunum í staupinu
og svaraði spurningu Fernandos: — Lesley
var dálitið þreytt og ætlaði að hvíla sig. En
hún hlýtur að koma bráðum.
Frönsku gluggarnir voru upp á gátt og
gestirnir voru á einlægu iði milli stofunnar
og svalanna. Einn af yngri verkfræðingunum
hafði sett plötu á grammófóninn, og hlátur
og mas barst út í hljóða næturkyrrðina.
Kvenrödd heyrðist spyrja: — Hvað er
orðið af henni systur yðar, Virginia? Ég hefi
ekki séð henni bregða fyrir í kvöld.
— Ætli hún sé ekki einhvers staðar nærri?
sagði Virginia kæruleysislega.
En undir niðri var hún fjúkandi reið. Hún
hafði gægst inn í herbergi Lesley á ný, og
enn var það tómt. Það var illa gert af henni
að hverfa, einmitt þegar Virginia þurfti mest
á henni að halda. Það var ekki Lesley líkt.
Mjó rödd hvíslaði að henni, að kannske hefði
hún farið feti of langt — það gátu verið tak-
mörk fyrir því, sem Lesley þoldi. En hún
huggaði sig við að Lesley mundi eflaust hafa
skilið, að hún yrði að láta undan eldri systur
sinni, og venjulega fór svo að hún lét undan
með hægð. Það var slæmt að Martin skyldi
velja einmitt þennan dag til að koma í heim-
sókn.
Stundvíslega klukkan átta var borin fram
hressing. Það voru salöt og posteikur, steikt
bjúgu, fisksnúðar, eggjahræra og fleiri smá-
réttir — allt það sem Lesley hafði matreitt.
Gestirnir tóku vel til matar síns, ýmist stand-
andi eða sitjandi við smáborðin, og undir eins
og fat tæmdist kom annað á borðið.
Fernando var alltaf að rétta Virginiu eitt-
hvað og bar kaffibollana út í garðinn. Þau
settust á bekk skammt frá bananastóðinu við
grasflötina.
— Þetta er skemmtilegt samkvæmi, Virgi-
nia, sagði hann brosandi. — Þér og Lesley
hafið haft mikið fyrir að undirbúa allt.
Hún tók við vindlingnum, sem hann bauð
henni. — Skemmtið þér yður?
— Já, það geri ég. Ég hefi aldrei séð svona
mörgu fólki líða betur, í ekki stærri húsa-
kynnum. Hann kveikti í vindlingi hennar
með kveikjaranum, sem var alsettur rúbínum.
Svo sagði hann léttur í bragði: — Ég hefi
alltaf haldið að systir yðar væri svo hraust.
En faðir yðar sagði mér, að hún hefði svo
slæman höfuðverk, að hún yrði að halda sig
í herberginu sínu. Er það rétt?
Virginia kinkaði kolli. Henni þótti vænt
um að faðir hennar hafði látið þetta berast,
eins og hún hafði beðið hann um. Það leit
betur út að láta gestina halda þetta. — Það
er leiðinlegt, en við því er ekkert að gera.
i— Hefir hún fengið aspirin?
— Það er ekki alltaf sem það hrífur, svar-
aði Virginia varfærin. — Hún verður bara
að hvíla sig og bíða þangað til það líður hjá.
Hún vill ekki eyðileggja kvöldið fyrir gest-
unum.
En kvöldið er gereyðilagt fyrir Lesley!
Hann andaði að sér reyk úr vindlingnum. —
Læknirinn okkar er hérna í kvöld. Hann gæti
litið á hana. Hann hefir vafalaust eitthvað
við höfuðverk.
— Nei, nei, það er ekki vert! Hún brosti
til þess að draga úr því, að ákefðin hafði
verið óeðlilega mikil í rómnum. — Þér skuluð
ekki hafa áhyggjur af henni, Fernando. Hún
vill helst að við gleymum að hún sé til.
— Já, það er henni líkt, sagði hann. —
En það kemur í sama stað niður. Það er
leiðinlegt að hún skuli fara á mis við svona
skemmtilegt kvöld, og ef töflur læknisins
geta gert gagn þá skal ég sjá um að hún
fái þær. Því að hún fær ekkert næði hvort
sem er, fyrir hávaðanum sem er í húsinu.
Við skulum fara og tala við Ranome lækni.
Hann stóð upp og hún líka. Hún studdi
hendinni á handlegginn á honum. — Fern-
ando, góði — við skulum lofa henni að vera
ein. Hún mundi sleppa sér ef læknirinn kæmi
til hennar. Eins og þér segið þá er það slæmt
að hún skuli fara á mis við samkvæmið, en
hitt mundi hún taka sér þúsund sinnum nær
ef gestirnir kæmust að því að þér hefðuð sent
lækninn til hennar. Þér verðið að reyna
að líta á þetta frá hennar sjónarmiði.
— Það er einmitt það sem ég geri, sagði
hann vingjarnlega. — Við skulum ekki minn-
ast á þetta við neinn nema lækninn, og hon-
um getum við treyst.
NEYÐARLYGI.
Hann stefndi upp að húsinu og skelfingin
greip Virginiu, er hún hugsaði til hvernig fara
mundi, er hann kæmist að því, að Virginia
væri ekki í herberginu sínu. Allt mundi kom-
ast í uppnám, samkvæmið fara í hundana
og hún sjálf lenda í gapastokknum fyrir lyg-
ina. Það var hræðilegt að Lesley skyldi koma
henni í þessa klípu!
— Bíðið þér! hvíslaði hún í örvæntingu.
Ég hefi ekki sagt yður allt!
Hann nam staðar og horfði á hana. —
Hvað er að, Virginia? Hefir eitthvað komið
fyrir systur yðar? Er höfuðverkurinn aðeins
fyrirsláttur?
— Lesley er ekki veik. Hún tók í höndina
á honum. — Setjist þér, þá skal ég segja
yður frá öllu.
Hann settist. á bekk hjá henni. — Hvað
er um að vera? spurði hann óþolinn. — Hvað
hefir komið fyrir Lesley. Hvers vegna vill
hún ekki vera með kunningjum sínum? Ég
hélt að hún.væri svo sterk og djörf.
— Það eru til hlutir, sem gera fólk varn-
arlaust, sagði Virginia lágt. — Til dæmis
ástin.
— Ástin? endurtók hann hvasst. — Út-
skýrið þetta fyrir mér!
Virgininu tókst það vel. Röddin var róleg
og æðrulaus, þangað til hún kom að niður-
laginu — þá skalf hún af geðshræringu.
— Lesley fékk heimsókn í dag. Þér hafið
séð manninn — Martin Roland. Hann kom
til að segja henni, að hann færi suður í kvöld
og að hann mundi fara til Englands undir eins
og hann fengi tækifæri til þess. Ég veit ekki
hve lengi þau töluðu saman, eða hvað fór
á milli þeirra, en henni tókst auðsjáanlega
ekki að fá hann til að breyta ákvörðun. Hún
sagði mér frá þessu þegar ég kom heim frá
Buenda, og hún var ekki mönnum sinnandi,
veslingurinn.
— Ég skil. Röddin var kuldaleg. — Þér
haldið þá að hún sé ástfangin af þessum unga
manni?
— Það er svo að sjá.
Nú varð þögn. Virginia góndi á rauðmál-
aðar neglurnar á sér og beið. Kliður og hlát-
ur heyrðist ofan úr húsinu. Loks sagði Fern-
ando kuldalega: — Hún hefði átt að fara með
honum, ef hún elskar hann.
— Ég skildi hana svo, sem hann hefði
ekki óskað að hún færi með honum, sagði
Virginia skærri röddu.
Aftur varð þögn. Svo stóð Fernando upp
og sagði:
— Svo að hún þjáist af hjartasorg — ekki
höfuðverk. Röddin varð spottandi. — Ég
held að læknirinn okkar eigi ekkert meðal
við ástarraunum. Hún verður að reyna að
lækna þetta sjálf. Hann brosti glottandi. —
Við skulum koma inn og dansa. Þér eruð svo
lagleg að ég er viss um að þér dansið eins
og engill.
Virginia tók undir útréttan handlegginn.
Þegar þau komu inn á uppljómaðar svalirn-
ar var sigurbrosið horfið af henni. Augun
voru mild og raunaleg. Nú varð hún að hafa
gátt á Lesley þegar hún kæmi aftur.
Samkvæminu var slitið um tólfleytið, og
Neville og Fernando óku heim saman. Þeir
töluðu ekki orð saman fyrr en þeir nálguð-
ust húsið. Þá sneri Fernando sér að frænda
sínum.
— Þú ert þreytulegur. Það er best að þú
verðir hjá mér í nótt.
Neville yppti öxlum. — Ráddu því. Annars
finnst mér þú ekki vera neitt bísperrtur held-
ur. Hefirðu unnið lengi frameftir á kvöldin,
undanfarið?
— Nei. En ég hefi fengið mig fullsaddan
á Kalindi.
— Þú? Neville varð hissa. — Ég hélt að
þú gætir ekki um annað hugsað en aflstöð-
ina. Hvað finnst þér að Kalindi?
Fernando sveigði upp að húsinu. Hann
yppti öxlum, eins og óþol væri í honum. —
Það hefði verið öllum betra að ég hefði ekki
fengið þig til að koma hingað og ganga úr
skugga um að beryllium væri til á Amanzi.
Neville blístraði hægt. — Nú hlýtur eitt-
hvað alvarlegt að vera að, úr því að þú held-
ur að þér hafi skjátlast, Fernando. Og það
hefði tvímælalaust ekki verið betra fyrir
mig, ef þú hefðir ekki fundið beryllium á
Amanzi. Á ég að segja þér hvað ég held?
Hann brosti íbygginn. — Ég held að þú hafir
fengið ungfrú Norton á heilann, og finnir á
Framhald á bls. 47.