Fálkinn - 14.12.1956, Side 31

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1956 27
INU sinni var gamall
konungur. Hann var
mjög ástsæll hjá lijóð
sinni. En liann fann
hvernig kraftarnir þrutu
dag frá degi, og þegar honum skildist,
að hann átti ekki langt eftir ólifað,
kallaði hann einkason sinn, Prinsinn
Góða, til sín.
— Sonur minn, sagði konungurinn,
ég er orðinn gamall og lasburða og
get ekki stjórnað rikinu lengur. Eg
vil þvi, að ])ú takir að þér stjórnina.
En áður en þú gerir það, verðurðu
að finna handa þér konu, sem er þess
verð.ug að sitja við hlið þína í kon-
ungsríki hreinleikans og kærleikans.
Varðmenn og þjónar eru til taks til
þess að fylgja þér á bónorðsferð þinni,
og búið er að söðla bestu reiðhestana
mína. Farðu út í heiminn og leitaðu
þér að brúði. Ég legg ekki svo ríka
áherslu á ættgöfgi hennar, ef hún er
klædd hinni hvítu skikkju sakleysis-
ins og ber merki kærleikans á enni
sinu. Það eru tveir mánuðir til jól-
anna og ég vona, að þú hafir fundið
prinsessuna réttu fyrir þau.
Prinsinn Góði kvaddi föður sinn
með kossi og fór út i heiminn til að
leita liamingjunnar.
Ferðin gegnum tíu mílna skóginn
tók nokkur dægur. Hinu megin við
skóginn stóð höll auðævanna og þar
átti heima prinsessa, sem var orðlögð
fyrir fegurð sina. Hann reið þangað.
Gullnir turnar hallarinnar lýstu lang-
ar leiðir, og þegar prinsinn reið með
fylgdarliði sínu yfir vindubrúna, var
lionum fagnað með trumbuslætti og
lúðraþyt. Prinsessan stóð i einum
glugga hallarinnar og brosti. Falleg
var hún. Prinsinn var lirifinn af öll-
um auðævunum í höllinni. Að vísu
var hann góðu vanur, en annað eins
hafði hann aldrei augum litið. Hann
bar fram erindi sitt og skýrði frá
skilmálum föður síns.
Prinsessan uppgötvaði, sér til mik-
illar gremju, að ihún átti ekki einn
einasta hvitan kjól í hinu rikmann-
lega klæðabúri sínu, og í reiði sinni
yfir þvi, lét liún kalla á saumakonu
hirðarinnar.
— Hvernig víkur þvi við, að ég á
engan hvítan kjól? spurði prinsessan
og stajjpaði niður fótunum af vonsku.
— Allranáðugasta prinsessa, svar-
aði saumakonan, — Þér hafið aldrei
látið í ljós neina ósk um það.
— Farðu út, óverðuga kona! æpti
Qerda Chobé;
Æviníýri
(áiæku siúlkunnar
prinsessan, — og komdu aldrei fyrir
mín augu framar!
Prinsinum skildist nú, að prinsess-
an var allt annað en ástrík, og auk
þess vantaði hana hinn hvíta búning
kærleikans. Þó var prinsinn sorgbit-
inn er hann yfirgaf' höl! auðævanna
og hina fögru prinsessu, sem hafði
algerlega töfrað hann.
Prinsinn lagði nú leið sína til hallar
sjálfselskunnar, en þangað voru
nokkrar dagleiðir frá höll auðævanna.
Vegurinn lá yfir viðáttumiklar lyng-
heiðar. Það var tekið að snjóa. Loks
komst hann þó á leiðarenda. Hann
reið inn i hallargarðinn, þar var
duaðakyrrð, meira að segja hundarnir
þögðu, en þeir voru annars vanir að
rjúka upp með gelti, þegar gesti bar
að garði. Og varðmennirnir stóðu
grafkyrrir, svo að það var engu líkara
en að þeir væru sofandi.
-— Höllin hlýtur að vera i álögum,
hugsaði prinsinn. — En kannske finn
ég hina réttu prinsessu Iiérna. Hann
sagði við næsta varðmanninn:
— Ég óska eftir að ná tali af prins-
essunni!
— S-ssjh! prinsessan sefur og það
má ekki ónáða liana. í guðs bænum
snúið þér við, náðugi herra. Enginn
má óhlýðnast skipunum prinsess-
unnar!
— Þetta cr einkennileg prinsessa
og hana langar mig að sjá, sagði
Prinsinn Góði.
Klamp, klamp. Það glamraði í spor-
um og reglubundið fótatak glumdi í
steinlögðum hallargarðinum. Prinsinn
. gekk beint yfir að hallartröppunum.
Verðirinir voru svo forviða, að engum
datt i hug að tálma för hans. Prins-
essan tók á móti honum inni i höll-
inni. Hún var i ljómandi fallegum
kjól úr hvitu rósasilki og gullin kór-
óna prýddi höfuð liennar.
— Hvera ert þú, sem dirfist að hafa
skipanir minar að engu?
— Ég er Prinsinn Góði, og ég er
kominn til þess að biðja þín.
— Mér geðjast vel að þér, göfugi
prins. Ég vil fylgja þér til landsins
þins, en fyrst verður þú að lofa mér
einu.
t-ufJOBes.Q _______
Prinsinn starði á stúlkuna. Mikið er hún fögur.
— Og hvað er það, ef ég má spyrja?
— Þú verður að lúta vilja mínum
í einu og öllu. Óskir mínar skulu vera
lög fyrir þig!
Prinsinum féllst hugur, þvi að orð
prinsessunnar komu því upp, að hún
þekkti ekki kærleikann. Hún var fög-
ur, og 'hin livitu klæði sakleysisins
bar lnin, en það hlaut vist líka svo
að vera, þar sem liún lifði lífi sinu
í höll sjálfselskunnar. — Vesalings
prinsessa, hugsaði prinsinn.
Síðan reið hann burt frá þessari
höll, eins og hinni fyrri. Hvert átti
'hann nú að fara? Þá mundi hann
allt í einu eftir að það var kominn
aðfangadagur. Og liann hafði langað
svo til þess að koma heim með hina
réttu prinsessu í jólafagnaðinn.
Prinsinn reið áfram eitthvað út i
bláinn, en allt í einu kom hann i
skóg nokkurn. Þar inni, milli snævi-
þakinna grenitrjáa, stóð litill, rauður
kofi, sem leit ákaflega aðlaðandi út.
— Hérna held ég að ég verði að
hvíla mig stundarkorn, hugsaði prins-
inn. — Ef lil vill fæ ég að vera liérna
um jólin.
Prinsinn barði laust að dyrum
kofans.
Gamall maður kom fram i dyrnar.
— Komdu inn fyrir, komdu, ungi
maður, sagði hann. — Dótturdóttir
mín og ég erum einmitt að undirbúa
jólahátíðina. Við erum hérna alein.
Móðir Geirlirúðar var hjá okkur í
fyrra, en nú hcldur hún jólin hátiðleg
i sölum himinsins, þessi góða kona.
Komdu með stól handa gestinum, Geir-
þrúður.
Prinsinn leit í kring um sig inni
í fátæklegri stofunni, þar sem allt
var svo hátíðlegt og fagurlega skreytt
fyrir jólin, en fallegust af öllu var
þó unga stúlkan, Geirþrúður.
— Eruð þér aleinn? spurði gamli
maðurinn.
— Já, ég skildi fylgdarsveit mína
cftir í gistilnisinu og lofaði að koma
þangað seinna.
— Það er nú svo, en viljið þér ekki
veita okkur þá ánægju, að borða ó-
brotna máltíð með okkur?
— Ég iþakka, það vil ég mjög gjarna.
— Sjáið þér til, hélt gamli maður-
inn áfram, — enginn má fara með
jólin út úr lnisinu, og ef þér eruð á
sama máli og ég, vildi ég stinga upp
á þvi, að við kveiktum jólaljósin.
Geirþrúður sér um ]iað.
Stúlkan kveikti nú á kertunum á
jólatrénu. Prinsinn gat ekki haft aug-
un af ungu stúlkunni, þvi að hann
Framhald á bls. 44.