Ljósberinn - 01.06.1946, Blaðsíða 12

92
LJÓ SBERINN
saklaus, blessunin sú arna, og við höf-
um haft hana fyrir rangri sök“.
Presturinn gekk þegjandi um gólf, og
mátti sjá á svip hans, að honum var
órótt innanbrjósts.
Sigurður var innilega glaður yfir því,
að hann skyldi liafa fundið silfurskeið-
ina, en liins vegar sárnaði lionum, að
Katrín skyldi hafa orðið fyrir svona
miklu x-anglæti. Hann kallaði allt lieim-
ilisfólkið saman og spurði, liver hefði
veiúð sá klaufi, að kasta silfui’skeiðinni
út á sökuhaug.
„Ég veit það“, sagði Dóri smali, „en
ég má ekki segja það“.
„Talaðu, drengur, og segðu allt sem
þú veizt. Ef þxx skrökvai', þá skal ég kaf-
færa þig í bæjarlæknum, en ef þú segir
satt, þá skal ég gefa þér nýjan sjálfskeið-
ung úr kaupstaðnum“. Sigurður þreif í
öxlina á Dóra og hristi liann óþyrmilega.
„Ég skal segja allt sem ég veit“, sagði
Dóri. „Ég sá hvolpinn með skeiðina í
skoltinum daginn sem luin hvarf, en ég
gaf mér ekki tíma til að taka liana af
honum, því að ég var á leiðinni í fjósið“.
„Og hvers vegna sagðir þxx engum frá
þessu?“ sagði Sigurður.
„Ég sagði lienni Þórkötlu gömlu frá
því“.
„Þú skalt eiga mig á fæti, ef þú þegir
ekki eins og steinn!“ orgaði Þói'katla
og reiddi upp stóran hi-ísvönd, sem hún
liafði tekið uixdan sperrunni.
„Nei, nú skal ég ekki þegja“, sagði
Dói'i einbeittur. „Þórkatla kallaði á mig
fram í eldhús og sagði rétt svona: „Ég
skal nú gefa þér vænan hangiketsbita,
Dóri minn, ef þú segir engum frá, að þú
hafir séð hvolpinn með silfui'skeiðina“.
Ég lofaði því hátíðlega, að ég skyldi þegja,
og hún gaf mér vænan hangiketsbita“.
„Sannleikui’inn er sagna beztur, og
hefðir þxx átt að segja frá þessu fyrr, Dóri
minn“, sagði Sigurður og klappaði á koll-
inn á Dóra.
„Upp koma svik um síðir“, sagði prests-
konan og leit kuldalega til Þórkötlu. Hún
skipaði lienni að fara óðara burt af heim-
ilinu og koma aldrei fyi'ir sín augu aftui'.
Þóx'katla gaxnla féll nú sjálf í þá gröf,
er hún liafði grafið Kati’ínu. Hún snaut-
aði bui't frá Hofi án þess að kveðja nokk-
urn mann og enginn saknaði hennar. Nú
átti luxn ekki annars úi'kostar en að flakka
bæ fi'á bæ, því að enginn vildi vista hana
hjá sér.
VII.
Allt er gott sem endar vel.
Sigurður vaknaði snemma morguninn
eftii'. Hann bað Dóra að sækja Jarp og
Grána í snatri, en sjálfur fór hann að raka
sig og þvo sér og klæða sig í sparifötin.
Dói'i liljóp út eins og öi'skot og var kom-
inn með hestana í lilaðið eftir litla stund.
Sigurður lagði hnakk á Grána og söðul
á Jai-p. Svo steig liann á bak og í'eið suður
að Stóradal. Hann lxlakkaði svo til að sjá
Kati'ínu, því að þau höfðu verið leynilega
trxilofuð í tvö ái'. Það vildi svo heppilega
til, að Kati'ín kom út í dyrnar um leið og
Sigurður reið í lilaðið. Varð nú mikill
fagnaðarfundur, og töluðu þau góða stund
saman í liálfum hljóðum.
Loks var eins og Sigui'ður vaknaði af
dvala. „Ég vona að þér sé ekkert að van-
búnaði“, sagði liann, „og skaltu nú stíga
upp í söðulinn, því að ég er kominn til
að sækja þig. En eftir á að hyggja: þú
munt vilja kveðja fólkið fyrst“.