Vikan

Tölublað

Vikan - 29.01.1976, Blaðsíða 27

Vikan - 29.01.1976, Blaðsíða 27
— Þess vegna hljótið þér aö skilja, hvernig mér líður sem móður, sagði frú Waverly i sjötta 1 eða sjöunda sinn. HUn horfði biðj- andi á Poirot. Vinur minn, sem fann alltaf til meðaumkunar með mæðrum, sem áttu i erfiðleikum, sagði róandi: Auðvitað frU min góð. Ég skil yður fullkomlega. Reiddu þig á Poirot. — Lögreglan, hóf herra Waverly máls, en kona hans tók óþolinmóð fram i fyrir honum: — Ég kæri mig ekki um að eiga meira saman við lögregluna að sælda. Við treystum þeim, en hvað hefur gerst! En ég hef heyrt svo margt um Monsieur Poirot og allt, sem hann hefur afrekað, svo að mér datt i hug, að hann gæti kannski hjálpað okkur. Til- finningar móður... Poroit vissi út i æsar, hvað kæmi næst. Tilfinningar frú Waverly voru engin uppgerð, en þær voru i mikilli andstöðu við skarpleitt, næstum grimmdarlegt andlit hennar. Þegar ég komst að þvl siðar, að hiin var dóttir stál- iðjuhölds i Birmingham, sem hafði unnið sig upp úr þvi að vera sendisveinn, gerði ég mér ljóst, að hiín hlaut að hafa erft mikið af eiginleikum föður sins. Herra Waverly var stórvaxinn og glæsilegur maður, en svolitið stirðbusalegur. Hann stóð fast i báða fætur á gólfinu og minnti á gamlan jarðeiganda. — Ég geri ráð fyrir, að þér hafið mikla reynslu af atburðum sem þessum, Monsieur Poirot? spurði hann óbeinllnis. Spurningin var lfka óþörf. Og það var jafnóþarft að spyrja, hvort Poirot vissi um þa sorglegu atburði, sem nýlega höfðu dunið yfir Waverlyfjölskylduna. Blöðin höfðu undanfarna daga verið full af frásögnum af ráninu á Johnnie litla Waverly, þriggja ára syni MarkUsar Waverly frá Waverly Court i Surrey, sem var af einni I elstu ætt Englands. — Jæja, jú mér er kunn helstu málsatvik. En verið svo góður að segja méralla söguna, monsieur, I fsmáatriðum, ef þér hafið ekkert á móti þvi. — Já, það byrjaði eiginlega fyrir tiu dögum, þegar ég fékk nafnlaust bréf — og það var auðvitað hvimleitt. Sendandinn krafðist af mér tuttugu og fimm þúsund punda! Tuttugu og fimm þUsund pund, Monsieru Poirot! Og hann hótaði að ræna Johnnie litla, ef ég léti ekki að kröfum hans. Vitaskuld fleygðiég bréfinu umhugsunarlaust i ruslakörfuna. Tók það sem lélegt grin.. Fimm dögum siðar fékk ég annað bréf: Ef þér borgið ekki verður syni yðar rænt þann tuttugasta og ni- unda, stóð i þvi. Þetta var þann tuttugasta og sjöunda. Ada varð áhyggjufull af þessu, en ég fyrir mitt leyti gat ekki tekið þetta al- varlega. Þrátt fyrir allt bUum við i Englandi! Hér gengur enginn um, rænir börnum og krefst lausnargjalds. — Nei, það er ekki mjög al- gengt, sagði Poirot. — Gerið svo vel að halda áfram frásögninni. — Jæja Ada lét mig ekki I friði, svo ég sneri mér til Scotland Yard, enda þótt mér þætti ég haga mér eins og fff 1 með þvi. Það leit heldur ekki út fyrir, að þeir tækju þessu alvarlega — þeim sýndist eins og mér, að þetta væri illa heppnuð fyndni. En þann þóttist vita neitt. Það var fröken Collins, vinkona konunnar minn- ar, sem sagði mér hUn hefði séð barnfóstru Johnnies læðast Ut Ur hUsinu sama morgun. Ég yfir- heyrði hana, og hUn viðurkenndi, að hUn hefði fengið eina þjónustu- stUlkuna til þess að annast um Johnnie. Sjálf kvaðst hUn hafa fariðUt til þess að hitta kunningja sinn — karlmann! Hún neitaði að hafa farið með bréfið inn i her- bergi mitt, og það getur verið, að hUn hafi sagt satt. Ég veit það ekki. Mér fannst ég ekki geta tekið áhættuna af því, að barn- Barnsrán eru oftast erfið viðfangs, og hætt er við, að lögreglan lendi á villigöt- um við að finna ræningjana, en lætur hinn frægi leynilögreglumaður Poirot gabba sig af sporinu.... tuttugasta og áttunda fékk ég þriðja bréfið: Þér hafið ekki borgað. Sonur yðar verður tekinn klukkan tólf á hádegi á morgun. Það mun kosta yður fimmtiu þUs- und pund að fá hann aftur. Að loknum lestri þessa bréfs fór ég beint til Scotland Yard. I þetta skipti stóð þeim ekki alveg á sama. Þeir álitu, að brjálaður maður hefði skrifað bréfin, og sennilega yrði gerð tilraun til þess að ræna Johnnie. Þeir full- vissuðu mig um, að allar varUðarráðstafanir yrðu gerðar. McNeill lögregluforingi og nokkr- ir af mönnum hans komu með mér til að standa vörð. Mér létti við þetta, enda fannst okkur nU sem við værum nokkurn veginn örugg. Ég gaf þá fyrir- skipun, að enginn ókunnugur mætti stiga fæti sinum inn á landareigninga, og enginn mætti fara Ut Ur husinu. Kvöldið leið, án þess nokkuð gerðist. En morgun- inn eftir var konan min lasin. Henni versnaði, þegar leið á morguninn, svo að ég lét senda eftir Dakers, heimilislækninum. Honum birtist brugðið við sjUk- dómseinkennin. Hann sagði ekki berum orðum, að henni hefði verið byrlað eitur, en hann lét i það skina. Hann fullvissaði mig um, að engin hætta væri á ferðum, og sagði, að hUn yrði orðin góð eftir einn eða tvo daga. Þegar ég kom aftur inn i her- bergið mitt, brá mér illilega. Ein- hver hafði nælt pappirssnepil við koddann minn. Á honum var sama rithönd og á bréfunum, en á þessum snepli stóð ekkert nema: Klukkan tólf. Eg tek það fram Monsieur Poirot, að ég var viti minu fjær af reiði. Einhver i húsinu var upp- hafsmaður alls þessa. A þvi lék enginn vafi — einhver af þjónustuliðinu! En enginn þeirra fóstran væri sjálf með í ráðum um barnsránið, og ég var sann- færður um, að einhver i husinu var bendlaður við þetta ráða- brugg. Loks missti ég þolin- mæðina og rak allt heila klabbið á staðnum — barnfóstruna lika. Ég gaf þeim klukkustund til þess að ganga frá farangri sinum og koma sér af stað. Rauðbirkið andlit herra Waverlys var nU orðið purpura- rautt af taugaæsingi. . — Var þetta ekki svolitið brjá- læði, monsieur? spurði Poirot. — Meö þessu hefðirðu getað lagt trompin i hendurnar á óvin- inum. Herra Waverly horfði ákveðinn á leynilögreglumanninn fræga. — Það get ég ekki skilið, sagði hann. — Mér fannst besta ráðiö vera að reka þau öll burtu. Ég hringdi til London og pantaði nýja þjtína, sem áttu að koma um kvöldið. Þangað til ætlaði ég að- eins aö hafa i húsinu fólk, sem ég gat treyst fullkomlega: Fröken Collins, vinkonu og ritara kon- unnar minnar, og yfirþjóninn, Tredwell, sem hefur verið i þjónustu fjölskyldunnar siðan ég var drengur. — Og þessi fröken Collins? Hve lengi hefur hUn verið i þjónustu yðar? — Bara I eitt ár, sagði frú Waverly. — Lun h — •¦ '"•»"' einkar hjálpleg sem einkaritari, og hUn hefur lika staðið sig vel við heimilishaldið. — Hvað um barnfóstruna? — Hun hafði verið i sex mánuði. HUn hafði mjög góð meðmæli. Samtkunni ég aldrei almennilega við hana, þó að Johnnie væri hrif- inn af henni. — Einmitt. Aö þvi er mér skiist var hUn farin úr husinu, þegar ósköpin dundu yfir. Kannski þér viljið vera svo góður að halda SMASAGA EFTIR AGÖTHU CHRISTIE. áfram frásögn yðar, Monsieur Waverly? — Já, McNeill lögregluforingi var ánægður meö þær varUðar- ráðstafanir, sem gerðar höfðu verið. Hann lét menn sina vera I garðinum kringum hUsið, lét þá hafa gætur á öllum inngöngum og hann fullvissaði mig um, að ef þetta væri ekki allt saman gabb, myndum við án efa handsama þennan dularfulla bréfritara. Johnnie var hjá mér, og hann og ég og lögregluforinginn fdrum inn i herbergi, sem hefur verið kallað ráðsstofan frá fornu fari. Lögregluforinginn læsti dyrun- um. Það stendur gömul stand- klukka við einn vegginn og ég tek það fram að ég var orðinn mjög óstyrkur, þegar vlsarnir tóku aö nálgast tólf. Það suðaði svolitið i klukkunni og hUn byrjaði að slá. Ég tók fast utan um Johnnie. Mér fannst næstum sem ræninginn gæti dottið ofan Ur skýjunum. NU klukkan sló siðasta slagið, og um leiö heyrðum við einhverja háreisti fyrir utan. Lögreglufor- inginn opnaði gluggann, lögreglu- þjónn komm hlaupandi og sagði, að þeir hefðu fundið hann. Hann hefði verið að sniglast I runnun- um og sennilega ætlað að svæfa einhvern. Við flýttum okkur Ut á verönd- ina, þar sem tveir lögregluþjónar héldu skuggalegum náunga föstum. Hann var reiður og hann skalf. Einn lögreglumannanna sýndi okkur litinn pakka, sem þieir höfðu fundið i vasa hans. 1 honum var svolitill bómullar- hnoöri og litil klóróformflaska. Þar var lika bréf, sem var stilað til min: Þér hefðuð átt að borga i tlma. NU mun það kosta yður fimmtlu þUsund pund að fá son yðar aftur. Þrátt fyrir allt um- stangið, sem þér hafið látið gera, var honum rænt klukkan tólf þann tuttugasta og niunda, eins og ég sagði yður. Ég gat ekki að mér gert að hlæja. Svo mjög hafði mér létt. En á sama andartaki heyrðum við bflhljóð og einhver kallaði. Grár sportbill ók með miklum hraöa i átt að suðurhliðinu. Það var maðurinn við stýrið, sem haföihrópað. Enmér brá ekki við það, heldur af að sjá Johnnie litla sitja við hliö hans í framsætinu. Lögregluforinginn bölvaði. — Strákurinn var hérna fyrir tiu sekUndum, kallaði hann. — Við vorum þarna öll þrjú — ég sjálfur, Tredwell og fröken Collins. — Hvenær sáuð þér hann slðast, herra Waverly? spurði lögregluforinginn. Ég reyndi að hugsa mig um. Þegar lögregluþjónninnkallaði til okkar,hafði ég hlaupið með lög- regluforingjanum Ut á veröndina, en skilið Johnnie eftir. 5. TBL. VIKAN 27
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.