Vikan - 26.04.1979, Blaðsíða 4

reyni að borða eins mikið af
íslenskum mat og ég get, ef ég
skyldi aldrei fá að smakka hann
framar. Mér finnst best svið,
hangikjöt og slátur. Ég var svo
heppin að fyrir jólin fékk ég að
hjálpa til við að baka laufabrauð
og flatbrauð en það hvarf eigin-
lega ofan í mig um leið. Ég
smakkaði einu sinni hákarl. Ég
varð að halda fyrir nefið á
meðan ég borðaði hann en það
tókst. Mér fannst hann ekkert
sérstaklega góður.
Þessi timi sem ég hef fengið
að vera hér er ómetanlegur og ég
hefði sjálfsagt aldrei fengið tæki-
færi til að koma til íslands ef ég
hefði ekki komið sem skipti-
nemi. í vor fer ég síðan til
Noregs og Svíþjóðar til þess að
heimsækja ættingja konunnar
sem ég bý hjá. Ég hlakka til þess
að skrifa heim og segja frá því,
þeir eru ekki margir sem hafa
ferðast svona mikið í Evrópu.
Þegar ég kem heim ætla ég niður
í bæ, fara i búðir, horfa á fólkið
og sitja i lest allan daginn. Ég
hef aldrei verið svona lengi i
sveit áður. Síðan hefði ég ekkert
á móti því að koma hingað
aftur!
LesJey Tayktr, 19 éra:
Fannst sérstaklega
gaman á þrettðnd-
anum
Hún er fædd í Bristol á
Englandi en er nú í Mennta-
skólanum á ísafirði. Hún býr á
heimavistinni en er hjá Ólafi
Kristmundssyni og Herdísi
Eggertsdóttur í Bolungarvík um
helgar og á hátíðisdögum.
„Eiginlega fór þetta ár öðru-
vísi en ég hafði ætlað. Ég
var að leita mér að vinnu þegar
ég hitti stelpu sem hafði verið
skiptinemi. Hún hafði verið í
Ameríku og sagði að ég skyldi
endilega prófa að sækja um.
Þegar ég fékk að vita að ég ætti
að fara til íslands reyndi ég að
afla mér upplýsinga um land og
þjóð en það gekk fremur illa.
Fólk veit almennt svo litið um
íslendinga, heldur að þeir séu
einhvers konar útgáfa af
Grænlendingum sem búa í
snjóhúsum. Ég fékk líka að
heyra að íslendingar væru svo
ólíkir öllum öðrum þjóðum. En
svo kom í ljós, þegar ég hafði
verið hér nokkurn tíma, að
munurinn er i raun sáralítill.
Það sem hjálpaði mér í byrjun
var að á sumrin fer fjölskyldan
mín alltaf til lítillar eyjar sem
heitir Sark og liggur rétt fyrir
utan Frakkland. Þar búa ekki
nema 560 manns og einu farar-
tækin, sem notuð eru, eru hjól
og hestar. Þar lærði ég að ríða á
hesti þegar ég var 4 ára. Ég varð
mjög glöð þegar ég frétti að
frændi fjölskyldunnar, sem ég
bý hjá, ætti hesta. Heima er ég
ekki vön því að hestar skeiði og
tölti en eftir að ég kynntist því
hér finnst mér það langskemmti-
legast. Mér fannst þeir iíka
óvanalega lágvaxnir fyrst en
maður venst öllu. í Englandi er
það þannig að útreiðar eru
forréttindi fína fólksins. Mér
fannst ofsalega gaman að sjá að
hér geta allir farið á hestbak sem
vilja.
Stærsti draumur minn nú er
að eignast íslenskan hest.
Ég var ekki með neina
heimþrá á jólunum og mér
fannst sérstaklega gaman á
þrettándanum. Heima höfum
við ekkert þessu likt. Það var
stórt bál um kvöldið og álfar og
huldukonur dönsuðu í kringum
það. Þetta var ógleymanlegt
kvöld. Ég hef svolítið reynt að
lesa af íslenskum bókmenntum
og er búin með Sölku Völku og
nokkrar smásögur eftir Halldór
Laxness. Eins hef ég lesið
íslenskar þjóðsögur og kvæði.
Minn draumur er að verða
blaðamaður eða rithöfundur og
ferðast um allan heim. Ætli ég
byrji ekki á því að skrifa ferða-
sögur frá íslandi!
HS
Heitar pylsur.
4 Vlkan X7.tbl.