Vikan - 26.04.1979, Blaðsíða 15

Allur líkami hennar nötraði, svo hún varð
að styðja sig við vegginn með báðum
höndum. Hún þráði Wayne. Hún þrýsti
höndunum fast að veggnum og dró
varlega andann. Skjálftinn minnkaði og
hætti svo. Nú varð hún að fá drykk.
„Hvers vegna ekki, hún er guðdóttir
min?”
„Þú hefðir bara átt að láta það eiga
sig.” Rödd Deedeear skalf. „Gangi þér
vel.” Hún kyssti Dmmu i flýti og fór.
Hún fór með lyftunni upp á naestu
hæð þar sem búningsherbergi Emilíu
var og flýtti sér inn til að geta skilið
gjöfina eftir við hliðina á málningar-
dótinu hennar áður en hún kæmi. Hún
hafði ekkert kort. Henni stókst að pára
með augnabrúnablýant á eina andlits-
þurrkuna. „Ég elska þig, mamma." Blý-
ið brotnaði. t gamla daga hefði Emma
drepið hana ef hún hefði farið svona
með hennar blýant. Og það hefði hún
líka gert þarna í speglunum á veggnum.
Og var að gera það aftur núna. Það var
best að gleyma henni og fá sér bara
drykk. Frá hátalaranum barst lófatak og
tónlist. Sýningin var byrjuð.
Hún hallaði sér upp að veggnum við
einar útgöngudyrnar, henni fannst hún
vera búin að eyða svo til öllu kvöldinu
á barnum. Henni var illt í fótunum í
þessum hryllilegu skóm sem pössuðu
henni engan veginn. En fegurð þess sem
fyrir augu bar kom henni strax til að
hætta að hugsa um sjálfa sig. Hún var
sér ekki meðvitandi um neitt annað en
það sem var að gerast á viðinu. Þetta
var stórkostlegt, töfrandi, eins og undra-
veröld. Hún var hluti af þessari veröld;
þó hún væri ekki nema kennari i
byrjendaflokki, þá tilheyrði hún þessari
fjölskyldu, þessum listamannaheimi.
Hún hallaði sér upp að veggnum, ánægð
og stolt yfir að það að hún stóð þarna
sýndi að hún var ein af hópnum.
Tjaldið var dregið frá og Emma birtist
í hlutverki önnu Kareninu. Og Deedee
varð fyrrverandi dansari sem var með
ballettskóla úti á landi, sumarkennari,
ekki neitt. Henni fannst óbærilegt aí
horfa á það sem hún hefði kannski getað
orðið. Hún opnaði dyrnar og ráfaði fram
á ganginn. Allur líkami hennar nötraði
svo hún varð að styðja sig við vegginn
með báðum höndum. Hún þráði
Wayne.
Hún þrýsti höndunum fast að
veggnum og dró varlega andann. Skjálft-
inn minnkaði og hætti svo. Nú varð hún
að fá drykk. Um leið og hún lagði af stað
eftir þykka, rauða teppinu opnuðust
aðrar dyr og Michael kom út úr áhorf-
endasalnum. Hann lokaði hurðinni með
mikilli varkárni, kom svo auga á Deedee
ogyppti öxlum.
„Ég get ekki lengur horft á þetta,”
sagði hann lágt. „Þau eru orðin of göm-
ul og þaö hryggir mig. Ég er orðinn of
gamall og slitinn til að semja annan
ballett og það hryggir mig jafnvel enn
meir.”
„Þetta er dásamlegur ballett,
Michael. „Deedee klappaði á hönd
hans og gaf honum þá huggun sem hún
þráði. „Hann verður eilifur.”
„Hvers vegna getum við ekki verið
það?” Hann horfði á hana forvitnislega.
„Af hverju ert þú ekki að horfa á?”
Hún yppti öxlum. „Það er of sárs-
aukafullt. Ég sé stöðugt fyrir mér, þegar
við Emma vorum að æfa með þér...
Viltu segja mér eitt? Og segja mér alveg
satt?”
„Hvað?”
„Ó, Jesús. Hver myndi trúa þvi að
mig langi enn til að spyrja að þessu eftir
tuttugu ár, sem liðin eru?” Hún gerði sér
upp hlátur. „Allt í lagi.... Michael, ef ég
hefði ekki orðið ófrísk, hefðirðu þá
notað mig sem önnu í staðinn fyrir
Emmu?”
Hann reyndi að rifja upp liðna tið.
Hann hafði verið hræddur um að
ballettinn hans yrði ekki nógu góður. En
jafnvel sá ótti var eins og í þokuslæðu.
Og Deedee? „Ég man það ekki. 1
Framhaldssaga
Níundi hluti
hreinskilni sagt þá bara man ég það ekki
Deedee.”
Fólk man bara það sem hefur skipt
það sjálft máli. „Ég vildi óska að ég gerði
það ekki.”
Þau stóðu þögul og rifjuðu hvort um
sig upp mismunandi minningar. Dyrnar
við enda gangsins sem lágu að sviðsbaki
opnuðust og Arnold kom æðandi fram
alveg eins og Michael hafði gert fyrir
tuttugu árum i öðru leikhúsi og vegna
annars balletts.
„Ó, guð minn góður!” Deedee teymdi
Michael aftur inn í áhorfendasalinn.
Það var enn verið að klappa fyrir
Emmu. Hún hneigði sig aftur og aftur.
Deedee kom auga á Arnold uppi við
vegginn og hún þrýsti hönd hans. Enda-
lausar hneigingar Emmu gerðu þau
ennþá taugaóstyrkari. Svo kom loksins
þögn. Hljómsveitarstjórinn hóf upp
sprotann sinn, tónlistin byrjaði og þarna
var dóttir hennar, alein á stóru sviðinu.
Seinna gerði hún sér ekki grein fyrir
að hún hafði ekki horft á hana nema í
um það bil þrjátíu sekúndur, eftir það
hafði hún verið blinduð af tárum. En
Emiliu hlaut að hafa tekist vel þvi þarna
stóð hún brosandi og hneigði sig fyrir
áhorfendum sem fögnuðu ákaft og sendu
henni blómvendi. Og þarna kom Arnold
hlaupandi inn á sviðið. Hvernig hafði
hann getað verið svona fljótur að
komast að tjaldabaki? Ballettinn hlaut
líka að hafa hitt í mark því Arnold var
klappaður fram hvað eftir annað. Af
hverju teymdi hann ekki Emilíu með sér
fram á sviðið? Taktu að minnsta kosti í
höndina á henni og hneigðu þig fyrir
henni. En það var einmitt það sem
Arnold gerði og Deedee heyrði sjálfa sig
hrópa „Bravó!”
Til hátíðabrigða fékk Deedee sér
vodkaglas á einum barnum á
miðhæðinni. Hennar yrði ekki saknað
að tjaldabaki, það var hún viss um.
Meðan hún beið eftir að aðalstjörnurnar
mættu í veisluna fékk hún sér annað
vodkaglas og reyndi að giska á hvar hún
ætti aðsitja.
Þarna á miðhæðinni var hátt til lofts
og gríðarstórir gluggarnir snéru út að
götunni. Gólfið var úr gulum marmara
og allt var tilbúið fyrir þessa kampavíns-
matarveislu. Borðdúkarnir voru
röndóttir, eplagrænir og hvitir, og á
hverju borði miðju voru hunangsgul
blóm; ákaflega sumarlegt. Deedee var
auðvitað klædd í haustliti. Skítt með
það. Hér voru allir svorikirað þeir héldu
kannski að hún gerði þetta af ásettu
ráði. Hún var eina konan sem ekki bar
einn einasta skartgrip. Kannski héldu
þau lika að það væri af ásettu ráði, til að
Þýð.: Halldóra Viktorsdóttír
Kvikmyndin „The Turning Point" hefur vakið
mikla athygli, ekki síst vegna frábærs leiks
tveggja mikilhæfra leikara í aðalhlutverkunum,
þeirra Shirley MacLaine og Anne Bancroft, sem
leika Deedee og Emmu. Leslie Browne og
Mikhail Baryshnikov leika einnig stór hlutverk í
myndinni, en stjórnin er í höndum Herberts
Ross. Hann er einnig framleiðandi myndarinnar
ásamt Arthur Laurents, höfundi sögunnar, sem
hér birtist undir nafninu „Á krossgötum".
Kvikmyndin verður væntanlega sýnd í Nýja Bíói
síðar á árinu.
A KROSSGOTUM
eftir
Arthur Laurents
17. tbl. Vlkan 1S