Vikan - 26.04.1979, Blaðsíða 19

Þær brostu báðar sínu blíðasta. „Ég
hef aldrei þurft að ljúga til að fá það sem
ég hef viljað, Deedee. Til þess er ég of
fær.”
„Þú meinar það ekki?”
„Ó, jú.”
Deedee velti þessu smá stund fyrir
sér. „Jæja, þú myndir sennilega segja
„andskotinn” á frönsku ef þú ætlaðir að
blóta.”
Meira að segja frá næsta borði var
ekki hægt að sjá annað en þetta væru
tvær góðar vinkonur sem nytu þess að
rabba saman, tvær glæsilegar konur
sem voru að rifja upp gamla daga og
fundu margt til að hlæja að.
„Ef mér væri þetta orð eins tamt í
munni og þér,” sagði Emma og brosti
elskulega, „væri ég búin að nefna það
mörgum sinnum núna. Og það á ensku.
En þú ættir heldur að segja það — við
sjálfa þig. Þú áttir valið. Það er of seint
að iðrast núna, Deedee.”
Framhald í næsta blaði.
gaveg 51 - Sími 17440
........... ■ M..
17. tbl. Vlkan 19