Vikan - 26.04.1979, Blaðsíða 25

03 — Upplýsingar um ný og breytt simanúmer.
Unnur Laufey.
reynum að leysa úr þessu eftir bestu getu,
þó það sé raunar ekki í okkar verkahring,
heldur bara minnisatriði hverrar fyrir sig.
— Fólk virðist sífellt latar við að fletta
sjálft upp í skránni, hringir jafnvel til að
spyrja um símann hjá sjónvarpinu. Og við
erum ansi hræddar um að smærra letur,
eins og nú stendur til, eigi eftir að auka
álagið á okkur. Eldra fólk á jafnvel erfitt
með að lesa hana eins og hún er, og neyðist
þess vegna til að leita til okkar.
— Viðskiptavinir okkar eru yfirleitt
afskaplega kurteisir, þó að alltaf séu til
fáeinar undantekningar. Fólk, sem virðist
njóta þess að hafa allt á hornum sér, og
gefur ónógar upplýsingar sjálft. Telur það
jafnvel hnýsni af okkar hálfu, ef við viljum
fá nánari upplýsingar um það, sem það er
að spyrja um.
„Há, grannvaxin og
Ijóshærð"
— Við þurfum oft að beita svipuðum
aðferðum og leynilögreglumenn til að finna
út þær upplýsingar, sem viðskiptavinurinn
er að biðja um. T.d. þetta með hornhúsin.
Stundum veit viðskiptavinurinn ekkert um
það, sem hann er að biðja um, nema það,
„að það er í húsinu á horninu á þessum eða
hinum götunum.”
Ef fólk flytur, breytist númerið eftir
hverfum, en oft er reynt að leyfa fólki að
halda einhverju af gamla númerinu. Sú
vitneskja getur hjálpað, ef við þurfum að
leita að nýju númeri. Þá spyrjum við bara að
því gamla, og í sumum tilfellum endar nýja
númerið á sömu tölunni.
— Við viljum taka það fram, að við
vitum alls ekkert um óskráð númer, en það
er töluvert um þau. Annars höfum við fullt
leyfi til að gefa upp handhafa númers, sem
skráð er í símaskrána.
— Það er yfirleitt afskaplega mikið að
gera hjá okkur, en við höfum tekið eftir
því, að ef einhver vinsæll þáttur er i
sjónvarpinu, hringir enginn á meðan. Við
getum tekið Rætur sem dæmi um það.
— Annars er þetta skemmtilegt og fjöl-
breytt starf, og okkur helst afar vel á starfs-
fólki.
— Við erum stöðugt að heyra nýjar
raddir, og oft gerist hér margt skemmtilegt
og algjörlega utan dagskrár. Eins og t.d. til-
boð um stefnumót og jafnvel bónorð!
Guðrún: — Ég man eftir einni, sem vildi
gleðja mig alveg sérstaklega fyrir vel unna
þjónustu.
— Ó, þú hefur svo fallega rödd, sagði
hún. — Ég get alveg séð þig fyrir mér. Þú
ert há, grannvaxin og ljóshærð.
— Æ, ég er nú bara lítil, feit og
dökkhærð, svaraði ég þá.
Sem sannar þá kenningu, að það getur
verið varhugavert að ímynda sér útlit fólks
eftir rödd þess í síma.
Eins og greinilega kom fram í sam-
talinu við þær talsímakonur virðist
orðin brýn nauðsyn á að koma upp
sérstakri símaþjónustu fyrir fólk, sem á
ekki í nein mannleg hús að venda með
vandamál sín. Væri það kannski ekki
verðugt verkefni fyrir t.d. presta-
stéttina, guðfræðinema og sálfræði-
nema að koma á fót slíkri þjónustu?
Við áttum og tal við konu, sem
auglýsir stundum slíka sálarþjónustu í
dagblöðunum, og sagði hún að
ótrúlega margir notfærðu sér þetta til
að létta af hjarta sínu, ekki hvað síst
yngra fólk. Hún veitir þessa þjónustu
ókeypis, er þetta lofsvert einkaframtak
í voru firrta þjóðfélagi, og væri
vissulega þörf á meiru af slíku.
Að vísu er hægt að hringja í síma
10000, sem veitir huggun í formi
tilvitnana úr Biblíunni af segulbands-
spólu. Ekki skal lasta það, en það er
bara engan veginn nægilegt fyrir fólk,
sem þráir mannlegt samband og svör
við vandamálum sínum.
Við hringdum í 10000 og fengum
tilvitnun úr Sköpunarsögunni: Og
Guð skapaði manninn...
En það var nú einmitt þá, sem öll
vandræðin byrjuðu...
JÞ
17. tbl. Vikan 25