Vikan - 23.01.1992, Síða 38

TEXTI: JÓHANN GUÐNI REYNISSON / LJÓSM.: BRAGI P. JÓSEFSSON
MYNDLISTAR
tók sér bólfestu í ungri myndlistarkonu
ÁSTA E Y VI NDARDÓTTIR í VTKUVIÐTALI
„Myndlistin er minn lúxus,“ segir Asta Eyvindardóttir
myndlistarkona. Reyndar lýsa þessi orð algerri stefnu.
breytingu í lífi hennar, breytingu sem átti sér stað
fyrir þónokkrum árum, eftir að hún hafði reynt að
brjótast gegn utanaðkomandi áhrifum sem mest hún
mátti.
að er hádegi í Reykja-
vík þegar listakona og
blaðamaður leiða sam-
an penna og pensil, blað og
striga, snjókorn svífa undurlétt
til jarðar og Ásta fylgist dreym-
andi með þeim þar sem þau
setjast á hvað sem fyrir
verður. Snjóflygsur spyrja
engan leyfis heldur fara sínu
fram á hverju sem gengur, rétt
eins og Ásta reyndi alltaf sjálf
þar til brotsjór myndlistarinnar
skall á hjarta hennar. í dag er
það hennar gæfa. Hennar
lúxus.
UNDARLEG ATVIK,
TILVILJANIR
Nú undanfarið hefur Ásta
haldið nokkrar einkasýningar,
nokkuð sem hún að margra
mati hefur gert allt of lítið að
en sjálf segist hún ekki sjá
neinn tilgang í þvi að troða sér
fram ef jarðvegurinn er ekki
undir það búinn. Hún velur þó
ekki hefðbundna sýningarsali
til þess heldur veitingastaði
enda segist hún hafa sett sýn-
ingarnar upp eins og matseðil.
Þar var forrétturinn í Café 17,
▼ Ásta
undir
„Tíma-
skekkju'1
með hið
franska
tákn í fang-
inu.
aðalrétturinn á Torfunni og
eftirrétturinn á Þremur frökkum
hjá Úlfari. Alls staðar hafa sýn-
ingar Ástu vakið mikla athygli
og viðbrögð við þeim farið
fram úr björtustu vonum
hennar. Meirihluti verkanna
hefur selst enda er á öllum
stöðum um sölusýningar að
ræða. Þegar blaðamaður fal-
aðist eftir nokkurs konar ævi-
ágripi, sem lýsti aðdraganda
myndlistarinnar í lífi þessarar
32 ára myndlistarkonu, dró
hún fram nokkuð einkennilega
sögu þar sem tilviljanir og ein-
kennileg atvik hafa nokkurn
veginn ráðið því hvert lífsstarf
hún að lokum kaus.
VILDI LÁTA KLAPPA
FYRIR SÉR
Draumurinn var alltaf að verða
leikkona. „Sá draumur var þó
sennilega vegna þess að ég
vildi láta klappa fyrir mér,“
segir Ásta og lítur brosandi í
gaupnir sér. „Ég hefði áreið-
anlega aldrei fengið hlutverk,
ekki einu sinni sem heimska
Ijóskan því ég er dökkhærð,"
heldur hún áfram og viö skell-
um upp úr yfir súpunni sem
þjónn Torfunnar var svo vænn
að bera okkur. „Ég hef alltaf
lifað mjög hratt, ferðast mikið
og lifað hátt sem lágt. Þannig
hef ég búið hér og þar en í
rauninni átt mitt heimili hjá for-
eldrum mínum á Selfossi."
Hún segist raunar alla tíð hafa
verið myndlistarkona nema þá
helst í barnæsku þegar barbí-
dúkkur, skartgripir og dúkku-
hús áttu hug hennar, likt og
titt er um ungar stúlkur.
„ Þegar ég var 16 eða 17 ára
var leikkonudraumurinn í há-
marki og þá reyndi ég að kom-
ast inn í leiklistarskólann en
fékk ekki. Þá buðu foreldrar
mínir mér að fara í bæinn um
vikutíma til að fara á námskeið
í Myndlista- og handíða-