Æskan - 01.10.1969, Blaðsíða 25

LÓA litla landnemi
Árið 1967 voru skráðir 160 milljón fólks-
bílar í heiminum. Helmingur þeirra var i
Bandaríkjunum, en 34% í Evrópu. Tölur
frá Norðurlöndunum voru sem hér segir:
Danmörk 887.000, Finnland 551.000, Nor-
egur 569.000, Svíþjóð 1.967.000 og ísland
35.500.
Mesta útbreiðsla dagblaða árið 1967 var
í Svlþjóð, þar sem út komu 514 eintök á
hverja 1000 íbúa. Næst kom Bretland með
488 eintök, slðan Lúxemborg með 477,
Japan með 465. Tölurnar fyrir Norðurlönd
voru: Danmörk 354, Noregur 382 og is-
land 435 eintök.
f • 1 Tollskoðun
Hinn rússneski bassasöngvari Sjaljapin
var að íara frá Ameríku, og tollverðir rann-
sökuðu farangur hans mjög gaumgæfilega.
Þar var frú ein viðstödd, sem þekkti söngv-
arann, og þótti henni nóg um. Hún hnippti
I einn tollvörðinn og sagði:
— Sjáið þér ekki, að þetta er hinn
heimsfrægi Sjaljapin — maðurinn með
milljónirnar í barkanum?
— i barkanum? spurði tollvörðurinn
grallaralaus. Svo sneri hann sér að söngv-
aranum og sagði:
— Viljið þér koma hérna inn fyrir, það
verður að taka röntgenmynd af yður.
sem inni voni, iengu einhverja gjöi. Var nú iarið að taka utan
af bögglunum og kont þá margt iallegt og nytsamt í ljós og var
gleðin mikil og almenn yiir jólagjöiunum, ekki sí/t hjá b()rn-
unum. En svo stóð á þessu, að allir gerðu sér að skyldu að koma
(illum jólagjöiunum, sent þeir ætluðu að geta, á tréð, áður en
samkoman byrjaði, til þess að láta Santa-Kláus útbýta þeim iyrir
sig.
Sketmnti l'ólk sér um stund við samtöl, siing og að sýna livert
öðrtt gjafitnar, batið hvert öðru gleðileg jól og hélt síðan heim
til sín.
Snjórinn ntarraði undan sleðameiðunum, tungl og stjörnur
tindruðu á bláum næturhimninum, sleðabjiillurnar sendu hljóm-
inn út í svalt næturloftið og börn og fullorðnir sátu ánægð í sleð-
untim með gjafirnar í fanginu, og nálguðust óðum ltlýleg heimili,
þar sem beið þeirra íslenzkur jólamatur. hetta voru sannarlega
gleðileg jól og Lóa litla gleymdi þeim aldrei.
7. Indíánarnir
Lítið var orðið um Indíána á þessum slöðum, þegar Lóa og
íoreldrar hennar komu þangað. Þó kom það fyrir, að hópar
þeirra slógu upp tjöldum sínum einhvers staðar þar í grenndinni.
Einu sinni, er þær Lóa og Borgá voru í „rannsóknarferð" í
kringum heimili sitt, rákust þær á tjaldstað, sem Indíánar höfðn
haft, en nú voru þeir iarnir í burtu. Kenndi þar ýmissa grasa og
var þar sóðalegt mjög.
Lóu batið við að koma þarna nálægt, en Borga var hin djarf-
asta og tók að róta í ruslinu. Fékk hún laun eriiðisins, því hún
íann þarna ýmislegt fallegt, svo sem marglitar perlur og perlu-
saumaða hluti, en í slíkum saum eru Indíánastúlkurnar snjallar.
Lóa hálföfundaði systur sína af dýrgripunum, en gat þó ekki
lengið sig til að fara að dæmi hennar, því henni bauð svo við
óhreinindunum.
441