Æskan - 01.10.1969, Blaðsíða 52

><8><H><H><H><B><B><H><B!H><H><H><B><B><H><H><H><H><H><B><H><H><H><H><H><H><H><H><H><H><H><B><H><B><B><H><H><H><H><H><B><B><H><H><H>
Emi ;i n\ \.11A cg giijjimi lcK'Salniigim og rciYsi
á skip með kaupmönnum, sem voru að fara
í langferð tif fjarlægra landa. Lengi vel
gekk ferðin að óskum og við komum víða
við og gerðum góða verzlun. — En enginn ræður
sínum næturstað. Við fengum á okkur ægilegan
storm á hafi úti og skipið hrakti mjög af réttri
leið. Þegar storminn tók heldur að lægja, fór skip-
stjórinn að reikna út á sjókortinu, hvar við vorum,
og þegar honum varð það ljóst, sá ég að hann reif
af sér sjóhattinn og kastaði honum á káetugólfið.
„Við erum glataðir!" hrópaði hann. „Skip okkar
er statt á einum hættulegasta stað, sem til er á öll-
um úthöfunum. Straumurinn, sem skipið er nú
statt í, mun bera okkur að þessari klettóttu strönd,
sem við sjáum djarfa fyrir þarna úti við sjóndeild-
arhringinn."
Þetta varð orð að sönnu, því að nú tók skipið
að reka með miklum hraða upp að snarbröttum
hömrum, og við landtökuna brotnaði það í spón.
Flestir komumst við þó lifandi í land, en skemmst
er frá því að segja, að allir félagar mínir dóu úr
hungri þarna, því að ómögulegt var að komast
burtu frá þessum stað. En sem ég var orðinn einn
eftir og aðframkominn af sulti, leiddi hönd drott-
ins míns mig að stað einum í þessu voðalega fjalli,
þar sem ég sá litla á renna niður í op í bergsyllu.
Ég tók til við að gera mér smá-fleka úr timbur-
brakinu úr skipinu og batt mig fastan á hann. Síðan
lét ég mig reka eftir þessari litlu á niður í myrkrið
í iðrum fjallsins.
Sjötta sjóferð
SINDBAÐS
Ekki vcil cg hve lengi mig rak cliii áiini, því að
ég missti fljótlega meðvitundina, en þegar ég vakn-
aði, lá ég á stráteppi, en umhverfis mig stóð hópur
af svertingjum- Þeir töluðu til mín á máli, sem ég
ekki skildi, en j>egar þeir heyrðu að ég talaði arab-
ísku, ]>á gaf einn sig fram, sem talað gat J>að mál.
Það lyrsta af öllu, sem ég bað um, var matur og
drykkur og fékk ég íljótlega krafta mína aítur.
Síðan fluttu þessir ókunnu menn mig til hallar kon-
ungs síns, sem tók mér vel og hlustaði með athygli
á sögu mína. Ég færði honum einnig að gjöf nokkra
rúbína og demanta, sem ég hafði sett í vasa mína,
en ekki vildi kóngur taka við þeim, því að hann
taldi, að ég mundi þurfa þeirra með, þegar ég kæm-
ist heim aftur.
í þessu ókunna ríki dvaldi ég nokkurn tíma, en
þegar ég hélt heimleiðis til Bagdað, leysti kóngur
mig út með mörgum dýrmætum gjöfum og einnig
bað hann mig að færa kalífanum bréf ásamt tveim-
ur gjöfum, sem voru stórt fat, gert af einum rúbín,
prýtt perlum, og slönguhamur, sem hafði j>á nátt-
úru, að væri hann breiddur yfir sjúkan mann, batn-
aði honum sjúkleikinn.
Þegar heim kom og ég hitti kalífann, varð hann
svo glaður yfir að fá slíkar gjafir frá kóngi í ókunnu
landi, að hann bað mig fara til baka aftur með
margar og dýrmætar gjafir, þar á meðal var gull-
spjafd eitt, sem talið var að átt hefði Salómon
konungur, einnig rúmstæði gullslegið, og fimmtíu
alklæðnaðir, sem konungum hæfðu.
Er ég héft heimleiðis úr sendiíör þessari, réðust
sjóræningjar á skip það, er ég var á, hnepptu okkur
skipverja alla i fjötra og sefdu okkur síðan í þræl-
dóm á næstu eyju, sem skip þeirra sigldi framhjá.
Það var kaupmaður nokkur, sem hreppti mig, og
spurði hann mig strax, hvort ,ég væri vanur nokk-
urri sérstakri vinnu eða iðn.
„Nei, ég er kaupmaður," svaraði ég.
„Ef til vill kannt J>ú að skjóta af boga?“ spurði
húsbóndi minn.
^h><b!h!h><h!H!h><h><h><h><h><h><h><h><h!h!h><h><h><h><h!h!h><h><h><h><h><h><i><h><h><h!h!h><h><h><h><h><h><h><h><h><h><h><h><h!h><h><h!H!
468