Æskan - 01.10.1969, Side 53

<H5<H5<H5<H|HtH><H5<H5<H5<HS<H><H><H><H5<H5<H5<H5<H?<H><H5<H5<H}<HSH><H5<H3<H5<HJ<H><H5|
Svaraði ég ]rví til, að cg lielði ol't gert ]>að sem
drengur. Lét hann mig nú lá boga og (irvar og
síðan setti hann mig á bakið á einum veiðifíla sinna
og var svo haldið til skógar. Langt inni í skógar-
þykkninu var numið staðar, og benti kaupmaðui
mér á tré eitt hátt og laulmikið.
„Starf þitt er í |>ví folgið að sitja uppi í þessu
tré og lieista |>ess að skjóta ]>á villilíla, sem ef lil
vi 11 ganga hér lramhjá. Ef ]>ér tekst að bana fíl.
]>á læturðu mig strax vita unt |>að.“
Lengi þurlti ég að bíða ]>ess, að fílarnir kænni.
hegar leið að kveldi, heyrði ég ]><> að lílahópur koni
el'tir götunni, sem lá undir tré mínu. Ég skaui
nokkrum örvum að hópnum, og allt í einu sá ég.
að einn fíllinn riðaði við og léll um koll nokkru
síðar. Flýlti ég mér ]>á heini lil kaupmamisins og
lékk ég mikið hrós hjá honum fyrir afrekið. Gerði
hann vel til mín í mat og drykk og var í öllu hinn
vinsamlegasti í minn g;irð. I>essi lílaveiði stóð í tvo
mánuði, og sjaldan leið svo dagur, að ég felldi
ekki einn eða fleiri fíla, og húsbóndi minn var mj<">g
ánægður með árangur minn.
I>á var ]>að dag einn, að breyting varð á. Ég sat
uppi í trénu, eins og ég var vanur, og beið fílanna.
I>egar leið að kvöldi, heyrði ég ]>á koma, og ég sá
strax og ]>eir komu í sjémmál, að ]>eir voru miklu
fleiri saman en venjulega. Fyrir llokknum fór mjög
stór1 karlfíll með geysistórar tennur. Hann stan/aði
við tréð mitt, og hinir fílarnir tróðust að úr öllum
áttum. Skógurinn dunaði undan trampi þeirra og
trén hristust svo, að ég varð að halda mér dauða-
haldi í greinarnar og um bogaskot var ekki að ræða.
Stóri fíllinn vafði rananum utan unr tré það, er
ég sat í, og lrristi það svo, að ég nrissti bæði bog-
ann og örvarnar til jarðar.
l>að skipti nú engunr togum, að hinn risavaxni
fíll reif tréð mitt upp með rótunr, og bjóst ég við
dauða niínum á hverri stundii, en mér til undrunar
té>k fíllinn varlega utan uni mig nreð rananum og
þrammaði af stað með mig inn í frumskóginn, og
fylgdu hinir fílarnir eltir í endalausri halarófu.
Lengi hélt þessi hjörð áfram og stefndi inn í myrk-
asta hluta skógarins. Loks stan/.aði fíllinn, sem bar
mig, við rjóður eitt mikið. bar lagði hann mig
varlega niður og eins og hendi væri veifað liurfu
allir fílarnir inn í ské>garþykknið.
Ég tók að litast um og undrun minni verður
ekki með orðunr lýst, er ég sá, að einmitt þarna
var kirkjugarður fílanna. Hvarvetna gat að líta
beinagrindur af fílum og höfuðkúpur. barna, inni
í innstu fylgsnum frumskéigarins, hölðu |>eir valið
sér stað til þess að salnast til feðra sinna. Eitt var
auðsætt. Þarna var gnægð fílabeins og |>ví ástæðu-
laust að drepa hina lifandi fíla, meðan slík éisköp
fílabeins lágu ]>arna, engum til gagns.
Þeirri spurningu skaut upp í huga mér, hvort
fílarnir hefðu ekki einmitt borið mig liingað til
þess að fá frið fyrir örvum mínum.
Ég sagði húsbónda mínunr Irá ]>essum stað, og
varð liann tnjög glaður yfir |>ví að liala þarna við
höndina námu fílabeins, sem nægja mundi lion-
um um langan aldur,
„Kæri Sindbað," sagði hann, „nú ætla ég að launa
|>ér með því að gefa ]>ér Irelsi, og er þér nú heimilt
að fara til þíns heimalands hvenær sem hugur ]>inn
stendur til ]>ess.“
Auk |>ess gaf hann mér svo miklar gjafir af ýms-
um varningi og fílabeini, að ég mátti sté>rauðugur
teljast. Eltir nokkurn tíma komu kaupmenti nokkr-
ir á skipum sínum til eyjarinnar, og tók ég mér