Æskan - 01.10.1969, Blaðsíða 49

/*■
Ritgerðakeppni
Ákveðið er að efna til ritgerðasamkeppni um
,,einn af postulum Jesú“.
Þegar þáttum þessum lýkur, gefst lesendum
kostur á að skrifa ritgerð, sem nefnist: Einn
af postulum Jesú.
Ekki þarf ritgerðin að vera löng, efnisval og
mat sjálfstætt. Hún gæti t. d. fjallað um: kosti
og galla; þann, sem þér þykir vænst um, þann,
sem þér þykir eftirtektarverðastur, þann, sem þú
vildir helzt líkjast eða eitthvað því um líkt.
Aldurshámark er 15 ár.
Veitt verða 5 eftirtalin bókaverðlaun:
1. verðlaun:
Drengurinn frá Galíleu
Hetjan frá Afríku
Annika
Vinir frelsisins
Ungi hlébarðinn
2. verðlaun:
Drengurinn frá Galíleu
Flemming í menntaskóla
Þrír vinir
Kalli skipsdrengur
3. verðlaun:
Hermundur jarlsson
Þórir Þrastarson
Þrír vinir
4. verðlaun:
Ungi hlébarðinn
Vinir frelsisins
5. verðlaun:
Hermundur jarlsson
Þórir S. GuSbergsson,
rithöfundur, mun sjá
um þáttinn „Ungum er
þaS allra bezt“, sem
hefst hér.
^Vindurinn, tré& ocj \^óta
Ungum er þaS allra bezt
aS óttast GuS, sinn herra.
Þeim mun vizkan veitast mest
og virSing aldrei þverra.
„Komdu, Gunnar. Komdu,“ kallaSi Tóta. Hún faldi sig
bak við stórt tré.
„Komdu, Gunnar," kallaði hún aftur. Og Gunnar litli kom
hlaupandi til hennar. Allt í einu hljóp Tóta á móti honum
— Fylgjendur hans elska hann og dá sem væri hann
afsprengi hins ódauðlega guðs. Hann kallar dána út úr
gröfunum og læknar allar tegundir sjúkdóma með orðum
eða snertingu."
Jesús er einstæður, upprisa hans er einstæð og því skul-
um við hugsa um það vers, sem kallað hefur verið „litla
Biblían", og segir frá tilgangi hans til mannanna.
„Þvi að svo elskaði Guð heiminn, að hann sendi son
sinn eingetinn, til þess að hver sem á hann trúir glatist
ekki, heldur hafi eilíft lif.“
Vikjum svó síðar að þeim mönnum, sem hann starfaði á
meðal. Hverjir voru þeir? Hvernig voru þeir? Hvaö gerðu
þeir?
i næsta þætti lesum við um Andrés, bróður Símonar
Péturs.
Þórir S. GuSbergsson.
og þreif af honum húfuna. Hún hélt henni fyrir aftan bak,
svo að hann gat ekki náð í hana.
„Komdu með húfuna mína," sagði Gunnar. „Komdu með
húfuna mína,“ sagði hann aftur. „Ég á ’ana.“
En Tóta vildi ekki láta hann hafa húfuna. Hún var að
stríða honum.
„Korndu með húfuna mína,“ kallaði Gunnar litli einu
sinni enn. Hann var nærri farinn að gráta. „Vertu ekki
aðessu alltaf. Á ég að segjenni mömmetta?”
Tóta hljóp á undan honum og kallaði: „Ha, ha. Getur
ekki náð I mig. Hlauptu. Ég set húfuna bara á mig.“
En þegar Gunnar litli hljóp af stað, tók Tóta á sprett.
„Ég skal líka segjenni mömmetta, Tóta tíkarspeni,” kall-
aði Gunnar. „Þú ert alltaf að stríða manni.”
Gunnar sparkaði 1 jörðina og saug upp í nefið. Tvö stór
tár hrundu niður kinnar hans.
Tóta skvetti tíkarspenunum til á öxlunum. Svo veifaði
hún húfunni til hans og sagði: „Ertu límdur fastur, Gunnar
minn? Komdu og náðu f húfuna þlna.“
En Gunnar kom ekki. Hann var ekki heldur límdur fastur.
Hann fór heim. Hann sá meira að segja allt í móðu.
Mamma hans var nýbúin að prjóna húfuna. Nú gat hún
ef til vill týnzt. Fokið út í veður og vind. Það var svo hvasst.
Og Gunnar litli var bara fjögurra ára.
Tóta trltlaði af stað með húfuna á höfðinu.
„Hvað get ég gert meira?” hugsaði Tóta. „Aha! Þarna
er Ásta. Nú skal ég láta hana hrökkva við.“
Tóta hljóp af stað. Hún var létt á fæti. Krökkunum fannst
465