Æskan - 01.10.1969, Blaðsíða 35

A |)cssum tínia lialfSi hann rey'ni að gera scr löt hr
skinninu al Sabor - ljónynjunni — en |tað haíði legið tun
'inia í kolanum. En skinnið var orðið glerhart og al |)\ í
að I ai/an kunni ekki að elta skinnið, varð hann að
gefast u|)|> við kheðskerastöiiin. Hann ákvað |)ví að
reyiia að ná scr í tnillisskýhi al einhverjinn hinna svörtu
hertnanna í jtorpi Monga. Hann vikli, að allir gætu séð.
að hann væri maðin, og eltir mynclumiin í bókuni hans
að tlætna, voru lcit og skartgripir hið ljósasta dæmi |>ess.
Hiinn setti |>ví hi inga |>á, er hann haíði tekið frá svert-
ingjunum. á lætur sér og hendur, en á brjósti bar hann
giillnistið með mynd mctðtir sinnar. A baki hans hékk
brvatnælir í leðmletli og mn mittið spennti Itann belli,
sent hann Italði sjállur btiið séi' til eltir inyndtim í bók.
Við beltið hékk veiðihnílur lóður hans í slíðrnm og um
vinslri öxl hékk boginn, sem hann hafði tckið al Kulonga
hirðum.
far/an — lávtirðttr al C.reystoke — var liinn hermann-
legasti útlits í jressum „klæðnaði". Dökkt hár hans náði
niður ;ið herðmn en að framan halði hann skorið jjað
Uin j)\ert. til |>ess að |>að skyggði ekki á sjón hans. Tar/an
lannst j)c> afleitt að geta ekki klæð/t fcötum eins og þeim,
er hann sá hvítti mennina vera í ;í mynclnmim í bciknn-
tim. Hann vildi geta sýnt cillum, að hann væri maðtir
en ekki ;ipi. I»c» var hann stundum sjálfnr í vafa mu upp-
i una sinn. jrví að mi var hár tekið að vaxa í andlili
hans. Aparnir voru allir loðnir í Iraman, en hins vegar
voru svertingjarnir llesiir næstnm hárlausir. Að vísti
htilði I ar/an séð myndii af hvítum mönmim nteð hár á
nndliiimi, en hann var |)ci í vafa, og |>ess vegna reyndi
liann daglega að skafa j»essi hár al andliti sér með hníl
síiuun, |)ví að hann var hrædchir um. að hárið kæmi upp
Uin apablciðið í æðuni sér.
Einn chiginn lagði Tar/an leið sína lil |>orps Monga.
Hann gekk eftir krcikcittri skcigargcitu, og allt í einu
stcið hann andspænis svörtum hermanni. Lafhræddur
sneri surtur sér við og hljcip sem cirskot inn í skciginn
og lucipaði viðvcirtmarcip til einhverra annarra, er |>ar
voru.
Tar/.an stcikk upp i trén, og bráðlega náði hann |)remur
dýjandi svertingjtim. Hann hraðaði lcir sinni fram lyrir
l»;í og beið |)eirra í tré einu yfir götunni. Tveimur þeirra
slep])ti hann Iramhjá sér, en j>egar sá jniðji ætlaði fram-
hjá, small snaran um háls hans c>g hertist að. Félagar
hans sáu hann heljast á loft baðandi út öllum cingum
"g hverfa upp í laufjjykknið. Óðir al skellingu flýðu
þeir sem lætiir togiiðn í áttina til jtorpsins.
l'ar/.an tcik vopnin og skartgripina al hinum dauða
svertingja og |>að sem homim jrcitti be/.l, mittisskýlu úr
H'jiiku skinni, sem hann setti strax á sjálfan sig. — Jæja',
11 ú var hann loksins klæddur eins og maðtir. Nti gat eng-
TARZAN apabróðir
inn efa/.t um uppruna hans, og honutn flaug í hug, að
gaman gæti verið að heimsækja nú liokk sinn og sýna
honum klæðnað sinn.
Tar/an bar lík svertingjans í áttina til jiorpsins, J>ví
að nú vantaði hann örvar. Er lutnn kom að útjaðri jrorps-
ins, sá hann, að margt manna og kvenna hafði safnazl
saman umhverfis flóttamennina nýkomnu, sem voru
mciðir og másandi að skýra frá |)VÍ, hvað fyrir j>á hafði
borið úti í skciginum. heir sögðti frá j»ví, að Mirando,
sem hafði verið dálítið ;i unclan þeim á götnnni, hefði
komið hlatipandi lil baka og sagt |)eim, að hræðilega stcir
hvítur hermaður væri á hælum sér, jreir hefðu svo allir
hlunpið í átt til jxnpsins. há varð j»eim aftur litið við,
er |»eir heyrðu neyðarcip Mirandos, og |);i sáu |»eir hann
lijúga upp í trén með lafandi ttingu. heir höfðu ekki séð
neitt dýr nálægt hontim.
Svertingjarnir tirðti skellingti lostnir við þessar fréttir,
en Monga, gamli kóngtirinn, var ekki á j»ví að trúa
|»essu. „hið segið þetta, en ég held, að 1 jc»n hafi ráði/t
451