Æskan - 01.02.1987, Síða 40

7. Samtal í skóginum
Pað var komið kvöld.
Jói og Spúki sátu
efst uppi í tré.
Þeir horfðu út yfir
skóginn.
„Það er eitt sem mig
langar til að vita,“
stundi Jói upp.
„Heldurðu að það sé
rúm fyrir mig
í geim-farinu ykkar?
Ég er mest að hugsa um
að fara að heiman.
Það skilur mig
enginn þar.“
Jói horfði dapur
á vin sinn.
Spúki hætti að brosa
og sagði:
„Þetta er skrítið.
Ég ætlaði einmitt að
spyrja þig um það sama.
Mig langar líka að
fara að heiman.
Það er ekkert gaman að
ferðast með þeim.
Amma lætur svo hræðilega
illa á leiðinni.
Hún er alveg að
drepa okkur.“
Vinirnir þögðu báðir
og hugsuðu.
Jói hafði ekki komið heim
síðan um hádegi.
Nú færu þau bráðum
að leita og kalla.
Þetta hafði verið fínn
dagur með Spúka.
Hann hafði alveg
gleymt Halla.
Halli....!
Jói fékk sting í magann.
Ef hann færi með Spúka sæi
hann Halla aldrei meir.
Allt í einu
fór rauða kúlan hans Spúka
að blikka og pípa.
„Hana nú, þetta er amma,“
sagði Spúki.
„Aldrei er friður.
Hún er svo frek.
Nú á ég að fara að sofa
og ég er ekkert syfjaður.
Svona er þetta alltaf.... “
Spúki talaði og talaði og
kúlan blikkaði og pípaði.
Loks gafst hann upp og
renndi sér niður úr trénu.
„Við sjáumst á morgun,“
sagði hann,
„geimfarið fer
annað kvöld.“
„Á sama stað,“
kallaði Jói á eftir honum.
Spúki hvarf
á mjóu fótunum sínum
inn í leyni-göngin.
Við og við sá Jói þó
glampa á rautt ljósið frá
kúlunni hans milli trjánna.
Átti hann að fara
að ferðast þarna uppi
annað kvöld?
Hann var með kitlur í
maganum þegar hann gekk
heim á leið.
40