Æskan - 01.02.1987, Blaðsíða 50

Vagnalestir
5. Lagt var upp í býtið á hverjum degi því að löng var leiðin
framundan og lestirnar komust yfirleitt ekki nema um 3 km á
klukkustund. Áfram var haldið fram undir myrkur en þá var
vögnunum lagt í hring svo að úr varð vagnaborg. Matur var
eldaður og síðan bjuggu menn sig undir nóttina. Oft var þó setið
og sungið eða sagðar sögur fram eftir nóttu. Eitt af verkefnum
njósnaranna var, eins og fyrr var sagt, að afla nýmetis með því að
veiða villidýr sem nóg var af á sléttunum um þessar mundir. Ef
menn voru svo heppnir að finna vísundahjörð tóku venjulega
gf
einhverjir ferðalanganna þátt í veiðunum með njósnurunum-
unnt var að skjóta nokkra vísunda var fenginn matur til nokkurfJ
daga en auk þess voru húðirnar til margs nytsamlegar.
Það var veðurfarið sem bakaði fólkinu venjulega mesta erfiðle'*'1''
Tíminn var dýrmætur svo að reynt var að halda áfram hvernig sel1’
viðraði. En það var ekki alltaf auðvelt því að oft sukku vagnarn|r
upp að öxli eftir miklar rigningar. Urðu menn þá stundum að
fyrirberast þar sem þannig fór uns upp stytti og færð varð bet'1
6. Vagnalestirnar urðu að fara yfir óteljandi læki, ár og straum-
hörð fljót á leiðinni vestur slétturnar. Þar renna mörg stærstu fljót
Bandaríkjanna og gefur að skilja að oft hefir verið örðugt að
koma stórri og þungri vagnalest yfir slíka torfæru án þess að yrði
að slysi. Áður en sjálf lestin fór riðu menn ána til að kanna
botninn, strauminn og annað. Stundum var nauðsynlegt að smíða
|V1
fleka til að ferja vagnana yfir en menn reyndu að forðast það Þ
að það var mjög tímafrekt. Sjaldan var farið yfir vatnsfáll án P j
að eitthvert óhapp yrði. Ferðalangarnir urðu sífellt að vera á vt-
gegn Indíánum sem fögnuðu því að sjálfsögðu ekki að landnv
arnir legðu undir sig land þeirra.
50