Æskan - 01.06.1992, Blaðsíða 23

hvaða umræðuefni ef það
væri bara eitthvað annað en
þetta.
„Hvernig ferð þú að því að
nú úrangri í dstamdlum?" hélt
Jens dfram og ld við að hann
réðist d Kdra.
í því kom mamma Kdra
inn.
„Teið er til."
Strdkarnir litu upp.
„Teið er til, sagði ég!"
Strdkarnir gengu inn í eld-
hús og fóru að drekka teið. Yfir
matarborðinu hélt Jens dfram
að spyrja Kdra endalausra
spurninga og Kdri hélt dfram
að reyna að snúa út úr dn dr-
angurs.
„Eigum við að fara í drauga-
húsið sem við fundum fyrir
nokkrum dögum," spurði Kdri
sem var orðinn leiður d spum-
ingum Jens.
Það dugði.
„Jd, en það er upp í fjalli og
þú veist að okkur hefur verið
bannað að fara þangað. Fólk
hefur horfið þegar það hættir
sér þangað. Þar d meðal fað-
ir minn," sagði Jens sorg-
mæddur.
„Kannski við finnum föður
þinn," sagði Kdri til að hug-
hreysta hann.
„Jd, finnum pabba."
Þeir flýttu sér að drekka teið
og fóru svo að búa sig undir
ferð upp í fjall.
Þeir voru tilbúnir til brott-
farar klukkan sjö, nokkuð vel
útbúnir með nokkurt nesti, hlý
föt og meira að segja tjald ef
tjalda þyrfti. Farangurinn
höfðu þeir í bakpokum.
„Eigum við þd að leggja í
hann," spurði Kdri.
„Leggjum í hann," sagði
Jens.
Þeir komu að draugahúsinu
fýrir myrkur.
„Jæja, eigum við ekki að
koma okkur inn?" spurði Jens.
„Jú, komum," sagði Kdri.
Drengimir gengu inn. Göng-
in voru mishd. Sums staðar
voru mörg hundruð metrar
upp í loft en stundum var svo
þröngt að strdkarnir varla
gdtu smeygt sér í gegn. Kdri
festi sig næstum því í eitt skipt-
ið. Það var dimmt og kalt og
ógnvekjandi þögn.
Þeir mæltu ekki orð af vör-
um fyrr en þeir komu að stór-
um dyrum.
„Þær eru að minnsta kosti
þrjdr mannhæðir," sagði Jens
og horfði stórum augum d
hurðina.
„Hvernig í ósköpunum eig-
um við að opna hana?" sagði
Kdri furðu lostinn.
„Reynum að ýta d hana,"
sagði Jens.
Þeir ýttu eins og þeir ættu
lífið að leysa en hurðin hagg-
aðist ekki.
„Reynum aftur," sagði Kdri.
Þeir reyndu aftur og ýttu nú
enn fastar en ekkert dugði.
Hurðin ætlaði ekki að ldta
undan.
„Þetta er ekki til neins. Ég
finn pabba aldrei," sagði Jens.
„Bíddu! Mér fannst ég hafa
stigið ofan d eitthvað," sagði
Kdri.
„Það er ömgglega bara mús
eða leðurblaka eða eitthvað
slíkt," sagði Jens með vonleys-
issvip.
Kdri leit niður. Þar var þd
gömul og ryðguð sveif.
Jens stóð upp.
„Reyndu að snúa henni,"
sagði hann spenntur.
Kdri tók í sveifina en hún
var ryðguð föst.
„Hún haggast ekki," sagði
hann.
„Ég vissi að ég mundi aldrei
finna pabba," sagði Jens von-
svikinn.
„Kannski sneri ég í vitlausa
dtt," sagði Kdri.
Hann tók aftur í sveifina og
sneri í hina dttina. Og viti
menn! Loks lét sveifin undan
og hurðin opnaðist hægt og
sígandi...
7vinml)alíi.