Æskan - 01.08.1994, Blaðsíða 6

/
- úr Æskunni 1944-1948.
Kennarinn: Hvað er það sem
kallað erfrostmark?
Sigga: Það er þegar nefið á
manni verður rautt af kulda!
•
„Ég mætti nýja kennaranum í
dag, marnrna," sagði Inga litla.
„Talaði hann eitthvað við þig?“
„Hann sagði bara góðan dag-
inn.“
„Hvað sagðir þú þá?“
„Ekki neitt.“
„Þú veist að þú áttir að segja
líka góðan daginn."
„Nei, mér fannst ekki eiga við
að herma eftir honum svo að
hann heyrði.“
•
Óli er ekki nema fimm ára. Einu
sinni náði hann sér í blað og blý-
antsstubb og krotaði á það með
álíka hrafnasparki og fólk á hans
aldri ervant að „skrifa".
„Hvað ertu að gera, Óli minn?“
spurði mamma hans.
„Ég er að skrifa henni Stínu
frænku,“ ságði Óli.
„En þú kannt ekki að skrifa enn
þá.“
„Það gerir ekkert til. Stína er
ekki nema þriggja ára og getur
ekki lesið þetta hvort sem er.“
•
„Er það satt að þú hafir stungið
hana systur þína með nál, orm-
urinn þinn?“
„Jaaá."
„Af hverju gerðir þú það?“
„Af því .. af því að hún barði
mig á eftir.“
•
Jón Jónsson var á ferð um
sveit og þóttist allmikill heldri
maður meðal sveitafólksins.
Hann mætti gamalli konu sem
vartötralega búin og hugsaði sér
að henda gaman að henni.
„Heyrðu, kona góð, ekki vænti
ég að þú hafir mætt bíl sem var
fulluraf öpum?“
„Æi, og auminginn, hentu þeir
þér út, hinir apavargarnir," sagði
kerla í innilegum meðaumkunar-
tóni.
„Það er ekki auðvelt að tala við
fólk þegar maður er að spila."
„Nei, ég þekki það.“
„Leikið þér líka á slaghörpu?"
„Nei, en ég blæs áflautu."
•
Kennarinn var að kenna Ása
litla að dragatil stafs.
„Hvar er nú punkturinn yfir i-ið,
Ási minn?“
„Hann er í blýantinum enn þá,“
svaraði Ási.
•
Verslunarmaður: „Hvað vantar
þig, drengur minn?“
Bjössi: „Eina dós af hvítri skó-
svertu.“
•
Gesturá matsöluhúsi:
„Ég get ekki borðað þetta ó-
meti. Kallið þér á veitingamann-
inn!“
Þjónustustúlka:
„Hvað þýðir það! Haldið þér að
hann geti borðað það?“
•
Fyrirlesari var að skýra fyrir á-
heyrendum sínum hvað biði jarð-
arinnar í framtíðinni. Meðal ann-
ars sagði hann að sennilega
myndi jörðin smám saman þok-
ast nær sólinni og loks myndi
hún slöngvast niður í eldhaf
hennar. En hann gerði ráð fyrir
að þetta gerðist ekki fyrr en eftir
sjötíu milljónirára.
„Hvenær, sögðuð þér?“ greip
einn áheyrenda fram í með önd-
ina í hálsinum.
„Eftir sjötíu milljónir ára.“
„Æ, það var gott,“ sagði mað-
urinn. „Mér varð svo illt við því
að mér heyrðist þér segja sjö
milljónir ára!“
•
Árni: Mamma, nú verður þú að
vekja hann pabba!
Mamma: Af hverju, góði minn?
Árni: Hann gleymdi að taka inn
svefnskammtinn sinn.
•
Vegfarandi: Af hverju ertu að
skæla, drengur minn?
Drengurinn: Af því að mamma
ætlar að hafa sætsúpu í matinn
og pönnukökurá eftir.
Vegfarandi: Hvernig stendur á
að þú skæliryfir því?
Drengurinn: Ég rata ekki heim.
•
Þjónustustúlka: Hvenær á ég að
vekja yður, frú?
Frúin: Þegar ég hringi, alls ekki
fyrr!
•
Kennarinn: Getur þú sagt mér,
Siggi minn, hvað það er sem
aldrei frýs, hversu kalt sem er?
Siggi: Sjóðandi vatn.
•
„Eru ekki allar tærnar á mér
jafngamlar, mamma?“ spyr Óli
litli. „Jú, drengur minn.“
„Hvernig stendur þá á því að
þær eru ekki allar jafnstórar?"
•
Kennarinn: Hver skrifaði stílinn
þinn, Elli minn?
Elli: Pabbi gerði það.
Kennarinn: Skrifaði hann allan
stílinn?
Elli: Nei, ég hjálpaði honum dá-
lítið.
•
Presturinn: Hver skapaði þig,
Gunna mín?
Gunna (sýnir með höndunum):
Guð skapaði mig svona stóra en
hitt hef ég stækkað sjálf!
•
Skólinn var nýbyrjaður.
Kennslukonan var ung að árum.
Faðir spurði son sinn, sjö ára
snáða, hvernig honum litist á
kennarann. Sá litli svaraði:
„Þetta er bara stelpa en stund-
um finnst mér hún verða kona!“
Nemandi í sögutíma:
„Þó að kóngurinn kenndi sér
einskis meins þegar hann háttaði
um kvöldið þá var hann stein-
dauður þegar hann vaknaði
morguninn eftir.“
•
Kári var sendur í pósthúsið að
sækja bréf.
„Til hvers er bréfið, væni
minn?“ spurði afgreiðslumaður-
inn.
„Ja, það veit ég ekki en það
stendur víst á bréfinu," sagði
Kári.
Kennarinn: Hvaða orðflokkur er
kjúklingur?
Kalli: Nafnorð.
Kennarinn: Hvers kyns er
kjúklingur?
Kalli: Ja, ef hann fer að gala
þegar hann stækkar þá er hann
karlkyns!
N, ____ I7i
„Pabbi, af hverju setja málar-
arnir nafnið sitt í neðra hornið til
hægri?"
„Það er til þess að hægt sé að
sjá hvernig myndin á að snúa.“
•
Faðir: Getur þú aldrei verið
kyrr, Dóri?
Dóri: Ég veit það ekki, pabbi
minn. Ég hef aldrei reynt.
•
Kennarinn: Verið þið nú alveg
hljóð - svo hljóð að hægt sé að
heyra saumnál detta.
Það varð alger kyrrð dálitla
stund en þá kallaði lítil stúlka í
bekknum:
Kennari! Ætlið þér nú ekki að
fara að láta nálina detta?
6 Æ S K A N