Æskan - 01.08.1994, Blaðsíða 21

Kyrrí lítur við. í fyrstu sér hún ekki
skóginn vegna snjóbirtunnar. Hún
hallar sér fram og pírir augun. Allt í
einu sekkur hún á bólakaf niður í
snjóinn. Hún hrópar upp yfir sig og
Aleb togar hana upp. Hún er hvít
eins og ísbjörn.
„Við verðum að gæta okkar," seg-
ir hann og hlær en verður svo alvar-
legur á ný og spyr:
„Hvað gerum við nú?"
Kyrrí hugsar sig um og svarar:
„Ætli það sé ekki best að við stefn-
um að Hamraskóginum snjólausa?"
Aleb kinkar kolli. Þau eru bæöi
búin aö fá nóg af snjónum. Þau
ganga af stað þungum skrefum.
Snjórinn er djúpur og hvert skref
reynir á en fljótlega finna þau sína
eigin tækni til að þau sökkvi sem
minnst.
Að stundarfjórðungi liðnum eru
þau orðin algerlega uppgefin. Þau
láta sig falla ofan í snjóinn og hvíla
sig.
„Af hverju ætli Hamraskógurinn sé
snjólaus?" spyr Aleb þar sem hann
liggur og starir upp í himininn.
Kyrrí hugsar sig um vel og lengi,
sest síðan upp og segir áköf:
„Ætli sagan um kristalskúluna sé
sönn?"
Nú er Aleb einnig sestur upp og
starir stóreygður á systur sína.
„Kannski," hvíslar hann.
Þau rísa á fætur og halda af staö
á ný.
Sagan um kristalskúluna miklu er
landsþekkt. Samkvæmt henni er í
miðjum Hamraskóginum hvítur
kastali sem kristalskúla leynist í. Sá
sem finnur kúluna fær eina ósk
uppfyllta. Samkvæmt þjóbtrúnni er
kristalskúlan brot úr sólinni og hef-
ur því þann eiginleika ab geta
brætt snjó og ís. En leitin að kúl-
unni er erfiðari en ætla mætti.
Kastalinn er langt inni í skóginum.
Hann fellur inn í umhverfib og
kristalskúlan er vel falin bak vib
fjölda veggja og hindrana.
Þau ganga lengi í áttina ab skóg-
inum en hann viröist alltaf jafn-
langt í burtu. Þau sökkva dýpra í
snjóinn í hverju skrefi og leiðin
verður sífellt erfibari. Þannig drösl-
ast þau áfram uns snjórinn er
skyndilega á enda. Þau standa uppi
á hárri snjóbrúninni og horfa yfir
skóginn.
„Rennum okkur niður!" hrópar
Aleb æstur. Honum finnst fátt
skemmtilegra en ab renna sér.
„Nei!" æpir Kyrrí dauðskelkuð og
þrífur í bróður sinn. „Sjábu odd-
hvössu steinana þarna niðri! Þú
stórslasar þig ef þú rennir þér niöur."
Aleb horfir nibur á jaðar skógarins
og pírir augun á steinana.
„Allt í lagi þá," segir hann fúll,
snýr sér við og byrjar að feta sig of-
urvarlega niður brekkuna. Kyrrí svim-
ar við ab horfa á hann enda er hún
mjög lofthrædd. Þó telur hún í sig
kjark og heldur á eftir honum. Hún
klifrar smáspöl en allt í einu skrikar
henni fótur og hún rennur á ógnar-
hraba niöur snarbratta brekkuna.
Þegar hún flýgur fram hjá bróbur
sínum grípur hann í hana í þeirri
von ab geta stöbvað hana en þab
verður til þess að hún tekur hann
með sér í fallinu. Þau vita ekki af sér
fyrr en þau eru lent nebst í
brekkkunni. Sem betur fer hafa þau
ekki fengiö eina einustu skrámu. Þau
eru þó eilítið ringlub. Oddhvössu
steinarnir voru í raun dúnmjúkir eins
og oddhvassir koddar. Þessir „stein-
ar" eru reyndar risastórir sveppir! í
þeim eiga heima litlir álfar sem þyrp-
ast reiöilegir út úr híbýlum sínum.
„Þib eyðilögðuð húsin okkar,"
segir einn álfurinn en systkinin heyra
ekki í honum enda er hann agnar-
smár.
Hann fær því landa sína í lið með
sér og þeir kalla allir í kór:
„Þið eybilögðuð húsin okkar."
Nú fyrst heyra börnin í álfunum
og líta undrandi í kringum sig.
„Hver sagbi þetta?" spyrAleb.
Honum er svarab af reiöilegum
röddum.
„VIÐ!"
Nú koma systkinin auga á litlu kríl-
in. Af einskærri forvitni tekur Kyrrí
einn álfinn upp í lófann. í fyrstu er
hann smeykur en róast þegar hann
sér að hún ætlar honum ekkert illt.
„Illir eru andarnir við okkur," segir
álfurinn meb grátstafinn í kverkun-
um. „Fyrst kemur þetta mikla fjall og
eyðileggur hálft þorpib okkar og síð-
an komið þib og eyðileggiö enn fleiri
hús; þrjú íbúöarhús og leikhúsib okk-
ar."
Þegar álfurinn segir frá mæbu
sinni fara systkinin einnig ab hugsa
um vandamál sín. Skyldu þau
nokkurn tímann sjá móður sína og
þorpiö sitt á ný? Þau segja álfunum
alla sólarsöguna og eftir frásögnina
ríkir löng þögn.
Allt í einu brýnir álfur nokkur
raustina en samt ekki nógu hátt til
ab systkinin heyri. Aleb lyftir honum
því upp á öxl sína.
„Ég held ab ég viti lausn á þessu
vandamáli," segir álfurinn. „Ég
fann eitt sinn kastalann sem krist-
alskúlan er falin í."
Þessi orð koma öllum á óvart,
meira að segja löndum hans. Þeir
höfbu ekkert heyrt um þetta getiö.
„Fórstu inn?" spyr Kyrrí.
„Nei," svarar álfurinn. „Ég hafbi
ekki nóga krafta til ab opna „himin-
háu" huröina. En kannski getum
vib opnab hana ef vib leggjumst öll
á eitt."
Allir eru sammála um ab snjórinn
þurfi ab hverfa og allt verba eins og
ábur var. Systkinin og níu álfar eru
því send í leiðangur í von um ab
finna kristalskúluna dýrmætu ...
Framhald í 8. tbl.
(Berglind fékk aukaverölaun í smásagna-
keppninni í fyrra. Hún var þá 7 3 ára).
Æ S K A N 2 1