Æskan - 01.08.1994, Blaðsíða 40

FRÁ
BERNSKUVORI
eftir Jón Jónsson.
/ 6. tölublaöi Æskunnar 1993
birtist frásögn af lífi átta ára drengs,
Nonna á Hjalla, tvo daga vorib
1929.
Hér á eftir verbur sagt frá ýmsu
sem gerbist í lífi hans frá því ab
hann var fimm ára og þangab til
hann var orbinn tíu ára. Nonni átti
tvo brœbur sem bábir voru eldri en
hann og eina systur sem var þremur
árum yngri.
Eitt af því sem bræðurnir á
Hjalla léku sér mikiö að á haustin
og vorin var að raða kindahornum
á beit. „Beitilandið" var lítill hóll
stutt fyrir neðan túnið. Þar var
hornunum raðað.
í sláturtíðinni á hverju hausti
báðu þeir pabba sinn að koma
heim með hornin af kindunum
sem hann fór með í sláturhúsið.
Síðan skiptu þeir þeim á milli sín.
Þannig fjölgaði bústofni þeirra
mjög ört. Að vísu entust hornin af
lömbunum ekki nema tvö til þrjú
ár. Þá voru þau grafin. Horn af full-
orðnu fé entust miklu lengur, eink-
um af fullorðnum hrútum. Þess
vegna vildu þeir eiga sem allra
flest horn af fullorðna fénu.
Leikurinn var í því fólginn að
raða hornunum á beit. Þeim var
raðað í langar raðir hlið við hlið
þannig að endunum var stungið
ofan í grassvörðinn. Haft var dálít-
ið bil á milli hjarða eigendanna
þannig að auðvelt var að ganga á
milli hópanna. Það gekk alltaf á-
rekstralaust að skipta hornunum
milli bræðranna. Fyrst var skipt
hornum af fullorðnu fé og síðan af
lömbum.
Við þetta undu bræðurnir löng-
um stundum því að oft duttu
hornin flöt, einkum ef hvasst var
og rigning. En þeim þótti miklu
skipta að þau dyttu ekki á hliðina
því að þá yrðu þau svöng. Þess
vegna varð að fylgjast daglega
með hjörðinni.
Þegar heyskapur var byrjaður
höfðu þeir um annað að hugsa. Þá
reyndi hver að hjálpa til eftir bestu